24

"โอ๊ย!!!ชีวิตฉันพังหมดแล้วเพราะแกคนเดียวแท้ๆนางขึ้นฉ่าย"

"ก่อนจะโทษคนอื่นควรย้อนดูพฤติกรรมและสันดานของตัวเองก่อนก็แล้วกันนะว่าดีพอหรือเปล่า" เสียงอันน่าเกรงขามเรืองอำนาจของบุคคลปริศนาดังขึ้นมาอยู่เนืองๆก่อนที่เรือนร่างแกร่งกำยำจะก้าวขาเข้ามาในบ้าน

"คะ...คุณ" ผักบุ้งแทบจะถอยไปหลบหลังมารดาไม่ทัน หล่อนยังจำคำขู่ของเขาเมื่อวันนั้นได้เป็นอย่างดีแต่ก็ไม่นึกว่านางพี่ทรยศจะกล้าหักหลังแล้วปล่อยให้ผัวของมันมาทำร้ายแม่กับน้องขนาดนี้

"ใคร?" พิมพาเลิกคิ้วถามลูก "หรือว่า...นายท่าน" หล่อนคาดการณ์และเดาได้ไม่ยากเพราะหลังจากที่ผู้ชายคนนั้นยกฝ่ามือแสดงสัญลักษณ์เป็นการห้ามปรามการกระทำทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ก็ถูกยุติลงโดยอัตโนมัติทั้งๆที่เมื่อครู่มันกำลังร้อนระอุเป็นไฟ

"ผัวนังขึ้นฉ่ายแม่..."

"พวกมึงทำอะไรเมียกู!!!" อาคมตวาดเสียงดังลั่นกึกก้องไปทั่วบ้านโกโรโกโสหลังนี้กระจายรังสีความน่ากลัวออกมารอบด้าน ส่วนสายตานั้นไซร้ราวกับจะสามารถฆ่าฟันคนพวกนั้นที่ทำร้ายเมียเขาให้ขาดเป็นสองท่อนสามท่อน

"ฉะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจ้ะ" สองคนแม่ลูกทรุดตัวลงแล้วพนมไหว้ขอร้องอ้อนวอนไว้ชีวิตจากอาคม

พิมพากลัวจนตัวสั่นงันงกเพราะขณะที่หล่อนเข้าไปเล่นในบ่อนพนันของอาคมภาพที่พวกลูกหนี้หรือพวกที่ก่อความวุ่นวายโดนซ้อมปางตายจนเลือดอาบจำต้องหยอดน้ำเข้าต้มที่โรงพยาบาลเป็นเดือนๆได้ดี

"ตอแหล!! แก่จนหัวหงอกแล้วก็ยังไม่รู้จักคิด ต้องรอให้แก่ตายจนหามเข้าโลงก่อนหรือไง? ห๊ะ!!!" อาคมเดินเข้าไปแล้วใช้ฝ่ามือบีบสันกรามของพิมพาแน่นจนเป็นรอยนิ้วแดงเถือก "แต่กูว่าคนประเภทมึงคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวตายๆไปไม่ต้องเป็นภาระอยู่ให้หนักแผ่นดิน"

"..."

"แกกล้าว่าแม่ฉันเหรอ!"

"มึงนี่ไม่มีอะไรดีเลยนะนอกจากปาก! ถึงรูปร่างหน้าตาจะพอใช้ได้แต่สันดานปลอมๆแล้วก็ตอแหลขนาดนี้คงไม่มีผู้ชายดีๆที่ไหนอยากได้ไปทำพรรค์หรอก" อาคมเหลือบไปมองอีกคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างๆมารดาแต่ทำท่าทีหยิ่งยโสโอรหังกล้าต่อปากต่อคำกับเขา

"กรี๊ด!!!!!!"

"อย่านะผักบุ้ง!!!?"

"ทำไมคะแม่ ทำไมเราต้องยอมให้มันกระทำฝ่ายเดียวด้วย" ผักบุ้งไม่เข้าใจ

"แกไม่รู้หรอกว่านายท่านมีอิทธิพลมากแค่ไหน อย่าทำให้เรื่องราวมันต้องเลวร้ายไปมากกว่านี้เลยนะ" พิมพารีบห้ามปรามบุตรสาว

"หึ! จบการแสดงมาเหรอป้า ทำไมถึงได้แสดงละครตบตาเก่งขนาดนี้?" อาคมเลิกคิ้วถามก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้สกปรกแล้วยกขาขึ้นไขว้ห้าง "จับตัวอี 2 คนแม่ลูกนี้มัดแขนมัดขาไว้ซะ"

ชายชุดดำเหล่านั้นพยักหน้าทำตามคำสั่งเขาโดยไม่อิดออด

"ปล่อย!!! ปล่อยยย กรี๊ด ปล่อยกูนะไอ้พวกบ้า"

