26

"ฉันขอยกเลิกงานแต่งระหว่างฉันกับเธอ! แล้วถ้าเป็นไปได้ไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีกเพราะฉันรังเกียจเธอ" แววตาของอาคมแฝงไปด้วยความโกรธแค้นและไฟบรรลัยกัลป์ที่กำลังมอดไหม้อยู่ตลอดเวลา

"ทำแบบนี้ไม่ได้นะอาคม! บางสื่อก็ถูกปล่อยออกไปแล้วว่าเดือนหน้าจะมีการหมั้นหมายระหว่างพ่ออาคมกับลูกสาวลุง ถ้าขืนทำแบบนี้ลูกสาวลุงจะเสียหาย" คุณพงศกรไม่ยอมให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของตนเองต้องเสื่อมเสียและป่นปี้เด็ดขาด

"แล้วทำไมฉันต้องแคร์? ชื่อเสียงของยายนี่ไม่ใช่ชื่อเสียงของผมสักหน่อย" อาคมกรีดนิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาอารยา

"อาคม!!!"

"ถ้าลุงได้รู้สิ่งที่ลูกสาวของลุงทำกับเมียผมลุงจะไม่พูดแบบนี้เลย! ลุงรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงหน้าซื่อใจคดคนนี้จ้างให้คนไปรุมทำร้ายเมียผมทั้งๆที่เมียผมไปเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งตบ ทั้งถีบ เป็นเนื้อตัวช้ำเลือดเป็นจ้ำๆเขียว" อาคมกำหมัดแน่น "ซ้ำยังปล่อยให้เมียผมนอนตากแดดอยู่ร่วมชั่วโมงหากไม่มีพลเมืองดีไปเจอเข้าป่านนี้เมียผมก็คงยังไม่พ้นขีดอันตราย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆสภาพบ้านของลุงคงไม่ได้มีจุดจบแค่นี้หรอกเพราะผมอาจจะจุดไฟแล้วก็เผาให้มอดไหม้เลยก็ได้"

"ว่ายังไงนะ!" คุณลุงพงศกรแทบไม่อยากเชื่อหูของตนเอง "แกทำแบบนั้นจริงๆเหรออารยา"

"ก็ใครที่มันมายุ่งกับของของอาย มันก็ควรจะได้รับจุดจบเช่นนี้ไม่ใช่เหรอคะพ่อ! แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับชื่อเสียงแล้วก็ศักดิ์ศรีของอาย"

เพี๊ยะ!!!! ฝ่ามือของผู้เป็นพ่อฟาดเข้าที่พวงแก้มของลูกสาวอย่างแรง

"ฉันไม่เคยสั่งสอนให้แกเป็นคนแบบนี้! ต่อให้ฉันจะอยากได้เพราะอาคมมาเป็นลูกเขยและอยากดองกับครอบครัวของคุณทรงอำนาจมากแค่ไหน แต่ในเมื่อลูกสาวฉันไปกระทำต่ำช้าเลวทรามขนาดนั้นฉันก็ไม่มีหน้าหรือใจกล้าหน้าด้านมากพอให้งานหมั้นหมายมันเกิดขึ้นอยู่หรอก" คุณลุงพงศกรหายใจเข้าปอดลึกๆ "ฉันจะส่งแกไปอยู่ที่ต่างประเทศกับป้าของแก! แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่จนกว่าจะครบ 1 ปี"

"พ่อ!!!!!"

เขาคิดว่านี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้...และต่อให้คุณทางอำนาจอยากจะได้ลูกสาวเขาไปเป็นสะใภ้มากแค่ไหนแต่เขาคงจะไม่หน้าด้านหน้าไร้ยางอายพอยืนหยัดอย่างมีเกียรติเพราะทนความรู้สึกผิดและความรู้สึกอับอายที่อารยาเพิ่งจะก่อเอาไว้ไม่ไหว

"คุณคะ!! คุณจะทำแบบนี้กับลูกไม่ได้นะคะ"

"แล้วดูสิ่งที่ลูกเราทำกับคนอื่นสิ..."

