21

"ฉันทำตามที่คุณสั่งสำเร็จแล้วนะคะ ไหนล่ะเงิน?" เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจผักบุ้งก็รีบปลีกตัวออกจากแม่แล้วไปยังจุดนัดพบ "หวังว่าคุณจะไม่เบี้ยวฉันก็แล้วกัน ดูเป็นผู้ดีตีนแดง เงินแค่นี้คงมีปัญญาจ่ายใช่ไหม"

"ฉันไม่เบี้ยวแกหรอก! นี่มันเศษเงินสะด้วยซ้ำ อะ!" อารยายื่นเงินสดจำนวน 10,000 บาทส่งให้แก่ผักบุ้งเพื่อเป็นค่าตอบแทนน้ำพักน้ำแรงที่หล่อนไว้วานให้ผักบุ้งไปทำร้ายร่างกายขึ้นฉ่าย

ก็พออาคมควงผู้หญิงคนนั้นออกไปจากร้านไอศกรีมท่ามกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อผักบุ้งลงมาที่ลานจอดรถข้างใต้อารยาก็รีบเดินตามแล้วไถ่ถามความจึงรู้เรื่องราวเกือบทั้งหมดทั้งมวลจนสามารถจับสาวราวเรื่องและจับประเด็นจุดสำคัญได้

อารยาก็เลยฉวยโอกาสเอาเงินหลอกล่อผักบุ้งให้หล่อนกระทำตามที่ตนเองต้องการ! ซึ่งมันก็ได้ผลดีเกินคาด

ไม่ว่าไอ้อีหน้าไหนที่กล้าเข้ามายุ่งกับของของหล่อน! มันผู้นั้นจะต้องมีจุดจบเหมือนนางขึ้นฉ่าย

"ขอบคุณจ้ะ ไว้ถ้าเกิดมีอะไรให้ฉันช่วยอีกก็เรียกใช้ฉันได้เลยนะ ฉันพร้อม" กลิ่นเงินมันหอมยั่วยวนใจผักบุ้งจนกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นนั้นลงไปกับคนที่มีพระคุณต่อตนเอง "ว่าแต่คุณมีปัญหาอะไรกับนางขึ้นฉ่ายเหรอ"

"ไม่ใช่เรื่องที่แกจะสาระแนอยากสอดรู้สอดเห็น! แกมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งของฉันเพื่อแลกกับเงินก็พอ"

นี่ถ้าเกิดว่าอารยาไม่มีผลประโยชน์ต่อผักบุ้ง หล่อนก็คงจะกระชากหัวแล้วตบซ้ายตบขวาโทษฐานที่ทำสีหน้าตอแหลแบบนี้กับหล่อนไปตั้งนานแล้ว...

"ค่ะ"

"ไปได้ล่ะ เก็บเรื่องนี้ให้เงียบแล้วอย่าให้ใครสาวมาถึงตัวฉันเด็ดขาด! เพราะฉันไม่เอาแกไว้แน่นังผักบุ้ง" อารยาชี้หน้าพร้อมกับพูดข่มขู่ให้หล่อนรู้สึกกลัว ก่อนที่จะยกแว่นกันแดดขึ้นมาสวมแล้วลอยหน้าลอยตาขับรถสปอร์ตคันหรูออกไปทันที

"หน็อย! อีแก่"

....

@โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

โชคดีที่มีพลเมืองดีมาพบเรือนร่างของนักศึกษามหาวิทยาลัยนอนสลบท่ามกลางแดดอบอ้าวด้วยใบหน้าที่บอบช้ำไปด้วยรอยฝ่ามือ เขาก็เลยอาสาพาเธอส่งไปยังโรงพยาบาล

อาคมเมื่อรับสายจากพยาบาลแล้วรู้ข่าวว่าเมียรักของเขาโดนทำร้ายร่างกายอย่างแสนสาหัสจนกระทั่งตอนนี้ยังหลับใหลไม่ได้สติพักฟื้นอยู่ในห้องหญิงรวมธรรมดาทั่วไป เขาก็รีบออกคำสั่งย้ายเธอมายังห้องพิเศษประดับ VIP แล้วบึ่งรถจากผับดังมายังโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว

