25

"คนที่สั่งให้ฉันไปทำร้ายพี่ขึ้นฉ่ายนั่นก็คือผู้หญิงที่ชื่ออารยา"

"ว่ายังไงนะ?"

"ฉันบอกว่าคนที่สั่งให้ฉันไปทำร้ายพี่ขึ้นฉ่ายนั่นก็คือผู้หญิงที่ชื่ออารยา ฉันเคยถามแล้วว่ามันทำแบบนี้ไปเพราะอะไร มันก็ไม่บอก" ผักบุ้งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างน้อยๆวันนี้หล่อนก็กำไรได้ตั้ง 200,000 บาทโดยที่ไม่ต้องทำอะไรสักนิดเดียว

"ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม..." หยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาแล้วเปิดรูปส่งให้แก่ผักบุ้งพิจารณาดู

"ใช่คนนี้แหละ" พอได้ยินคำตอบอาคมที่มีความโมโหโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟเป็นทุนเดิมอยู่แล้วกลับลุกโชนโชติช่วงมากกว่าเดิมเป็นหลายเท่าทวีคูณ!

"นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปพวกมึงสองคนกับขึ้นฉ่ายไม่มีอะไรติดค้างกันอีก และถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายกูขอเตือนว่าไม่ควรเสนอหน้าไปให้เมียกูเห็นหรือเข้าใกล้ในระยะ 800 เมตร หากพวกมึงไม่ทำตามคำสั่งของกู แม้แต่ขึ้นฉ่ายก็ไม่สามารถห้ามกูได้ กูจะส่งพวกมึงสองคนไปลงนรกพร้อมๆกัน!" สิ้นเสียงแผดคำรามอันทรงอำนาจของอาคม เขาก็หันหลังแล้วก้าวขาออกมาจากบ้านเก่าๆหลังนี้โดยไม่ลืมที่จะหยิบรูปถ่ายพร้อมกับอัฐิของพ่อเมียรักติดไม้ติดมือมาด้วย

ใช่! รายต่อไปที่เขาจะต้องสะสางนั่นก็คืออารยา

...

...

"ไอ้เกริก ไปที่บ้านของยายอารยาอะไรนั่น!" อาคมออกคำสั่งคนขับรถให้มุ่งหน้าสู่บ้านของคุณลุงพงศกรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของบิดา ด้วยอารมณ์ความโมโหโกรธาที่คุกรุ่นอยู่ในอกแทบจะหมกไหม้

@บ้านพงศกร

ระยะทางเขาใช้เวลาในการขับขี่ทั้งหมดประมาณเกือบ 20 นาทีก็มาถึงบ้านหลังใหญ่มโหฬารขนาด 2 ชั้นที่กินพื้นที่หลายร้อยไร่ ก่อนจะก้าวขาเข้าไปเหยียบพื้นกระเบื้องแล้วคว้าแจกันใบหรูเขวี้ยงแตกกระจาย

เพล๊ง!!! เพล๊ง!!! เพล๊ง!!!

เสียงดังนี้ทำเอาเหล่าแม่บ้านและเหล่าคนรับใช้ในบ้านรีบวิ่งกรูกันมามุงดูแต่ก็ไม่มีใครสามารถทัดทานอาคมได้เลยสักคนจึงเร่งฝีเท้าขึ้นไปตามคุณผู้ชายของบ้านอย่างคุณลุงพงศกร คุณหญิงมณีจันทร์และอารยาลงมา

เพล๊ง!!!! เพล๊ง!!!

"แล้วเราได้เห็นดีกันแน่!"

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น!" คุณลุงพงศกรทำหน้าตาแตกตื่นรีบควงภรรยาลงมาจากบันไดด้วยความประคบประหงมเพราะหล่อนเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไม่นานมานี้ "พ่ออาคม ทำไมถึงได้เขวี้ยงแจกันบ้านลุงตกแตกแบบนี้ล่ะ"

"อร๊าย!!! แจกันใบครึ่งแสนของดิฉัน นี่เป็นใบลิมิเต็ดซื้อมาจากฮ่องกงเลยนะคะคุณ" คุณหญิงมณีจันทร์แทบจะร้องโอดโอยครวญครางเมื่อเห็นว่าที่คู่หมั้นของลูกสาวถือแจกันใบโปรดอยู่ในมือแล้วทำท่าจะเขวี้ยงทิ้ง "มีอะไรก็คุยกันดีๆนะพ่ออาคม อย่าทำลายข้าวของแบบนี้เลย"

