23

"..." อาคมถอนหายใจอย่างแรงแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับมัน

"พี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร! เข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตขึ้นฉ่ายทำไม พี่ก็รู้ว่ายังไงซะลุงทรงอำนาจก็ไม่มีวันยอมรับขึ้นฉ่ายเป็นสะใภ้เด็ดขาด" กรผู้ที่รู้จักครอบครัวนี้ดีกล่าวออกมาด้วยความขุ่นเคืองใจเพราะเขาไม่อยากเห็นหญิงสาวที่แสนน่ารักอย่างขึ้นฉ่ายต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับโชคชะตาที่ดันเล่นตลก

กรและอาคมมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พ่อของเขาชื่อทรงเกียรติเป็นน้องชายต่างมารดาของคุณลุงทรงอำนาจ แต่ด้วยเพราะว่าทรงเกียรติเป็นเพียงแค่ลูกเมียน้อยที่ไม่ได้รับการยกย่องและเอาใจใส่เท่าที่ควร หลังจากสิ้นคุณย่าแล้วคุณพ่อก็เลยมาตั้งหลักปักฐานกับคุณแม่และสร้างหลักในการดำเนินชีวิตโดยลงเล่นการเมือง ซึ่งตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่เข้าไปข้องเกี่ยวหรือชุบมือเปิบสมบัติจากอินทรีขาวอีก...

กรและอาคมเคยเป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่สมัยเด็กๆ...แต่สุดท้ายก็ต้องแยกย้ายกันไปหลังจากที่อาคมตัดสินใจไปเรียนต่อมัธยมศึกษาตอนปลาย ปริญญาตรี และปริญญาโทที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

"แล้วมึงจะมาเสือกอะไรชีวิตกูวะไอ้กร! กูอยู่ของกูดีๆ ไม่ได้ทำอะไรบนหัวมึงสักนิด มึงไม่จำเป็นต้องเดือดเนื้อร้อนใจขนาดนี้ ตราบใดที่มึงไม่ล่วงล้ำออกมานอกขอบเขตฐานะเพื่อน กูก็ไม่ถือสาหรอกนะเว้ยที่มึงจะชอบขึ้นฉ่ายเพราะกูรู้ว่าเมียกูสวยและเมียกูก็มีเสน่ห์ไม่แปลกที่จะมีคนมารอต่อแถวกดบัตรคิว...แต่หากวันใดที่มึงล้ำเส้นเข้ามากูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ไอ้กร ต่อให้มึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับกูแต่กูไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น!" อาคมเป็นคนพูดจริงทำจริง! ในส่วนของคุณย่าประภาศิริจะทราบข้อนี้ดีว่าหลานชายของตนเองนั้นเป็นคนหวงของมากแค่ไหนโดยเฉพาะของที่เขารักและของที่มีชิ้นเดียวในโลก อย่างเช่นรถบังคับที่ผู้เป็นมารดาซื้อให้ตอนอายุครบ 2 ขวบ...

"แต่พี่กำลังจะดึงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งให้ตกเหวไปกับพี่!! พี่เองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่ายังไงซะลุงทรงอำนาจไม่มีทางยอมรับขึ้นฉ่ายได้ เพราะผู้หญิงคนเดียวที่คุณลุงทรงอำนาจอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้นั่นก็คือคุณอารยาต่างหาก" กรรู้เรื่องนี้ดี

"กูไม่มีวันยอมแต่งงานหรือว่าหมั้นหมายกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด เพราะคนที่กูรักคือขึ้นฉ่าย ต่อให้พ่อจะไม่ยอมแต่ต่อจากนี้จะไม่มีใครสามารถบังคับชีวิตกูได้อีก!"

