บทที่ 4 ต้องการสิ่งใด 2

หยางชิงอี้ดวงตาเบิกโพลง ออกแรงทั้งทุบทั้งตีเขา แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด เขาใช้จังหวะที่นางหอบหายใจ แทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนควานหา จนเจอลิ้นเล็กนุ่มนิ่มที่พยายามหลบหนี

“อืม..”

เสียงครางต่ำในลำคอแสดงถึงความพึงพอใจของชายหนุ่ม ทำเอาหญิงสาวตื่นตะลึงตัวแข็งทื่อ นางไหนเลยจะเคยประสบพบเจอกับเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน มือเล็กพยายามผลักร่างใหญ่โตออกห่าง ทว่ายิ่งนางพยายามดิ้นหนี เขาก็ยิ่งดูดกลืนลิ้นของนางรุนแรงรุกเร้าเข้ามาอย่างตะกรุมตะกราม

“อื้อ”

หลี่หลงจิ่งแปรเปลี่ยนจากความดุดันเป็นอ่อนหวาน ค่อย ๆ ละเลียดชิมลิ้มรสกลีบปากสวยพร้อมส่งลิ้นเข้าไปกอดเกี่ยวพัวพันลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย จนคนตัวเล็กร่างกายอ่อนระทวย ต้องทิ้งน้ำหนักเข้าสู่อ้อมอกแกร่งอย่างไร้ทางต่อกร

ครั้นเห็นว่านางกำลังจะขาดอากาศหายใจ อ๋องหนุ่มจึงได้ผละจาก แม้ในใจจะไม่ยินยอมเท่าใดนัก

“แฮ่ก ๆ จะ เจ้า!”

“หึ ๆ เป็นอย่างไร จูบแรกจากพี่ชายร้อนแรงหรือไม่”

เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปากบาง ตั้งใจหยอกเย้าโดยการปาดป่ายกลีบปากของตนเองเข้าหาอีกฝ่าย ส่งผลให้หยางชิงอี้สั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง รู้สึกวาบหวามอย่างไม่ควรจะเป็น

“เจ้า! เอาป้ายหยกของข้าคืนมานะ”

“ฮื้ม...นี่มันของข้า เหตุใดต้องคืนเจ้าด้วยเล่า”

“อันใดนะ....” หยางชิงอี้ตะลึงงันไปแล้ว คนโง่งมที่เดิมตกหลุมดักสัตว์ที่นางทำไว้ก็คือคนผู้นี้หรือ! บัดซบสิ้นดี!

“หึ ๆ เจ้าและข้าช่างมีวาสนาต่อกันยิ่งนัก”

หลี่หลงจิ่งกล่าวด้วยความขบขันระคนเอ็นดู หยางชิงอี้ใบหน้าแดงซ่านทั้งกระดากอายและมีโทสะ หญิงสาวทำท่าจะพุ่งเข้าหาชายหนุ่มอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะมือหนาของเขาคว้าจับหน้าอกของนางไว้

“อืม นุ่มนิ่มเหลือเกิน อึก”

“เจ้าเอามือสกปรกของเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้”

หยางชิงอี้พลิกข้อมือหนาก่อนจะวาดขาเตะเข้าจุดกลางกายของชายหนุ่ม หากอ๋องห้าหลบไม่ทันมีหวังตรงนั้นคงจะใช้การไม่ได้อีกต่อไป

“โหดร้ายยิ่งนัก หากตรงนั้นของข้าใช้งานไม่ได้ เจ้านั่นแหละจะเป็นคนแรกที่ร้องไห้เสียใจ”

“พูดเพ้อเจ้ออันใดของเจ้า!”

หลี่หลงจิ่งเห็นนางโกรธจนหน้าดำหน้าแดงก็ยิ่งถูกใจ คราวนี้เขาไม่คิดยั้งมืออีก ยิ่งได้เห็นเนินเนื้อนุ่มอวบใหญ่ขาวผ่องใต้ผืนน้ำ กลางกายที่สงบนิ่งมานานพลันผงาดง้ำราวกับจะประกาศศักดา มาดหมายแล้วว่าวันนี้จะปราบพยศแม่ทัพแห่งเผ่าชย่าให้จงได้!

“นี่เจ้า…บ้าเอ๊ย!”