เพล๊ง!!! แต่ไม่ทันไรแจกันรุ่นลิมิเต็ดที่ซื้อมาจากฮ่องกงราคาครึ่งแสนของหล่อนก็หล่นลงบนพื้นกระเบื้องจนแตกกระจายไม่เหลือเศษซาก

"อุ้ย! หลุดมือ"

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอาคม! ทำไมถึงได้มาทำตัวป่าเถื่อนในบ้านลุงแบบนี้!" คุณลุงพงศกรถามเสียงเข้ม

"มีอะไรคะคุณพ่อ เสียงดังเอะอะโวยวายไปถึงด้านบนเลยรู้หรือเปล่าคะว่าอายต้องการพักผ่อน" หญิงสาวตัวต้นเรื่องเดินนวยนาดลงมาจากชั้นบนในชุดเดรสธรรมดาผ่านสีหน้าที่ไม่ได้ดูรู้สึกผิดเลยสักนิด "พะ...พี่อาคม"

"คุณลุงกับคุณป้าก็ลองถามแม่ลูกสาวตัวดีดูสิครับว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้" คราวนี้เขาโยนระเบิดไปให้อารยา

"เรื่องอะไรกันคะพี่อาคม น้องอายไม่เห็นจะรู้เรื่อง"

"ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ?" แล้วเขาก็ยกแจกันอีกใบหนึ่งขึ้นมาเขวี้ยงทิ้งอีกรอบ "เธอนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆเลยนะอารยา ฉันตัดสินใจไม่ผิดจริงๆหากถึงงานหมั้นหมายระหว่างเราแล้วฉันล้มงานหมั้นให้ระเนระนาดจนพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์หน้า 1 เลย"

"พี่อาคม!!!"

อาคมไม่ว่าเปล่าเดินเข้าไปกระชากตัวอารยาอย่างแรงพร้อมกับบีบลงบนแขนนุ่มๆขาวเนียนของหล่อนจนเกิดเป็นรอยแดง "จิตใจของเธอนี่มันคงหยาบกระด้างเกินกว่าจะขัดเกลา ถึงได้กล้าทำเรื่องบัดซบและเรื่องน่าเกลียดประจานวงศ์ตระกูลว่าไม่รู้จักสั่งสอนบุตรหลานลงไปเช่นนั้นลงไปสินะ!"

"โอ๊ย!! พี่อาคมอายเจ็บนะคะ"

"เธอรู้สึกรู้สาเป็นกับเขาด้วยเหรอ นึกว่าเนื้อหนังแล้วก็หนังหน้าจะหยาบกระด้างด้านยิ่งกว่าปูนซีเมนต์?" คราวแรกอาคมก็ไม่ชอบพออารยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่ยิ่งมาทราบความว่าหล่อนกล้าทำเรื่องโหดร้ายนั้นกับเมียรักตนมันก็ยิ่งทวีคูณความรุนแรงขึ้นจนไม่สามารถให้อภัยได้

"พี่อาคม!! กรี๊ด!!! ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่มีใครกล้าพูดกับฉันขนาดนี้มาก่อน"

"แล้วทำไม!!!!" อาคมกระชากตัวอารยา

"ปล่อยน้องเถอะนะคะคุณอาคม...ดูสิแขนของน้องเป็นรอยแดงหมดแล้ว น้องก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆไม่มีทางสู้ คุณอาคมอย่าทำร้ายลูกสาวป้าเลยนะคะ" น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลพรากอาบสองพวงแก้มเมื่อเห็นลูกสาวโดนกระทำต่อหน้าต่อตาเช่นนี้

"ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะอาคม เฮ้ย!! ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาซิ"

"ถ้าพวกมึงเข้ามากูยิงไส้ไหลทุกคนแน่!" คำสั่งเหี้ยมเกรียมของอาคมดุจเป็นเวทมนต์ให้ทุกคนขยับเท้าไปไหนไม่ได้

"ปล่อยน้องนะอาคม!!! น้องเจ็บ"