"พี่ไม่สงสารขึ้นฉ่ายบ้างเลยเหรอ? ขนาดตัวพี่เองพี่ยังเสี่ยงเลยพี่อาคม พี่อยู่ในวงการนั้นศัตรูมีอยู่รอบด้านถ้าเกิดพวกมันรู้เข้าว่าขึ้นฉ่ายคือจุดอ่อนของพี่แล้วพวกมันเปลี่ยนเป้าสนใจมาที่ขึ้นฉ่าย พี่จะทำยังไง! พี่กำลังจะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับชีวิตพี่เดือดร้อนเพราะพี่" ทั้งหมดทั้งมวลที่กรพูดออกมาไม่ใช่เพียงเพราะเขาชอบพอต้องตาขึ้นฉ่ายตั้งแต่แรกเห็น...

เขาแค่ไม่อยากให้ขึ้นฉ่าย...เด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเติบโตโลดแล่นอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเพียงแค่ปี 1 ซ้ำร้ายที่ผ่านมายังพบเจอแต่ความทุกข์ทนและความทรมานใจมาตลอดชีวิต ต้องมาเจอกับเหตุการณ์เกินตัวเช่นนั้น...

เขาไม่อยากเห็นขึ้นฉ่ายต้องเจ็บปวด...เพราะดันไปรักคนต้องห้าม รักคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้เพราะมุมมองของคุณลุงทรงอำนาจเห็นผลประโยชน์มากกว่าความรักหรือความรู้สึกของสิ่งอื่น

"กูจะดูแลแล้วก็ปกป้องขึ้นฉ่ายด้วยชีวิตของกู! กูไม่มีวันยอมให้ไอ้อีหน้าไหนมาทำร้ายผู้หญิงของกูแล้วลอยนวลได้หรอก มึงจำไว้ไอ้กร!"

"ตามใจ! แต่ถ้าวันไหนที่พี่ทำขึ้นฉ่ายต้องเสียใจหรือร้องไห้ขึ้นมาละก็ ผมเนี่ยแหละจะเดินหน้าจีบขึ้นฉ่ายแล้วรับขึ้นฉ่ายมาดูแลเองโดยที่ไม่สนเลยว่าเธอจะเคยเป็นของพี่มาก่อน" เมื่อพูดจบกรก็เดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาล

"คงไม่มีวันนั้นหรอก..." อาคมกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้ฝ่ามือแกร่งดึงโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกงแบรนด์เนมเพื่อต่อสายโทรหาลูกน้องซึ่งประจำอยู่ที่บ่อนการพนัน

...

@บ้านของพิมพา

เพล๊ง!!! โคร้ม!!!

ทั้งกระถางต้นไม้ โต๊ะสแตนเลส เก้าอี้ หรือทรัพย์สินมีค่าต่างๆซึ่งวางอยู่ด้านหน้าบ้านถูกเขวี้ยงทิ้งหล่นแตกกระจัดกระจายบนพื้นแทบไม่เหลือเศษซากราคาด้วยฝีมือของชายชุดดำซึ่งเป็นลูกน้องอาคม

"ว๊ายยยย!!!" พิมพาซึ่งกำลังนอนหลับคาขวดเหล้าอยู่ด้านหน้าโทรทัศน์รีบลุกพะรุงพะรังแล้วตรงปรี่ออกมาดู "พวกแกเป็นใคร!"

"..." ชายชุดดำพวกนั้นไม่ตอบรีบผลักดันตัวเธอแล้วเข้าไปด้านในบ้าน ก่อนจะกระจายหน้าที่ตามจุดตามมุมต่างๆให้ครบทุกระเบียบนิ้วไม่เหลือไว้แม้กระทั่งสิ่งเดียวยกเว้นเพียงแค่รูปถ่ายและอัฐิของผู้เป็นบิดาเพราะอาคมตั้งใจเอาไว้ว่าเขาจะเก็บกลับไปให้ขึ้นฉ่าย

โคร้ม!!!! เพล๊ง!!!

เพล๊ง!!! โคร้ม!!!

ทั้งโทรทัศน์จอขนาดเล็ก ตู้เสื้อผ้า ตู้กับข้าว หม้อหุงข้าว กาน้ำร้อน จานกระเบื้อง แก้วพลาสติก แก้วกระเบื้อง ช้อน ซ้อม ขวดน้ำ ตู้เย็น พัดลมรวมถึงเฟอร์นิเจอร์ต่างๆที่เป็นหนังถูกมีดคมๆกรีดหวะแล้วสับจ้วงไม่เหลือชิ้นซากสักอัน

"กรี๊ด!!!! นั่นมันของฉัน" พิมพาพยายามเข้าไปห้ามแต่แรงผู้หญิงกินเหล้าเมามายโซซัดโซเซหัวราน้ำจะเทียบเท่าแรงของผู้ชายแกร่งกำยำพวกนั้นได้อย่างไรกัน?