"อร๊ายย คอยดูนะถ้ากูหลุดไปได้กูจะแจ้งความจับมึงเข้าตารางให้หมด" ตัวแม่นิ่งแต่ตัวลูกนี่ปากจัดจ้านใช้ได้

"ก็เอาสิ! ถ้ามึงคิดว่ามึงจะเอากูเข้าคุกได้ก็ลองดู คนอย่างกูทำธุรกิจสีเทา เปิดบ่อนการพนัน ซ้ำยังปล่อยเงินกู้นอกระบบ ถ้ากูไม่แน่จริงกูไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้หรอก" อาคมยักคิ้วหลิ่วตาอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่าและแสดงให้เห็นว่าพวกหล่อนสองคนก็แค่ลูกไก่ตัวน้อยๆในกำมือเขา 'กำตาย คลายรอด'

"..."

"นี่กูขอถามหน่อยเถอะป้า ตอนเด็กๆป้าเอาอะไรให้อีนี่กินเหรอทำไมถึงได้โตออกมาแบบคนสันดานต่ำขนาดนี้? แปลกเนอะ...ทั้งๆที่ขึ้นฉ่ายก็โตมากับป้าแต่นิสัยเนี่ยต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย" อาคมไขว่ห้างอย่างอารมณ์ดี "แล้วเมียกูไปทำอะไรให้พวกมึง ทำไมพวกมึงถึงทำร้ายตบตีเมียกูขนาดนั้น!!!"

"ปะ...เปล่าจ๊ะ"

อาคมยิ้มเหยียดด้วยแววตาน่ากลัวก่อนจะยืนหยัดลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาผักบุ้งพร้อมกับนั่งชันเข่าตรงหน้าหล่อน "มือข้างไหนนะที่มึงใช้ตบเมียกู...ถ้าเกิดมันใช้ประโยชน์หรือคิดจะทำอะไรดีๆไม่ได้แล้ว กูว่าสับทิ้งเถอะ"

"อย่านะ!!! กรี๊ด"

"อย่าทำอะไรลูกสาวฉันเลยนะคะ พวกเราสำนึกผิดแล้วจริงๆค่ะ พวกเราจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับขึ้นฉ่ายอีกแล้วค่ะ" แววตาและใบหน้าของอาคมตอนนี้เปรียบเสมือนคนโรคจิตที่พร้อมจะกระทำการบ้าบิ่นบุ่มบ่ามได้ตลอดเวลาโดยไม่ไว้หน้าหรือเกรงกลัวต่อบาปกรรมทั้งสิ้น

"แล้วตอนที่พวกมึงทำเมียกูล่ะ! พวกมึงไม่สงสารเมียกูบ้างหรือไง พวกมึงปล่อยให้เมียกูนอนตากแดดร่วมชั่วโมงโดยที่ไม่สนใจใยดีว่าเมียกูจะเป็นหรือตาย!! กูน่าไว้ชีวิตพวกมึงสองคนหรือเปล่าล่ะห๊ะ" อาคมตะคอกถามเสียงดังจนอีกฝ่ายเส้นกระตุกด้วยความ ตกใจ

"ฮื่อ..."

เพี๊ยะ!!!! ฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่ใบหน้าของผักบุ้งอย่างแรงจนเลือดกลบปาก

"โอ๊ย!!!"

"เจ็บไหม?"

"เจ็บน่ะสิถามได้"

"กูตบมึงแค่ทีเดียวมึงกลับร้องโอดโอยแล้วบอกว่าเจ็บปวดรวดร้าว แล้วตอนที่มึงตบหน้าถีบท้องเมียกูล่ะมึงคิดว่าเมียกูไม่มีความรู้สึกหรือเจ็บไม่เป็นงั้นเหรอ?" อาคมก็ไม่อยากทำร้ายคนเพศแม่นักหรอก แต่สองคนนี้มันเหลืออดเหลือทนจริงๆ จะให้เขายืนมองเมียเขาโดนอีกฝ่ายกระทำอยู่ท่าเดียวได้ยังไงกัน

"แล้วใครใช้นังขึ้นฉ่ายยืนหน้าโง่ให้ฉันตบล่ะ"

เพี๊ยะ!!!! อาคมตบหน้าหล่อนอีกรอบ

"เจ็บนะ!!"

