บทที่ 14

 “นี่จะขัดป๋าทุกเรื่องเลยหรือไง ป๋ารู้หรอกว่าโกรธ”

“แป้งไม่มีสิทธิ์ที่โกรธอะไรป๋าหรอกค่ะ”

“ปากบอกไม่โกรธแต่หน้าเป็นตูดเลยนะ ป๋าอยากจะขอให้เราน่ะอย่าไปโกรธไอ้เสี่ยชัชเลย มันเป็นคนใจร้อนแบบนี้แหละ บอกให้มันคุยทำความรู้จักกันไปก่อน แต่คนมันไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธ มันก็คงคิดว่ามันแน่แป้งคงจะยอมมัน”

“ถ้าเป็นเรื่องนี้แป้งไม่ได้โกรธอะไร เพราะแป้งปฏิเสธเสี่ยชัชไปแล้ว ต่อไปนี้คงไม่ไปเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก ส่วนป๋าเหรอ...ไม่โกรธหรอก”

“แล้วที่ไม่พูดกับป๋าตอนค่ำ บอกให้เข้ามาห้องนี้ก็อิดออดคืออะไร? ”

“ไม่ได้โกรธป๋าจริงๆ แค่รู้สึกไม่ดี ที่จู่ๆ ก็ถูกผู้ชายยื่นข้อเสนอให้เป็นเด็กเลี้ยง”

“เขาจะเลี้ยงดูมันไม่ดีตรงไหน ดีกว่าผู้ชายไม่มีความรับผิดชอบทิ้งให้เราเลี้ยงลูกคนเดียวอีก”

ป๋องแป้งรู้สึกแย่ การที่เธอบอกคนอื่นแค่ว่าพ่อน้องริวยังมีชีวิตอยู่ แต่เลิกรากันไป ทำให้คนเดาเรื่องราวว่าผู้ชายคนนั้นไร้ความรับผิดชอบ ทั้งที่ไม่ใช่ความจริงสักหน่อย ธนาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีลูกแล้ว

“แป้งรังเกียจเสี่ยชัชเหรอ?”

เธอส่ายหน้า และเป็นความจริงที่เธอไม่โกรธ

“เสี่ยเขาดูดีทุกอย่าง แป้งแค่เพิ่งรู้จักเขา อยู่ๆ จะให้ไปทำข้อตกลงเป็นเด็กเสี่ย แป้งทำไม่ได้หรอก”

อยากเลี่ยงตอบคำถามเรื่องเสี่ยชัชแล้ว จึงตักยาดองเป๊กที่สี่ให้ป๋า เขารับมาแต่ยื่นคืนให้เธอ

“ชิมฝีมือตัวเองสักหน่อยสิว่ามันผสมอะไรเข้าไป”

กลิ่นยาดองฉุนกึกเข้าจมูกเต็มๆ ก็ทำเอาเธอเวียนหัวไปเลย

“แป้งไม่เคยดื่ม”

“อ้าว แล้วกัน”

“แป้งต้องดูแลลูก ก็เลยไม่เคยดื่ม”

“ไม่ดื่มแล้วมาดองขายเนี่ยนะ”

ป๋าวรรธน์ยิ้มหวานออกอาการเมากรึ่มๆ หน้าแดงหูแดง เพราะก่อนยาดองก็ดื่มแล้วหลายแก้วด้วย และตอนนี้เจ้ายาสูตรปึ๋งปั๋งกำลังเล่นงานเขาอยู่

“เอาสักหน่อยไม่เมาหรอก” เขาคะยั้นคะยอ

“ดูท่าป๋าจะเมาแล้วนะ”

“ไม่ม้าว! ” มีคนเสียงสูงแล้วหนึ่ง เธอถอนหายใจออกมา ทำทีเก็บถ้วยจานบนโต๊ะ แต่ไม่วายถูกตื้ออีก

“สักนิดนะแป้ง แล้วจะไม่หักเงินเดือนค่าซ่อมรถที่เจ้าริวทำรถป๋าเป็นรอย” เรื่องหักเงินไม่มีในหัวแต่แรก เป็นแค่ทำขู่เธอเท่านั้นหรอก

“แป้งจ่ายได้นะป๋า”“แค่เป๊กเดียวไม่ต้องจ่าย ไม่ดีเหรอ”

ดีสิ ถ้าไม่ต้องจ่าย แต่จะดูเหมือนเห็นแก่เงินหรือเปล่า ส่วนเรื่องจะถูกมอมเหล้าป๋าคงไม่ทำแบบนั้น หญิงสาวเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่าป๋าไม่ได้พิศวาสตัวเธอ เพราะเพิ่งพาไปเสนอให้เพื่อนตัวเองอยู่หยกๆ

‘คงไม่ถึงกับเมาหรอก’ “ปลดหนี้กันเลยนะป๋า”

เธอจับแก้วเป๊กจากมือเขา

“ตามนั้นกล้าปะละ”

เขาท้าดื่มก็แค่หวังว่าเหล้าจะทำให้ป่องแป้งผ่อนคลายขึ้น และยอมพูดคุยเปิดอกในสิ่งที่เธอคิดออกมาบ้าง ที่ผ่านมารู้สึกได้ว่ามีอะไรหลายอย่างที่เก็บกดเอาไว้ หญิงสาวกลั้นหายใจแล้วกระดกดื่มอย่างรวดเร็ว

“แค่กๆ ” เธอสำลักยาดองขึ้นจมูก จนป๋าต้องดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปากให้ ก่อนรีบเทน้ำเปล่ายื่นให้