"นี่ถ้าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่ลุงกับพ่อของฉันสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งฉันเองก็รักและเคารพครอบครัวของลุงเสมือนผู้มีพระคุณอีกคนหนึ่งของฉัน ฉันขอรับรองได้เลยว่าฉันคงไม่ปล่อยลูกสาวลุงไว้แน่นอน ป่านนี้ลูกสาวลุงอาจจะกลายเป็นศพไปแล้วก็ได้!" หลังจากที่อาคมได้มาเจอะเจอและทำความรู้จักกับขึ้นฉ่าย เขาก็เพลาๆและวางมือจากเรื่องพวกนี้ไปพอสมควร ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาเนี่ยแหละมือสังหารชั้นดี

"..."

"แต่ถ้าเกิดภายใน 2 วันนี้ ลูกสาวของลุงไม่ไปกราบขอโทษแล้วก็กราบขอขมาเมียผมที่โรงพยาบาล ผมรับรองได้เลยว่า เละ! และที่สำคัญถ้าลูกสาวลุงยังมายุ่งวุ่นวายกับเมียผมอีกผมคงจะไม่ใจดีเหมือนคราวนี้อีกแน่ๆ" เมื่อพูดจบอาคมก็เดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารหลังนี้เพื่อไปยังโรงพยาบาลแล้วอยู่เฝ้าคนรักของเขาต่อ

....

@โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

"คุณอาคมไปไหนมาคะ...อย่าบอกนะคะ"

"ฉันก็ไปจัดการกับคนที่มันทำให้เมียฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ไงล่ะ" อาคมตอบไปตามความจริง "แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะขึ้นฉ่ายฉันไม่ฆ่าแกงถึงตายหรอก ฉันก็แค่สั่งสอนนิดๆหน่อยๆเพื่อไม่ให้พวกมันฮึกเหิมแล้วกล้าทำอะไรแบบนั้นอีกก็เท่านั้น"

"ค่ะ"

"แล้วต่อจากนี้เป็นต้นไปฉันอยากจะให้เธอแทนตัวเองว่าหนูได้ไหม?"

"ค่ะ" ขึ้นฉ่ายพยักหน้าเล็กน้อย

"เมียฉันน่ารักที่สุดเลย" ว่าจบเขาก็หอมลงบนแก้มนุ่มๆฟอดใหญ่ๆทั้งสองข้างสลับกันด้วยความมันเขี้ยว "อยากกินอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวฉันจะให้เเม้นเมืองลงไปซื้อมาให้"

"หนูยังไม่หิวเลยค่ะ" ขึ้นฉ่ายรู้สึกกระดากปากอย่างไรก็ไม่รู้ที่จู่ๆสรรพนามก็ต้องเปลี่ยนไป ส่วนทางฝั่งของอาคมเองใจเขากลับเต้นรัวโครมครามระทึกยิ่งกว่าเก่า

"ฉันชอบนะที่เธอแทนตัวเองแบบนี้ แต่ถ้าให้ชอบกว่านี้คงจะต้องทดลองบนเตียงแล้วล่ะ" ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากแล้วไล่ตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหื่นกระหาย

"บ้า!"

"ฉันหิวนมจังเลย...ขอกินนมได้ไหมคะ"

"ให้แม้นเมืองออกไปซื้อสิคะ" ขึ้นฉ่ายเหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นนมแม้แต่กล่องเดียว

"ฉันหมายถึงนมนี่ต่างหากล่ะ" ไม่ว่าเปล่าใช้ฝ่ามือบีบทรวงอกเต่งตึงหน้าขยำแรงๆ

"ทำอะไรประเจิดประเจ้อนี่โรงพยาบาลนะคะ" ขึ้นฉ่ายรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะตอนนี้มันกำลังแดงสะพรั่งคล้ายกับผลตำลึงสุกอร่าม

"ห้องพิเศษเราจะทำอะไรก็ได้...อย่าปฏิเสธฉันเลยนะขึ้นฉ่าย นะคะ"

