22

"ฉันว่าอย่าไปยุ่งวุ่นวายกับเขาเลยดีกว่านะคะ...เดี๋ยวเรื่องราวมันจะใหญ่โตแล้วก็บานปลายกันไปเปล่าๆ" ขึ้นฉ่ายเงื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของเขาเบาๆเพื่อให้เขาใจเย็นและคลายโมโหลง "ฉันไม่อยากให้คุณไปมีเรื่องมีราวกับใครเลยนะคะเพราะมันจะส่งผลเสียต่อตัวคุณเอง"

"ฉันไม่ยอมให้เธอเจ็บตัวฟรีๆหรอกขึ้นฉ่าย แสดงว่าที่เธอไม่ยอมพูดเพราะกลัวว่าฉันจะไปทำร้ายคนพวกนั้นสินะ" เมื่อเขาพูดจบขึ้นฉ่ายก็รีบหลบตามองไปทางอื่นทำให้อาคมรู้ทันทีเลยว่าเขาคาดการณ์และมองคนได้อย่างเฉียบขาด

"เปล่าค่ะ"

"นี่เป็นฝีมือแม่กับน้องเธอใช่ไหม?"

"ไม่ใช่นะคะคุณอาคม..."

"อย่าโกหกฉันขึ้นฉ่าย เพราะต่อให้เธอไม่บอกความจริงกับฉันตอนนี้ ฉันก็สามารถส่งคนไปสืบแล้วรู้ได้เพียงไม่กี่นาทีว่าใครที่มันมาทำร้ายเมียฉัน"

หัวใจของขึ้นฉ่ายเต้นแรงเพราะคำๆนี้ มันระทึกกระสับกระส่ายโครมครามดั่งมีคนไปวางกลองชุดไว้ตรงระหว่างอก

"คุณอย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะคะ...ฉันไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อน" ในที่สุดขึ้นฉ่ายก็ยอมปริปากพูดเสียที

"เธอไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อนแล้วดูสิ่งที่เขาทำกับเธอสิขึ้นฉ่าย...เขายังเห็นเธอเป็นคนอยู่อีกหรือเปล่าถึงได้กล้าทำเรื่องเลวร้ายต่ำทรามขนาดนี้!" อาคมตวาดเสียงดังลั่นพร้อมกับขบฟันจนเกิดเสียงดังกรอดๆแสดงความโมโหกระฟัดกระเฟียดออกมา

"แต่...อย่างน้อยๆก็ถือซะว่าพวกเขาเป็นผู้มีพระคุณที่เมตตาเลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนกระทั่งอายุ 20 นะคะคุณอาคม ยังไงซะฉันก็ไม่สามารถลบล้างความจริงข้อนี้ได้ ถือว่าฉันขอนะคะคุณอาคม ฉันขอร้อง" เขาไม่สามารถทนทานต่อแววตาออดอ้อนและน้ำเสียงนุ่มนวลได้จริงๆ

อาคมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อปรับเปลี่ยนโหมดอารมณ์ "เธออยากกินผลไม้ไหม นี่ฉันปอกแอปเปิ้ลเขียวไว้รอเธอ แอปเปิ้ลเจ้านี้เนี่ยนะอร่อยมากเชียวล่ะเป็นเจ้าโปรดของฉันที่มักจะซื้อไปให้คุณย่าเป็นประจำ"

"ค่ะ"

ก๊อกๆ!

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับเรือนร่างของเพื่อนสนิททั้ง 3 คนที่รีบกรูกันมายังโรงพยาบาลหลังจากที่ขึ้นฉ่ายบอกว่าจะไปซื้อชานมไข่มุกร้านคุณป้าหลังมหาวิทยาลัยแล้วหายไปร่วม 2 ชั่วโมง พวกหล่อนไปสืบสาวราวความถามคนแถวนั้นอยู่ร่วมหลายชั่วโมงแต่ก็ไม่มีใครทราบ ทว่าบังเอิญไปเจอกับพลเมืองดีที่อาสานำตัวขึ้นฉ่ายไปส่งโรงพยาบาลจึงได้ทราบความจริง

"ขึ้นฉ่าย แกเป็นยังไงบ้าง!" ลดาหน้าตาตื่น แต่เบรคที่เท้าก็ต้องทำการอย่างอัตโนมัติเมื่อเพื่อนสาวเอนตัวพิงแนบชิดแผงอกแกร่งของบุคคลปริศนา โดยมีเขาป้อนแอปเปิ้บเขียวดูแลเอาอกเอาใจเธออย่างกับคนรัก "เอ่อ..."

