ตอนที่ 3

เป็นเช้าวันใหม่ที่แสนเมื่อยขบแต่รู้สึกตัวเบาชอบกล ธนาบิดขี้เกียจสุดแรงก่อนที่จะเปิดเปลือกตาด้วยซ้ำ มีเสียงดังปั๊ก! โครม!

“โอ๊ย! อะไรเนี่ย?!”

ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นนั่ง สลัดมือไปมาเพราะบิดลำตัวและเหยียดแขนขา ทำให้แขนของเขาเหวี่ยง และกำมือฟาดลงที่พื้นห้องแข็งๆ แทนที่จะเป็นเตียงนิ่มๆ ในห้องนอน ส่วนเสียงโครมที่ปลายเท้าเพราะมีพัดลมล้มลงกองกับพื้น ใบพัดและหน้ากากหลุดกระจาย ก่อนหยุดหมุนลง

“ที่ไหนวะ”

ชายหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตก เขาพบว่าสวมแค่กางเกงในตัวเดียวนอนบนฟูกแบนๆ ห่มผ้าห่มที่ดูเก่ามากและมีกลิ่นอับ ในห้องคับแคบ พื้นปูเสื่อน้ำมันลายพื้นไม้สีน้ำตาล ในห้องไม่มีใครเลย มองสำรวจเห็นโทรศัพท์มือถือราคาหลายหมื่น กับนาฬิกาของขวัญวันเกิดจากแม่แล้วค่อยรู้สึกโล่งใจ

ธนาคิดทบทวน ไม่รู้ตัวว่ามาที่นี่ได้ยังไง แต่รู้สึกได้ว่าเขาได้นอนกับหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่ความฝัน ร่างกายเขามันฟ้อง มีรอยจ้ำแดงบนหน้าอกหลายจุด

“ไม่ใช่หรอกน่า”

 บ่นพึมพำคนเดียว จังหวะนั้นประตูห้องถูกเปิดออก ธนาหันไปตามเสียงประตู และป๋องแป้งแทรกตัวเข้ามา เธอตกใจที่เห็นเขาตื่น ส่วนชายหนุ่มดึงผ้าห่มคลุมช่วงล่างเอาไว้

“อ้าว ‘น้องหมอ’ ตื่นแล้วหรือคะ”

 “น้องหมอจ๋า”

น้ำเสียงป๋องแป้งช่างคล้ายที่ได้ยินเมื่อคืน ธนาส่ายหน้าเบาๆ เพราะไม่อยากคิด เพ่งมองไปที่หญิงสาวที่ทำหน้านิ่งดูไม่มีอะไรผิดปกติ

“ใครพาผมมาที่นี่ แล้วนี่ห้องใครหรือครับ ใครแก้ผ้าผม? ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเครียด

 “น้องหมอหลับไป พี่กับเดชาไม่รู้ว่าบ้านเราอยู่ไหน เลยพามาไว้ที่ห้องบุษก่อน ที่เปลือยนี่เพราะเธออ้วกเลอะเทอะ พี่เลยเอาเสื้อผ้าไปซักให้ มันยังไม่แห้งพี่เลยใส่ถุงให้ ใส่ชุดเดชากลับก่อนนะคะ”

เธอพูดไปยิ้มไปด้วยรอยยิ้มดูเหมือนเขิน แก้มแดงปลั่ง เคยเห็นเธอยิ้มแบบนี้มาหลายครั้งแต่ครั้งนี้รู้สึกต่างออกไป หรือเพราะเขาสังเกตเธอมากขึ้น มือเรียวบางยื่นเสื้อผ้าให้ ก่อนเดินไปจับพัดลมตั้งขึ้น หลุดขนาดนี้ต้องเอาไปซ่อมที่ร้านแน่เลย

 “แล้วเมื่อคืนพี่บุษอยู่ที่ไหนครับ? ”

เขาถามหลังใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย และระหว่างนั้นก็เอาแต่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

“เมื่อคืนบุษไม่ได้กลับมาจ้ะ นายหัวพากลับวิลล่าด้วย”

ธนารู้สึกราวกับว่าสายฟ้าฟาดกลางศีรษะ มึนชาไปทั้งตัว

“ผู้หญิงคนเมื่อคืนไม่ใช่พี่บุษ!” เขาพึมพำ

‘เอ๊ะเขารู้ตัวเหรอ’ ป๋องแป้งหน้าถอดสี หัวใจของเธอเต้นแรง ราวกับจะทะลุออกจากหน้าอก และพยายามควบคุมท่าทางเอาไว้อย่างถึงที่สุด