"ฉันทำแค่นี้พ่อกับแม่เธอก็จะเป็นจะตายร้องห่มร้องไห้เพราะว่ากลัวเธอเจ็บ สำออย! แล้วเธอคิดว่าเมียฉันไม่เจ็บหรือไง?" อาคมออกแรงผลักอารยาอย่างเต็มกำลังจนศีรษะของหล่อนชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ขนาดกลางจังๆ

"โอ๊ย!!!" เลือกสีแดงสดไหลซิบตามโครงหน้า

"น้องอายย!" ทั้งคนเป็นพ่อและคนเป็นแม่รีบวิ่งเข้าไปประคองตัวลูกสาวแล้วปลอบประโลมประคบประหงมชนิดที่ว่ายุงไม่ให้ไตไรไม่ให้ตอม

"ทำแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง!!!" คุณลุงพงศกรถามเสียงเข้ม "ลุงไม่คิดเลยนะว่าอาคมจะกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าลุงทั้งๆที่น้องอายก็เป็นแค่ผู้หญิงซ้ำยังเป็นว่าที่คู่หมั้นของอาคมด้วย!"

หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่แทบขาดใจเมื่อเห็นลูกสาวที่ตนเองเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่เอาะเลือดตกยางออกเป็นครั้งแรก!

"นี่มันยังไม่ได้ครึ่งที่อีนี่ทำกับเมียฉันด้วยซ้ำ! ลองถามยายลูกสาวตัวดีที่ใส่หน้ากากเป็นคนใสซื่อทั้งๆที่ข้างในคันอย่างกับหมามุ่ยดูสิว่ากล้าทำเรื่องน่าเกลียดแบบนั้นได้ยังไง?" อาคมกัดฟันกรอด

"อายยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะคุณแม่คุณพ่อ"

"เลิกตอแหลได้แล้วอารยา! ฉันรู้สันดานแล้วก็รู้กำพืดเธอทะลุทะลวงหมดแล้ว!"

"อร๊ายยย!!!!! ก็ใครใช้ให้พี่อาคมไปสนใจมันมากกว่าอายล่ะ ทั้งๆที่อายเป็นว่าที่คู่หมั้นของพี่ เป็นคนที่กำลังจะหมั้นหมายกันในไม่ช้านี้แต่พี่อาคมก็ยังกล้าพามันออกไปเดินห้างเปิดตัวต่อสาธารณชน ทำท่าทีกับกระหนุงกระหนิง รักใคร่มอบรอยยิ้มพิมพ์ใจให้มันทั้งๆที่อายไม่เคยได้รับมาก่อน มันมีดีกว่าอายตรงไหนอีผู้หญิงคนนั้นน่ะ! อายนี่เหมาะสมกับพี่มากกว่ามันซะด้วยซ้ำ ทั้งสวย รวย ฉลาด ครบเครื่องขนาดนี้!!" ในที่สุดอารยาก็ปริปากพูดความจริงในสิ่งที่ตนเองกระทำลงไปด้วยความลืมตัวเพราะพิษแห่งโมโหโทสะล้วนๆ

"เพราะฉันไม่ได้รักเธอยังไงล่ะอารยา! ฉันยอมไปกินข้าวยอมคุยกับเธอก็เพราะคำสั่งของพ่อ พ่อเอาเมียฉันมาบังคับข่มขู่ให้ฉันทำแบบนั้น!! แต่ความจริงแล้วฉันออกจะรังเกียจขยะแขยงผู้หญิงอย่างเธอจนทุกครั้งที่เธอแตะเนื้อต้องตัวก็อยากจะไปวัดแล้วให้หลวงพ่อประน้ำมนต์ไล่เสนียดจัญไรซะด้วยซ้ำ เธอคงไม่รู้ตัวสินะว่าคนอย่างเธอมันก็มีดีแค่ความสวยจากภายนอก ความรวยที่บรรพบุรุษสร้างเอาไว้ให้ ส่วนอย่างอื่นแทบไม่มีอะไรเทียบเท่าเมียฉันเลยสักนิด" ความอดทนของอาคมขาดวิ่น ถูกตัดฉับๆไม่ว่าจะเป็นด้านความสัมพันธ์อันดีหรือมิตรภาพระหว่างสองครอบครัวเพราะการกระทำของอารยา