"..." เหมือนมีใครเอามีดมาจี้ที่หัวใจของกรอย่างจัง เมื่อผู้หญิงที่เขาหมายปองและต้องตาตั้งแต่แรกเห็นกำลังอยู่ในอ้อมอกของใครอีกคนที่ดูจะสนิทสนมซึ่งเกินกว่าสถานะเพื่อนหรือเจ้านาย

"ลงไปก่อนค่ะ" ขึ้นฉ่ายกระซิบบอกอีกฝ่าย ทีแรกเขาก็ไม่ยินยอมแต่พ่ายแพ้ให้กับแววตาออดอ้อนของหญิงสาวจนหัวใจมันพองโตอีกคราวหนึ่ง "ฉันไม่เป็นอะไรมากแล้ว ขอบคุณพวกแกมากเลยนะที่อุตส่าห์มาเยี่ยมถึงโรงพยาบาล"

"พวกฉันเห็นว่าแกหายไปนานตั้งชั่วโมง 2 ชั่วโมง ทีแรกน่ะก็นึกว่าร้านคุณป้าคนเยอะแกก็เลยต้องต่อคิวยาวกว่าจะได้ สุดท้ายมันนานเกินจนผิดสังเกตพวกฉันก็เลยออกมาตามหา ซ้ำนะถามคนแถวนั้นไม่มีใครรู้สักคน พวกฉันเนี่ยต้องเดินไล่ถามทีละบ้านถามไปเรื่อยๆ...จนไปเจอกับพลเมืองดีที่พาแกมาส่งโรงพยาบาลนั่นแหละ" ลดาพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุดกับการปรากฏขึ้นมาของผู้ชายของเพื่อน

"แล้วทำไมไม่โทรมาล่ะ?"

"นี่หล่อน! หล่อนดูด้วยย่ะ" ลดาเท้าสะเอวทำตาขึง "ฉัน ยัยมีนา แล้วก็กรผลัดกันโทรหาแกเป็นร้อยๆสาย แต่มันบอกว่ายังไงรู้ไหม...บริการฝากหมายเลขโทรกลับ"

"อ้อ สงสัยแบตหมดน่ะ" ขึ้นฉ่ายยิ้มเจื่อนๆ "แล้วทำไมพวกแกถึงคิดว่าฉันจะเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ?"

"พวกฉันออกมาทางเดียวกับที่แกออกมาเป็นประจำ แล้วดันเจอสร้อยข้อมือของแกกับรองเท้านักศึกษาข้างหนึ่งตกอยู่ ให้ฉันคิดดีๆได้ยังไงล่ะขึ้นฉ่าย! ทีแรกหากไม่รู้ข่าวแกจากพลเมืองดีคนนั้นพวกฉันคงไปแจ้งความแล้วแหละ" มีนาเป็นคนกล่าวเสริมสมทบ

"ฉันต้องขอบคุณพวกแกมากเลยนะที่เป็นห่วงฉัน..."

"แล้วใครเป็นคนทำร้ายแกล่ะ? ความจริงฉันว่าแกไม่น่าจะมีเรื่องมีราวกับใครได้นะ" ลดาอดที่จะสงสัยไม่ได้เพราะเดิมทีแล้วเพื่อนสนิทคนนี้ของหล่อนเข้ากับทุกคนได้ค่อนข้างง่ายและไม่มีพิษมีภัยกับใครเลยสักคน

"เอ่อ..."