“เมื่อคืนหลังเช็ดตัวให้น้องหมอพี่ก็ออกไป”

“ไม่จริง! อย่ามาโกหก ทำไมผมจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนผมทำอะไร” ธนาใช้น้ำเสียงแทบจะตวาด สายตาเขาที่มองหญิงสาวทั้งโกรธและตำหนิ แม้ภาพจะเลือนราง แต่เขามั่นใจว่าได้มีเซ็กซ์อย่างแน่นอน

“ผู้หญิงที่มีอะไรกับผมคือพี่ใช่ไหม” ป๋องแป้งทั้งตกใจและรู้สึกละอายใจเหลือเกิน ที่ถูกจับได้

“ก็...เอ่อ เธอเมาไม่ได้สติ แล้วมาปล้ำพี่ พี่เองพยายามขัดขืนแล้ว ถึงจะเมาก็เถอะ ใครจะไปสู้แรงเธอไหว...แต่พี่ไม่เอาเรื่องอะไรนะ ให้มันจบและเป็นความลับแค่เราสองคน”

เธอกำลังใส่ร้ายเขา เป็นการกระทำที่น่าละอายยิ่งขึ้นไปอีก แต่ตอนนี้อายที่จะยอมรับว่าตัวเองอารมณ์เปลี่ยวแล้วไปลูบคลำเขามากกว่า

“ฮะ! ผมปล้ำเหรอ งั้นรอยจูบตามเนื้อตัวผมนี่อะไร?! ”

“เอ่อ มันเกิดขึ้นหลังครั้งแรก ครั้งต่อๆ มาพี่เต็มใจ ขอร้องเถอะนะ ช่วยลืมไปได้ไหม?”

เธออ้อนวอนโดยไม่กล้าสบสายตาเขา ชีวิตที่ผ่านมาเผชิญความอับอายมาหลายครั้ง นี่ก็เป็นอีกหนที่ป๋องแป้งอยากแทรกแผ่นดินหนี เธอไม่ได้ดื่มด้วยซ้ำ แต่กลับหน้ามืดไป เพียงเพราะความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงามานาน

ธนานิ่งไปอย่างใช้ความคิด ‘ให้ลืม’ ให้เป็น ‘ความลับ’ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายผิดงั้นหรือ? เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนหื่นกามที่เอาแต่คิดถึงเรื่องอย่างว่า เคยเมาและไปค้างบ้านเพื่อน จำได้ว่าคืนนั้นหลับเป็นตาย ทั้งที่กอดเพื่อนหญิงทั้งคืน แต่ไม่เคยทำอะไรเกินเลย

“ผมว่าผมไม่มีทางปล้ำพี่ก่อนแน่!”

“พี่แป้ง น้องเขาแต่งตัวเสร็จยัง ผมจะไปส่ง?!”

เดชาเดินเข้ามาในห้องแล้วหน้าเสียเมื่อเห็นสภาพธนา และได้ยินที่ชายหนุ่มพูด แม้ทั้งสองปรับสีหน้าไม่ให้มีพิรุธ แต่กลบไม่มิด

“ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว กลับเลยไหมครับผมจะไปส่ง”

เดชาตั้งท่ารีบออกไป

 “ไม่ต้องไปส่ง ผมกลับเองได้”

บอกแล้วลุกเดินพรวดออกไป ปกติธนาจะอารมณ์ดีมียิ้มสดใสและทำตัวน่ารัก ครั้นมองที่ป๋องแป้งก็ดูเลิ่กลั่กแปลกๆ เสียงหวีดร้องน่าขนลุกท่ามกลางสายฝนเมื่อคืนคงเป็นคู่นี้สินะ เดชาอมยิ้มน้อยๆ เขินแทนทั้งคู่ นั่นทำให้ธนายิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ขอบคุณสักนิดก็ไม่มีเล้ย!”

เดชาบ่นตามหลัง หันไปทางป๋องแป้งแต่ไม่ได้รับความสนใจ สีหน้าตึงและน้ำเสียงแข็งกระด้างของธนาเป็นความผิดปกติ ที่เดชารู้สึกได้

ธนารีบเร่งออกไปจากที่พักคนงานอย่างหัวเสีย คิดทบทวนจนหัวจะระเบิด ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ใครคนเริ่มกันแน่แต่ป๋องแป้งอ้างว่าเขาเมาหนักและปลุกปล้ำเธอ บ้าชิบแล้วนี่เขามั่วกับป๋องแป้งทั้งที่เธออาจมีผู้ชายคนอื่นๆ อีกไม่รู้กี่คน