“กินน้ำก่อน” ขณะอีกคนทำท่าพะอืดพะอม อีกคนกลับพูดเจือขบขันชอบใจที่ทำให้เธอดื่มได้

“โหแป้งพ่นออกมาครึ่งแก้วเลยมั้ง ไม่นับแก้วนี้ได้ไหมเอาอีกสักแก้วนะ” “ป๋าแค่นี้ก็มึนจนมีเสียงวิ้งๆ ในหูแล้ว”

เธอวีนใส่คนแกล้ง

“ไหนๆ ก็ลองแล้วเอาแก้วนี้ให้จบมา” อะไรของเขานักหนา ทั้งที่เห็นว่าเธอสำลักเหล้าขนาดนี้ยังจะให้ดื่มอีก

“ป๋าจะมอมกันหรือไง”

“ดื่มเป็นเพื่อป๋าสักวัน ลองเมาดูบ้าง อะไรที่ไม่เคยทำก็ทำมันซะบ้างเถอะ ป๋าไลน์บอกไอ้เขินให้ดูลูกให้แล้ว”

ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง จึงหยิบเหล้าจากมือเขามากระดกจนเกลี้ยงทุกหยด แล้วยื่นแก้วเปล่าคว่ำลงกับโต๊ะ ป๋าวรรธน์หยิบขึ้นมา ตักให้ตัวเองอีกแก้ว หันไปอีกทีป๋องแป้งก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ว แอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วตัว ใบหน้าแขนขามันร้อนไปหมด จนต้องหยิบทิชชูขึ้นซับเหงื่อที่ตามใบหน้าและลำคอ

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าจังหวะที่แหงนหน้าอวดซอกคอขาวนั้น ทำให้ป๋าวรรธน์ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เขามองว่าป๋องแป้งสวยมีเสน่ห์มาโดยตลอด และในเวลานี้เพิ่งเห็นว่าเธอเซ็กซี่ เธอกัดริมฝีปากล่างหนึ่งข้างริมฝีปากบางอีกข้างเผยอนิดๆ แล้วตอนที่หญิงสาวขยับตัวหน้าอกอวบกระเพื่อมตาม

แค่เพียงมองแวบเดียวก็จินตนาการแล้วว่า ภายในเสื้อยืดตัวนั้นมีบราเซียลูกไม้ครอบปกปิดเนินเนื้อขาวผ่องนุ่มยุ่ย ยอดอกมีดอกบัวตูมงดงาม ภาพในหัวส่งต่อความรู้สึกร้อนลงไปถึงกลางหว่างขาและอวัยวะนั้นเริ่มแข็งตัว

 “ร้อนเหรอ ลดแอร์ไหม? ” เขาเอ่ยถามทั้งที่ตัวเองนั่นแหละที่ร้อนยิ่งกว่า ร้อนซอกขาเพราะเจ้าท่อนร้อนในนั้นขยายตัวเต็มที่

“ดื่มแล้วก็ร้อนนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกป๋านี่ก็ยี่สิบสามองศาฯ แล้ว”

ถึงจะบอกไม่เป็นไรแต่เขาก็ปรับอุณหภูมิลงอีกหนึ่งองศาเซลเซียสก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอบนโซฟา

“เรื่องวันนี้ป๋าขอโทษนะ”

“เรื่องไหนป๋า ทำฉันโกรธหลายเรื่องเลย”

เหล้าแก้วเดียวทำให้เธอกล้ายอกย้อนขนาดนี้เชียว แต่ก็ดีที่จะได้คุยให้เคลียร์ ว่ามีอะไรที่ไม่พอใจบ้าง

“อ้าว แล้วก่อนนี้บอกไม่โกรธ พูดมาซิโกรธเรื่องไหนบ้างละ? ” “เรื่องจับคู่กับเพื่อนป๋า แล้วยังบังคับให้มาเสิร์ฟในห้อง คะยั้นคะยอให้ดื่มด้วย”

“โกรธทุกเรื่องเลยแฮะ งั้นขอโทษทั้งหมดละกัน ป๋าก็แค่เห็นแป้งไม่มีแฟนกลัวว่าจะเหงา เอาจริงๆ นะแป้ง ‘เธอไม่เหงาบ้างเลยเหรอ?’ ”

“แป้งอยู่กับลูกตลอดจะเหงาอะไร”

เธอตอบบ่ายเบี่ยงทั้งที่เข้าใจคำถาม น้ำเสียงที่ว่า ‘เธอไม่เหงาบ้างเลยเหรอ? ’ หมายถึงอะไร

และเพียงได้ยินคำคำนี้ก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ เลือดลมสูบฉีดและรู้สึกวาบหวาม ให้ตายสิ ‘ยาดอง’ ออกฤทธิ์จริงหรือ แล้วที่ป๋ากินก่อนนี้ มีอาการแบบเดียวกันไหม คิดได้ก็หันไปประสานสายตากับเขา

“ไม่ได้หมายความว่าเหงาแบบนั้น แค่เห็นว่าแป้งไม่เคยมีใครเข้ามาในชีวิตเลย ไม่รู้สึกเหงาหรือไง? ”

ย้ำถามรอบนี้ไม่ได้ถามเปล่า แต่วางมือเกาะกุมบนหลังมือของเธอไปเรียบร้อยแล้ว ป๋องแป้งพยายามดึงมือออกมา แต่ถูกกุมแน่นขึ้น ให้ตายเหอะตอนนี้เธอกำลังเมา และร้อนผ่าวไปทั้งตัว ความวาบหวามกำลังเล่นงานใจกลางความเป็นหญิง เส้นประสาท ณ จุดนั้นสั่นระริก เมื่อถูกป๋ากุมมือ