โคร้ม!!!! โคร้ม!!!

"แม่!! มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ" ผู้เป็นลูกสาวที่กำลังเริงรักอยู่กับเพศตรงข้ามด้านบนบ้านรีบจัดการตัวเองให้เสร็จสรรพถึงฝันปรารถนาแล้ววิ่งแจ้นลงมาโอบกอดเรือนร่างมารดาที่ตัวสั่นงกๆน้ำตาไหลพรากเพราะเห็นสิ่งของมีค่าในบ้านพังทลายลงต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ "แม่ไปติดหนี้เขามาอีกแล้วเหรอ พวกมันถึงได้มาอาละวาดถึงบ้านขนาดนี้!"

หล่อนอยากจะบ้าตาย!

"แม่ไม่ได้ไปติดหนี้ใครเขามากมายขนาดนั้นเลยนะผักบุ้ง!"

โคร้ม!!!!!

แม้กระทั่งบันไดบ้านที่ทำจากไม้ชายชุดดำพวกนั้นก็ใช้อุปกรณ์ต่างๆทุบมันลงมาจนเหลือเพียงซากปรักหักพัง...ทำให้สภาพบ้านของพิมพาตอนนี้แทบเหมือนสถานที่เก่าๆที่ปล่อยให้รกร้างไม่แลดูเหมือนบ้านที่น่าอยู่เลยสักนิด

"พวกแกเป็นใคร! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ" ผักบุ้งพูดข่มขู่แต่กลับไม่ได้ผล "หยุด!!! หยุด!!! พี่ช่วยห้ามหน่อยสิคะพี่เอก" นี่คือชื่อของผู้ชายคนใหม่ของผักบุ้งที่เพิ่งจะสนุกกับบทสวาทอันแสนซาบซ่านไปทั้งร่างกายเมื่อครู่

"ใครมันจะบ้าล่ะ! นี่เป็นปัญหาของครอบครัวเธอ เธอก็จัดการเองสิเรื่องอะไรฉันจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยล่ะ" คำตอบของเอกทำเอาผักบุ้งหน้าชาระนาว

"พี่เอกพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ! ไหนพี่เอกบอกว่าพี่เอกรักผักบุ้ง ครอบครัวของผักบุ้งก็เหมือนครอบครัวของพี่เอก ไม่ว่าผักบุ้งจะเดือดร้อนอะไรพี่เอกก็พร้อมจะช่วยไม่ใช่เหรอคะ?" ผักบุ้งเอ้ยทักท้วงผู้ชายที่เคยกล่อมคำหวานเธอสารพัดก่อนที่เธอจะยินยอมพาเขามาที่บ้าน

"นังเด็กโง่! ฉันก็แค่พูดเพื่อให้เธอหลงกลเท่านั้นแหละ เธอคิดว่าฉันจะรักผู้หญิงสำส่อนที่ยอมนอนกับผู้ชายง่ายๆอย่างเธอได้ลงคอจริงๆเหรอ" ในแววตาของเอกเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"พี่เอก!!!"

"บาย! ขอบคุณนะสำหรับของฟรีๆ แต่ถ้าให้ดีไปรีแพร์สักรอบก็ได้นะฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยกระชับสักเท่าไหร่แล้วนะ สงสัยโดนเยอะ" พูดจบเขาก็ออกไปทันที

"กรี๊ดส์!!!!!!" ผักบุ้งแผดเสียงคำรามกรีดร้องออกมาด้วยความโมโหตัวสั่นที่โดนฝ่ายชายซึ่งเพิ่งจะผ่านสงครามรักกันไปหมาดๆเฉดหัวทิ้งอย่างไม่ใยดีเช่นนี้