"ก็ได้ค่ะ แต่แค่กินนมอย่างเดียวนะคะ ส่วนอย่างอื่นรอให้ฉันหายดีก่อน" หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะไม่กล้าเปล่งออกมาดังๆสักเท่าไหร่เนื่องจากกำลังเขินอาย

"ค่ะ" อาคมรีบเดินไปล็อคประตูห้องพิเศษแล้วกลับมาหน้าตาชื่นมื่นมีความสุข ก่อนจะค่อยๆไล่นิ้วเรียวยาวกระตุกเชือกเสื้อของทางโรงพยาบาลทีละเส้นทีละเส้นจนเผยให้เห็นความนุ่มยุ่นทั้งสองเต้าที่เด่นหราอยู่ตอนนี้

"นมเมียฉันเนี่ยสวยที่สุดเลย" อาคมแลบปลายลิ้นสากออกมา จากนั้นแตะลงบนยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนแล้วเลียวนรอบๆฐานของมันก่อนจะหลุบเข้าไปในโพรงปากพร้อมดูดผลุบๆโผล่ๆจนแข็งชันเป็นไต

ฝ่ามืออีกข้างหนึ่งก็ไม่น้อยหน้าบีบขยำเคล้าคลึงเคล้นเบาๆเพื่อให้เธอมีอารมณ์คล้อยตามและไม่รุนแรงจนกระทบกระเทือนบาดแผล โดยไม่วายที่จะปัดป่ายหยอกเย้าให้เธอเสียวไส้เล่นๆ

"อ๊าา! อ๊าย พะ...พี่อาคม ขา" ร่างบางบิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่าน ความรู้สึกอิ่มเอิบในการกระทำแสนอบอุ่นและอบอวนไปด้วยไอรักจากเขาทำให้เธอสุขล้นอยู่ในใจอย่างบอกไม่ถูก

แผล๊บ! แผล๊บ! อาคมเริ่มไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆจนจุดกลางซึ่งเป็นจุดสงวน เขาใช้ฝ่ามือกระถกกางกางตัวบางออกอย่างง่ายดายแล้วยกสองขาเรียวให้ตั้งชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม

ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงกลางระหว่างขา แล้วห่อปลายลิ้นแหย่เข้าไปในรูสวาทที่มีน้ำเจิ่งนองก่อนจะตวัดเลียขึ้นลงปัดป่ายปุ่มคริสตัลมิตรเกสรเสียวจนเธอร้องครวญครางกระสับกระส่ายไม่เป็นภาษา

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ายย สะ...เสียว อู้ยยย เสียวค่ะ" ฝ่ามือเล็กขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความทุกข์ทรมานที่ราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนรอบสะดือ

แผล๊บ!!! แผล๊บ!!!!

อาคมใช้ฝ่ามือดันสองขาเรียวขึ้นไปเพื่อความถนัดแล้วกระดกลิ้นเร็วระรัวเร่งจังหวะถี่ขึ้นจนอีกฝ่ายกระตุกยิบแล้วปลดปล่อยน้ำสวรรค์ชุ่มแฉะหน้าเขา

แผล๊บ! เขาดูดเลียทำความสะอาดอย่างไม่นึกรังเกียจ

"หวาน" เงยศีรษะขึ้นมามองใบหน้าเหยเกของคนตัวบางแล้วแลบลิ้นเรียวเลียวนรอบๆริมฝีปากพร้อมกับขบเม้นเบาๆกระจายความเร่าร้อนในตัวให้เพิ่มขึ้น "เดี๋ยวฉันใส่เสื้อผ้ากลับให้นะ"

"ค่ะ" อาคมจำเป็นต้องหักห้ามความรู้สึกเอาไว้ไม่ให้มากเกินไปกว่านี้เพราะหากพิจารณาแลดูแล้วร่างกายของขึ้นฉ่ายอาจจะยังรับความรุนแรงจากตัวเขาไม่ไหวเนื่องจากเพิ่งโดนทำร้ายมาหมาดๆ

"จะไปไหนเหรอคะ?"

"ชักว่าว" อาคมตอบสั้นๆแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

"อ่าห์...ขึ้นฉ่าย ซี๊ดด เธอแม่งสุดยอด"