"แล้วใครใช้ให้มึงนั่งหน้าโง่ให้กูตบล่ะ" คราวนี้เป็นฝ่ายของอาคมที่ยอกย้อนถามกลับไปบ้าง

"ก็คุณมัดมือฉันไว้นี่จะให้ฉันเอาแรงที่ไหนไปสู้ล่ะ"

"ตอนนั้นมึงก็เหมือนกัน! มึงให้แม่มึงจับตัวเมียกูเอาไว้ แล้วเมียกูจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ล่ะ อีควาย พูดอะไรไม่เคยพ้นตัวเอง ตอนเด็กๆแดกอะไรเข้าไปถามจริง เคยแดกปลาบ้างไหม เดี๋ยวกูจะช่วยสงเคราะห์ซื้อน้ำมันปลาให้แดกเป็นลิตรๆเลยเอาไหมล่ะเผื่อมันสมองมันจะได้เจริญเติบโตตามอายุขึ้นมาบ้าง" ถ้าหากไม่ติดว่าทั้งสองคนคือคนที่ขึ้นฉ่ายรักและเป็นคนที่มีบุญคุณต่อเมียของเขา เขาคงไม่ใจเย็นแล้วมานั่งต่อปากต่อคำให้เสียเวลาหรอก ป่านนี้ถ้าเขาจะสั่งยิงทิ้งหรือนำไปโยนในบ่อจระเข้ให้กัดกินต่อหน้าต่อตาเพื่อความสะใจก็ยังได้เลย

"อย่าทำลูกสาวฉันเลยนะคะคุณอาคม..."

"แล้วเมียกูไม่ใช่ลูกมึงเหรอ? ต่อให้เมียกูจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของมึง แต่เมียกูก็เหมือนลูกคนหนึ่งของมึงแล้วไม่ใช่เหรอวะ มึงเลี้ยงขึ้นฉ่ายมาตั้งแต่เด็กมึงไม่รักไม่ผูกพันบ้างเลยหึ? ส่งขึ้นฉ่ายไปลงนรกทั้งเป็นว่าเลวแล้วยังมาทำร้ายตบตีแล้วปล่อยให้นอนตากแดดร่วมชั่วโมงเลวเข้าไปใหญ่ นี่ถ้าสมมุติตายแล้วตกนรกมีหวังยมทูตคงปวดหัวตายไม่รู้จะลงโทษชำระบาปข้อไหนก่อนดีเพราะมันเต็มบัญชีไปซะหมด" คราวนี้อาคมเปลี่ยนจุดสนใจไปที่พิมพาหญิงสาววัยกลางคนซึ่งกำลังนั่งน้ำตานองหน้า

"..."

"นี่ถ้าเกิดขึ้นฉ่ายไม่ห้ามไว้ กูบอกไว้เลยพวกมึงสองคนไม่ได้มานั่งหน้าสลอนอยู่แบบนี้หรอก กูคงจะสั่งโยนทิ้งหรือไม่ก็สั่งแร่เนื้อพวกมึงแล้วเอาเกลือทาไปตั้งนานแล้ว ช่วยสำนึกบุญคุณเมียกูด้วยเพราะพวกมึงติดหนี้ชีวิตเมียกูนะบอกไว้ก่อนเลย" อาคมพยายามหักห้ามอารมณ์ตัวเองให้ได้มากที่สุดก่อนที่เขาจะพลั้งมือทำอะไรเกินหน้าเกินตามากกว่านี้

"..."

"อะเงินค่าซ่อมบ้านแล้วก็ค่าทำขวัญแสนนึง" อาคมชูเงินขึ้นมาปึกหนึ่งแล้วโปรยไปรอบๆบ้านให้มันกระจัดกระจาย "กูก็แค่เบื่อๆไม่มีอะไรทำก็เลยมาพังบ้านคนเล่นๆให้สะใจ แล้วอย่าคิดไปแจ้งความให้เสียเวลาล่ะเพราะไม่มีประโยชน์"

"เดี๋ยว..."

"อะไรอีก!"

"อยากรู้หรือเปล่าว่าคนที่สั่งให้ฉันไปทำร้ายเมียคุณคือใคร" ผักบุ้งคิดว่าในเมื่อหล่อนไม่สามารถแตะต้องขึ้นฉ่ายได้อีกต่อไปแล้วหล่อนก็คงหมดประโยชน์สำหรับอารยา หากเป็นเช่นนั้นสู้หล่อนหาผลกำไรเข้าตัวเพื่อแลกกับการปริปากเล็กๆน้อยๆจะดีกว่า

"ใคร!!!" คำถามนี้สามารถดึงดูดความสนใจของอาคมได้เป็นอย่างดี

"อยากรู้ก็เอาเงินมาสิ"

"ต้องการเท่าไหร่"

"แสนนึง คงจะไม่มากเกินไปใช่ไหม?"

"ไปเอาเงินมาอีกแสนนึง" ว่าจบการ์ดชุดดำก็พยักหน้าแล้วนำกระเป๋าเงินมาส่งให้กับผู้เป็นเจ้านาย

"บอกมา"