"ขึ้นฉ่าย..." หัวใจของเขามันเจ็บแปล๊บ หน่วง ปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูกยามที่เห็นคนตัวเล็กนอนหลับอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลโดยใบหน้านุ่มนิ่มฟกช้ำเลือดช้ำหนองไปด้วยรอยขีดข่วน

ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากเป็นคนที่นอนอยู่บนเตียงนี้แล้วเจ็บแทนเธอ

"ใครทำอะไรเธอ..." เขาไม่สามารถจับมือใครดมได้เพราะเขาเองก็มีศัตรูรอบด้าน "หมอ...เมียผมเป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ...โชคดีที่มีพลเมืองดีไปพบเสียก่อนไม่เช่นนั้นอาการคงจะหนักกว่านี้หลายเท่าเนื่องจากไม่ว่าจะเป็นบาดแผลที่ฟกช้ำอยู่บนใบหน้าถูกทำซ้ำๆจนบอบช้ำไปทั้งร่างกาย ซ้ำร้ายคนไข้ยังนอนอยู่กลางแดดเป็นเวลาร่วมชั่วโมงอีกด้วย..." คุณหมอผู้เป็นแพทย์เจ้าของไข้วินิจฉัย

"ว่าอะไรนะครับ..."

"จากที่หมอตรวจดูร่างกายของคนไข้แล้ว ร่างกายของคนไข้ถูกทำร้ายหลายจุดจนกลายเป็นแผลฟกช้ำไม่ว่าจะเป็นบนใบหน้า แถวหน้าอก แล้วก็หน้าท้อง ไม่ทราบว่าคนไข้มีเรื่องมีราวหรือมีปัญหากับใครบ้างหรือเปล่าครับ?"

"ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ...แต่หมอต้องรักษาเมียผมให้หายนะครับ ถ้าเกิดเมียผมเป็นอะไรขึ้นมา ผมรับรองได้เลยว่าหมอคงโดนเด้งไปเป็นแพทย์ฉุกเฉินที่แถวสามชายแดนภาคใต้แน่นอน หรือไม่ก็ผมจะเผาโรงพยาบาลนี่ทิ้งซะ" อาคมร้อนรนใจจนอยู่ไม่ติด เขาเป็นห่วงขึ้นฉ่ายกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปเพราะหากเกิดเหตุการณ์บ้าๆนั่นขึ้นมาจริงเขาแทบมองอนาคตของตัวเองไม่ออกเลยว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร...

ตอนนี้ขึ้นฉ่ายเปรียบเสมือนรอยยิ้มพิมพ์ใจเพียงหนึ่งเดียวที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจของเขา...เป็นความสบายใจเดียวที่ไม่ว่าเขาจะเหน็ดเหนื่อยหรือมีปัญหาถาโถมเข้ามาทำร้ายความรู้สึกไม่หยุดหย่อน แต่เพียงกลับมาบ้านแล้วเจอหน้าเธอความทุกทข์ทรมานใจเหล่านั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

เขาเสียเธอไปไม่ได้อีกแล้ว...

"ครับ ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว เพียงแค่ร่างกายเหนื่อยล้ามากคนไข้ก็เลยยังไม่ฟื้นเท่านั้นเองครับ" แพทย์ที่เป็นเจ้าของไข้ใบหน้าซีดเผือกรีบใช้คำพูดปลอบประโลมเขาทันทีก่อนทีคำข่มขู่มันจะกลายเป็นเรื่องจริง

"ครับ"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" เมื่อบุคคลภายนอกออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว อาคมก็หย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆเตียงผู้ป่วยแล้วจับฝ่ามือนุ่มนิ่มขึ้นมาประคองเอาไว้

