บทที่14

เช้ามืดของวันอาทิตย์ ก่อนที่แสงแรกจะทอผ่านขอบฟ้า โอลิเวียร์ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน

ข้าวของเครื่องใช้จำเป็นสำหรับการดำรงชีพ ซึ่งเธอจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ถูกลำเลียงขึ้นรถอย่างเป็นระเบียบ 

หลังจากออกสำรวจพื้นที่โดยรอบมาหลายวัน เธอก็รู้ดีว่า ยังมีชาวบ้านและชาวไร่อีกจำนวนมากกำลังรอความช่วยเหลือ โดยเฉพาะในช่วงก่อนเริ่มเพาะปลูก เมื่อฤดูฝนกำลังจะมาถึง

ไอเย็นของรุ่งสางยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ขณะที่โอลิเวียร์ค่อย ๆ ตรวจดูสิ่งของอีกครั้งด้วยความใส่ใจ ราวกับไม่อยากให้สิ่งใดตกหล่นไปเพราะงานอาสาและการบริจาคเช่นนี้ คือสิ่งที่เธอทำมาตั้งแต่ครั้งยังใช้ชีวิตอยู่ในนิวยอร์ก จนฝังแน่นอยู่ในสายเลือดไปแล้ว

โบสถ์เล็ก ๆ ท้ายหมู่บ้านอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักเธอจึงรีบเดินทางมาให้ทันก่อนมื้อเช้า  และทันทีที่มาถึง ภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของเธออ่อนไหวไม่น้อย

ลานหน้าโบสถ์เต็มไปด้วยผู้คน โต๊ะยาวหลายตัวถูกจัดเรียงเป็นแถวยาว ขณะที่ชาวบ้านทยอยเดินเข้ามาต่อคิวกันอย่างเงียบงัน

เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ดูเก่าและขาดวิ่น หลายแห่งถูกเย็บปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เด็กตัวเล็ก ๆ เนื้อตัวมอมแมมเกาะชายเสื้อผู้ใหญ่แน่น ราวกับกลัวว่าจะพลัดหลง

ส่วนคนชราหลายคนก็ค่อย ๆ พยุงร่างด้วยไม้เท้าอย่างอ่อนแรง 

ดวงตากลมของโอลิเวียร์เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ก่อนเธอจะเม้มริมฝีปากเบา ๆ เพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกที่กำลังสั่นไหวอยู่ภายใน

แม้ชีวิตของผู้คนที่นี่จะเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่ในแววตาของพวกเขา เธอยังคงมองเห็นความหวังเล็ก ๆ ซ่อนอยู่เสมอ

เพราะความหิวไม่เคยปรานีใคร… และบางครั้ง น้ำใจเพียงเล็กน้อย ก็อาจช่วยต่อชีวิตของใครบางคนเอาไว้ได้ ในยุคสมัยอันหม่นหมองเช่นนี้ 

ทว่าเสียงซุบซิบจากกลุ่มหญิงสาวที่แต่งกายดีในเดรสลายดอกสีสันสดใส ผมถูกเซตเป็นลอนอ่อนตามแฟชั่นจากในเมือง กลับดังแว่วมาตามสายลมแต่สำหรับโอลิเวียร์ มันเป็นเพียงเสียงรบกวนที่เธอไม่คิดแม้แต่จะปรายตามอง

เธอยังคงทอดสายตามองผู้คนตรงหน้า ด้วยหัวใจที่ค่อย ๆ อิ่มเอมจนแทบเอ่อล้น

ทว่าความรู้สึกนั้น…กลับอยู่กับเธอได้ไม่นานนัก

เมื่อเสร็จจากการแจกของที่หน้าโบสถ์ รถของโอลิเวียร์ก็ค่อย ๆ แล่นกลับไปตามถนนลูกรังสายเดิม แต่ทันทีที่มาถึงปากทางเข้าไร่กรีนเวลล์ ทุกอย่างตรงหน้ากลับผิดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เส้นทางด้านหน้าถูกขวางไว้ด้วยท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่วางทอดยาว ราวกับมีใครบางคนจงใจไม่ให้ใครผ่านเข้าไปได้ง่าย ๆ

ความระแวงค่อย ๆ ตีตื้นขึ้นในใจของโอลิเวียร์ ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย ก่อนนิ้วเรียวจะค่อย ๆ เลื่อนกระจกรถลงต่ำ สายตาจับอยู่ที่ชายร่างใหญ่สองคนซึ่งยืนเฝ้าอยู่หลังแนวไม้นั้น 

เธอยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เสียงห้วนกระด้างของชายคนหนึ่งก็ดังสวนขึ้นมา “คุณจะเข้าไปไหน”

“ไร่กรีนเวลล์ ฉันเป็นเจ้าของที่นั่น”

“เข้าไม่ได้ คุณต้องอ้อมไปอีกทาง หลังภูเขาลูกนั้น”

โอลิเวียร์มองตามมือหยาบกร้านที่ชี้ไปอีกฟากของป่า เส้นทางที่ต้องอ้อมผ่านภูเขาลูกเล็ก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเสียเวลามากกว่าหลายเท่า