หยางชิงอี้สบถออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นบุรุษที่แข็งขืนกำลังบดเบียดอยู่ตรงต้นขา ในใจก่นด่าไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของอีกฝ่ายนับครั้งไม่ถ้วน

“ต้องโทษเจ้า ใครใช้ให้น่ากินถึงเพียงนี้เล่า”

“ไอ้อ๋องบ้ากาม! สารเลว! ปล่อยข้านะ”

หยางชิงอี้กัดเข้าไปบนท่อนแขนใหญ่ที่โอบรัดนางจากทางด้านหลัง แต่ครั้นนางดิ้นรุนแรงเข้า การเสียดสีของร่างกายก็ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ร้อนแรงของชายหนุ่มให้พุ่งทะยานจนเผลอเปล่งเสียงคำรามต่ำในลำคอออกมา

“อ่า…”

ร่างเล็กที่กำลังดิ้นหยุดชะงักโดยพลัน รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ตรงซอกคอ ทั้งยังมีสัมผัสร้อนชื้นจากลิ้นสากที่กำลังไล้เลียลาดไหล่ของตนอย่างอุกอาจ ทำเอาขนอ่อนบริเวณนั้นลุกเกรียวอย่างพร้อมเพรียง

“อะ…จะ เจ้า”

หยางชิงอี้อึกอักพยายามไม่ขยับร่างกาย เพราะเกรงจะไปปลุกราคะอ๋องห้าขึ้นมาอีก ยอมให้ชายหนุ่มกอดนางไว้นิ่ง ๆ

ครั้นหลี่หลงจิ่งเห็นว่านางสงบลงแล้วจึงขยับมือลูบไล้ตั้งแต่หน้าท้องแบนราบเคลื่อนขยับขึ้นขย้ำก้อนเนื้อนุ่ม ใช้จังหวะที่นางสติหลุดลอยจับร่างเล็กหันกลับมาหาก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าตามลงไปกับความอ่อนนุ่ม ดูดกลืนยอดปทุมถันสีหวานอย่างหื่นกระหาย

“อื้อ….มะ ไม่”

หยางชิงอี้ผวาเฮือกพยายามผลักไหล่หนาออก ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของสตรีจะสู้บุรุษที่ตกอยู่ในห้วงปรารถนาได้อย่างไร

ความเสียวซ่านที่ได้รับกะทันหันทำเอาร่างเล็กอ่อนระทวย เผลอแอ่นอกรับสัมผัสร้อนลวกที่เขามอบให้ จากที่ผลักไสกลายเป็นจับยึดไหล่หนาเอาไว้แน่น ทว่าสติที่เหลือเพียงน้อยนิดก็ยังทำให้นางกล่าวถามออกไป

“เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่”

คราวนี้คนที่ยุ่งอยู่กับเรือนร่างของหญิงสาวพลันหยุดชะงัก ก่อนจะตัดใจผละจากความหอมหวานตรงหน้าอย่างไม่ใคร่จะยินยอมนัก

“เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าต้องการอะไร…นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากล่าวออกมาตามตรง ดวงตาคมฉายประกายมัวหม่นขมุกขมัวเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาล้ำลึก

“ต้องการตัวข้าสินะ”

หญิงสาวเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางจ้องใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายเขม็งราวกลับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ใช่”

“แต่ข้าไม่เต็มใจ เจ้าไม่….”

“เจ้าอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ข้ามีข้อเสนออยากฟังหรือไม่”

อ๋องห้ากล่าวพลางขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ หยางชิงอี้เห็นท่าไม่ดีรีบขยับกายถอยหนีทันที ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะกดร่างบางให้แนบคิดไปกับถังไม้ ใช้ดวงตาคมปราบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมที่กำลังไหวระริก

หยางชิงอี้อดจะกลืนน้ำลายลงคอมิได้ บุรุษผู้นี้หล่อเหลาเกินไปแล้วจริง ๆ หากนางเผลอจ้องตาเขานานกว่านี้เกรงว่าต้องตกหลุมเสน่ห์ของเขาเป็นแน่

หลี่หลงจิ่งสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กน้อยของหญิงสาว จึงค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าพรมจุมพิตพวงแก้มใสให้ขึ้นสีระเรื่อ ลากไล้เรียวลิ้นเลียลำคอระหง จนคนถูกกระทำขนลุกเกรียวด้วยความวาบหวามที่ได้รับกระทันหัน

“ข้อ ข้อเสนอ อะไร”

“ง่ายมาก….”

“....”

“หากเจ้าปรนนิบัติข้าดี ทหารของเจ้าก็จะกินอิ่มนอนอุ่น แต่หากเจ้าไม่ทำ คงรู้ใช่หรือไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นกับเชลยพวกนั้น”

มารดามันเถอะ! บุรุษผู้นี้จะรังแกกันเกินไปแล้ว!