"อย่าเป็นอะไรเลยนะขึ้นฉ่าย...ฉันยังไม่พร้อมที่จะเสียเธอไป ตอนนี้เธอเป็นความสุขเดียวที่ฉันมีอยู่นะรู้ไหม" คนตัวโตสะอึกสะอื้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ฉันขอโทษนะที่ฉันดูแลเธอไม่ดีอีกแล้วจนทำให้เธอต้องโดนทำร้ายแบบนี้"

"..." ยิ่งได้เห็นเรือนร่างแน่นิ่งไม่ได้สติของคนรักนอนตัวเย็นอยู่บนเตียงแววตาของเขาก็ถมไปด้วยความรู้สึกโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตน

สีหน้าซีดเผือกดุจหยวกกล้วยของขึ้นฉ่ายบีบเค้นให้หัวใจเขาเจ็บปวดรวดร้าว อยากจะให้ตัวเองแบกรับความเจ็บปวดนั้นแทนเธอได้เหลือเกิน แต่เขาทำได้เพียงวิงวอนผ่านสายลมเบาๆ...ขอให้เธอฟื้นขึ้นมาแล้วพูดคุยหัวเราะกับเขาเหมือนดังเดิมโดยเร็ววัน

"ใครกล้าทำเธอขนาดนี้นะขึ้นฉ่าย...คอยดูนะ ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่! ใครที่ทำเมียฉันเจ็บพวกมันต้องเจ็บกว่าร้อยเท่า" หัวใจของอาคมคุกรุ่นและเร่าร้อนเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอกตลอดเวลาประกายแววตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารจนเผยเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบตับ

"อื้อ น้ำ" น้ำเสียงกระเส่าของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงของทางโรงพยาบาลร่วม 2 ชั่วโมงเศษสามารถปลุกอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

"ขึ้นฉ่าย! อะน้ำๆ"

"ขอบคุณค่ะ"

"เธอเป็นยังไงบ้างขึ้นฉ่าย เธอรู้ไหมตั้งแต่ที่ฉันรับสายจากโรงพยาบาลฉันก็รีบขับรถมาที่นี่เลยนะ ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่" ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาบ่งบอกว่าทุกอย่างที่พูดออกมาล้วนเป็นความสัตย์จริงไม่ใช่เพียงแค่เสแสร้งเอาอกเอาใจให้เธอคล้อยตาม

"รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะแต่แค่ยังเจ็บนิดนิดหน่อยๆ ขอบคุณมากเลยนะคะที่เป็นห่วงฉัน"

"ฉันก็ต้องเป็นห่วงสิ" อาคมลูบศีรษะน้อยๆด้วยความเอ็นดู "แล้วใครทำอะไรเธอ?"

"..." ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆไม่กล้าที่จะบอกความจริงกับอาคม แต่ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ของแม่เลี้ยงและผักบุ้งที่ว่าจะเอาคืนเธอหนักหนากว่านี้เป็น 10 เท่าหรอก ทว่า...เธอกลัวใจเขาต่างหาก

อาคมทำอะไรได้มากกว่าที่คิดซึ่งเหนือการคาดหมายเสมอ...เธอไม่อยากให้ผักบุ้งและพิมพาต้องพลอยเดือดร้อนเพราะการกระทำสิ้นคิดรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของตัวเอง หากอาคมรู้เข้าว่าเป็นฝีมือของพวกหล่อน เขาคงจะเร่งไปหาเรื่องแล้วอาละวาดบ้านแตก!

นี่ขนาดผักบุ้งตบเธอเพียงแค่ครั้งเดียว เขายังใช้เรี่ยวแรงตบกลับท่ามสายตาผู้คนนับร้อยนับพันกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดังโดยไม่สนใจหรือแคร์ใครเลยสักนิด

"บอกฉันมาขึ้นฉ่าย ว่าใครทำอะไรเธอ" เขาถามย้ำอีกรอบด้วยน้ำเสียงใจเย็น