"ถ้าไม่สะดวกใจไม่เป็นไร ฉันเข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องเราก็ไม่สามารถพูดออกมาได้"

"ขอบคุณมากเลยนะ"

"แล้วนี่...ใครล่ะ ผัว?" ถึงแม้ขึ้นฉ่ายไม่ตอบหล่อนก็พอจะเดาได้ เพราะแววตาที่ขึ้นฉ่ายมองผู้ชายคนนั้นมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเขินอายและความรักชนิดที่ว่าไม่เคยมองผู้ชายคนไหนแบบนี้มาก่อนแม้กระทั่ง กร

"บ้าเหรอ!"

"เป็นผัวครับ" อาคมตอบพร้อมกับเดินมากระชับไหล่คนตัวเล็กหน้าตาเฉย "พวกเธอก็คงจะเป็นเพื่อนสนิทของเมียฉันใช่ไหม? ขึ้นฉ่ายชอบเล่าให้ฟังบ่อยๆ"

"ใช่ค่ะ ฉันลดา ส่วนนี่ยายมีนาแล้วก็กร" อาคมปลายตามองไปทีละคนจนกระทั่งผู้ชายหน้าอ่อนคนสุดท้ายเขาแลมันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ใคร่พอใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะรับรู้มาว่ามันแอบปลื้มเมียเขา!

"ยัยขึ้นฉ่ายไม่เห็นเคยบอกเลยว่ามี...หน้าตาดีขนาดนี้"

ขึ้นฉ่ายเองจะกล้าเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเธอและอาคมให้ใครต่อใครฟังได้เต็มปากได้อย่างไรล่ะ...ในเมื่อเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้เธออยู่ในสถานะอะไรกันแน่...

เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้ที่ต้องชดใช้ตอบแทนและลบล้างหนี้สินทั้งหมดที่แม่ก่อมาก็ไม่เชิง...เพราะสิ่งที่เขามอบให้กับเธอมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนมันเกินกว่านั้นด้วยซ้ำ

เขาทั้งดูแล เอาใจใส่ เทคแคร์และคอยปลอบประโลมยามที่เธอเสียใจซ้ำๆซากๆกับเรื่องเดิมๆ นั่งรับประทานเข้าพร้อมกันทุกวัน เข้านอนพร้อมกัน บอกรักยามกำลังหลับใหล ทำทุกอย่างเหมือนคนรักกันเหมือนคนที่เขาเป็นแฟนกัน แต่ต่างกันเพียงเขาไม่เคยชัดเจนอะไรกับเธอสักอย่าง ไม่เคยแม้กระทั่งเอ่ยปากบอกหรือให้เธอมีตัวตนในโลกของเขา...

"ขึ้นฉ่ายคงจะเขินอายนะครับ...เอ่อ...ฉันขอฝากขึ้นฉ่ายไว้ซักชั่วโมง 2 ชั่วโมงได้ไหม พอดีว่าฉันมีธุระต้องไปจัดการด้านนอกเล็กน้อย ขาดเหลืออะไรเรียกใช้คนของฉันที่อยู่หน้าห้องได้เลย"

"คุณอาคมคะ..." ขึ้นฉ่ายรั้งมือเขาเอาไว้เพราะรู้ดีธุระที่ว่าคงเป็นอะไรไปไม่ได้

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอเจ็บตัวฟรีๆหรอกนะขึ้นฉ่าย ฉันเคยบอกแล้วไงว่าใครที่มันทำเธอเจ็บมันต้องเจ็บกว่าเธอร้อยเท่า" อาคมบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตาแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นพกไปเต็มกำลัง

"ได้ค่ะ เชิญตามสบายเลยค่ะ"

"..." เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากห้อง

ระหว่างที่กำลังถึงลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเท้าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีบุคคลที่ 2 ซึ่งไม่ได้รับเชิญแอบสะกดรอยตามและเดินตามหลังเขามาติดๆ...

"มึงมีธุระอะไรจะคุยกับกูไอ้กร?"

"เซนส์ดีไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับพี่อาคม"