เธอกัดฟันกรอด ความไม่พอใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก ก่อนจะผลักประตูรถเปิดออกแล้วก้าวลงไปเผชิญหน้ากับชายทั้งสองตรง ๆ 

“พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาขวาง เพราะฉันมีสิทธิ์ใช้ถนนเส้นนี้”

“เปิดไม้กั้น แล้วถอยไปซะ”

“ไม่ได้ครับ”

“เป็นคำสั่ง”

“ใครเป็นคนสั่ง”

“ผมเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมอับ ก่อนร่างสูงจะก้าวออกมาด้วยจังหวะนิ่งเย็น

“ไคล์…” เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากโอลิเวียร์

“เส้นทางนี้เป็นทางตรงเข้าสู่ไวท์มอร์ กรีนเวลล์ต้องอ้อมไป

หวังว่าคงเข้าใจนะ”

โอลิเวียร์จ้องเขาด้วยแววตากร้าว ก่อนสวนกลับด้วยน้ำเสียงแข็ง

“คุณกำลังละเมิดสิทธิของคนอื่น”

ดวงตาเข้มของไคล์จ้องกลับ ใต้สีหน้าที่ไร้อารมณ์

“ที่นี่ไม่มีกฎหมายคุ้มครองคุณหรอก เพราะผมเป็นคนคุมกฎที่นี่”

สันกรามเรียวขบแน่น สองตาฟาดฟันใส่เขาอย่างไม่คิดถอย ร่างบางขยับเข้าไปประชิด  กลิ่นดินกับความดิบเถื่อนจากตัวเขาอบอวลอยู่รอบกาย จนลมหายใจเธอสะดุดไปชั่วจังหวะ

ในหัวเธออยากผลักเขาให้ล้มลงตรงหน้าให้มันจบ ๆ ไป แต่ความจริงอีกด้านกลับดังขึ้นแทรก ความคิดนั้นถูกกดไว้ทันที เมื่อเสียงแตรจากรถคันหลังดังขึ้น ดึงสายตาเธอให้หันไปมอง

รถบรรทุกของช่างและคนงานที่มารับงานซ่อมแซมไร่กรีนเวลล์จอดต่อท้ายเบ็นซ์ของเธอ คนงานนั่งรออยู่กลางแดดเที่ยงจัด เหงื่อไหลอาบหน้า ทั้งที่ควรเป็นเวลาพักกินข้าว แต่กลับต้องมาติดค้างอยู่ตรงนี้ เพราะผู้ชายคนเดียวที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหันกลับมาจ้องไคล์ด้วยสายตาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม

“คนของฉันต้องเข้า”

ไคล์เหลือบมองผ่านเธอไปยังรถคันนั้น ก่อนจะหันกลับมาสบตาด้วยแววเย็นชา

“ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต”

“คุณกำลังแกล้งฉันใช่ไหม”

“ผมเอาจริง”

สายตาของทั้งคู่ประสานกันแน่น ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่นิดเดียว ลมหายใจร้อนของไคล์แผ่วผ่านใบหน้าของเธอ ใกล้จนแทบสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ก่อตัวค้างอยู่ตรงกลาง…ยืดเยื้อและอึดอัด

แล้วเสียงแตรรถกระบะจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นซ้ำ ๆ ฉีกความตึงเครียดนั้นกระจายออกไป

คนขับโผล่หน้าออกมา เหงื่อไหลอาบแก้ม เสียงเต็มไปด้วยความเร่งร้อน

“คุณโอลิเวียร์ ไปทางไหนครับ พวกเรารอนานแล้วนะครับ”

เธอหันกลับไปมองท้ายกระบะอีกครั้ง ก่อนความรู้สึกบางอย่างจะค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวใจ…

บนนั้นไม่ได้มีเพียงเครื่องมือก่อสร้างและอุปกรณ์สำหรับซ่อมแซมไร่กรีนเวลล์ แต่มันยังเป็นทั้งความหวังและความฝัน ที่เธอหอบข้ามน้ำข้ามทะเลมาตั้งไกล

และเธอจะไม่มีวันยอมให้ทุกอย่างจบลงแค่ตรงนี้ 

และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้ว่า แม้ถนนเส้นตรงจะถูกปิดกั้น แต่ยังมีเส้นทางอื่นให้เลือก แม้จะต้องอ้อมภูเขาและยากกว่า ทว่าก็ไม่อาจทำให้เธอล้มเลิกความตั้งใจได้

เธอหันกลับมาหาไคล์ด้วยสายตานิ่งสนิท

“คุณหยุดฉันไม่ได้ หรอกไคล์ “ไม่…แม้แต่ความป่าเถื่อนและไร้ไมตรีของคุณที่ขวางทาง” 

พูดจบ เธอก็หันหลังกลับ เดินขึ้นรถโดยไม่ลังเล

ไคล์มองตามเธอไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาคมเข้มนั้น…กลับมี ความลังเลบางอย่างวูบผ่านอย่างชัดเจน