ตอนที่3 เจอกันครั้งที่สอง
หลังเลิกเรียนเวลาห้าโมงเย็นลมอุ่น ๆ พัดกลิ่นดินในโรงเรียนลอยมาเบา ๆ น้ำอิงกับกะทิเดินมาจนถึงหน้าโรงเรียนก่อนจะแยกยิ้มลาเพื่อน
“กลับดี ๆ นะทิ”
กะทิทำมือโอเคยิ้มกว้างตามสไตล์เด็กใสแก้มยุ้ย น้ำอิงหัวเราะคิกก่อนจะโบกมือให้เพื่อน
เธอยืนรอพี่ชายอยู่พักใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเฉดเป็นสีส้ม พี่ชายก็ยังไม่โผล่มาเลย โทรหาก็ไม่รับ น้ำอิงถอนหายใจยาวก่อนหันไปมองร้านไอศกรีมเย็น ๆ ที่อยู่ไม่ไกล
“…กินรอเลยแล้วกัน”
เธอเดินไปซื้อไอศกรีมแก้วโปรดพอได้มาก็กินอย่างมีความสุข แก้มฟู ๆ ของเธอยิ่งดูนุ่มนิ่มกว่าเดิม ยืนกินหน้าร้านแบบไม่คิดอะไร
จู่ ๆ
ผัวะ!
ร่างผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาชนเธอเต็มแรงจนตัวเธอเซโงนเงน ไอติมทั้งแก้วปลิวหลุดมือกระแทกลงพื้น ของเหนียวหกใส่กระโปรงนักเรียนเธอเต็ม ๆ
น้ำอิงช็อกจนยืนค้าง…ดวงตากลมใสค่อย ๆ คลอไปด้วยน้ำตา
“…ไอ…ไอติมเรา…”
เธอก้มมองเจ้าของความสุขที่ตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถา
ไม่ทันตั้งตัว กลุ่มชายสามคนวิ่งพรวดผ่านหน้าร้านมาแล้ว กระโดดถีบผู้ชายคนที่ชนเธอจนล้มไปนอนกองกับพื้นแล้วเสียงสบถดังสนั่น
“ไอ้เหี้ย! ตามแม่งไม่ทันสักที!” พระพายตะโกนเสียงกร้าว
“ถ้าเป็นแบบนี้อีกมึงตายแน่ไอห่า!” ใต้ฝุ่นตามมาด้วยหน้าเหวี่ยง ๆ
แต่คนที่เดินมาช้าที่สุด กลับนิ่งที่สุด
…สิงหา
เขาเหยียบก้นบุหรี่กับพื้นก่อนมองภาพทั้งหมดด้วยสายตาไร้อารมณ์ เหมือนเรื่องชกต่อยกันคืองานอดิเรกสำหรับเขา
น้ำอิงมองคนสามคนนั้นสลับกับไอติมบนพื้นแล้วก็สูดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเดินเข้าไปด้วยความกล้าแบบเด็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าควรกลัวหรือควรโวยดี
เธอยื่นมือไปตรงหน้าพวกเขา…ก่อนจะแบมือออก สิงหายืนพิงรั้วร้าน มองมือเล็ก ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้าตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า
“…อะไร?” เสียงเขาเย็นจนเธอขนลุก น้ำอิงเม้มปากแน่น หยิบความกล้าทั้งหมดขึ้นมาพูด
“ก็พวกพี่ทำไอติมหนูหล่นไงคะ… แล้วมันก็เลอะกระโปรงหนูด้วย…”
สิงหากดสายตาลงมองกระโปรงเธอที่มีรอยไอติมเปื้อนเป็นดวง ๆ ก่อนเงยหน้ากลับไปสบดวงตากลมสั่น ๆ นั่น
“แล้วไง” น้ำเสียงเขาราบเรียบมีความดุร้ายแบบไม่เห็นหัวใคร
“ก็...ก็ต้องรับผิดชอบสิคะ!”
ถึงเสียงจะสั่นหน่อยแต่เธอก็พูดเต็มแรงที่สุดในชีวิตเด็กม.6 ที่โดนทำไอติมหล่นแล้ว! ใต้ฝุ่นกับพระพายแอบหัวเราะพลางสะกิดกันเบา ๆ
“เด็กแม่งกล้าว่ะ”
“น่ารักฉิบหาย”
สิงหามองมือเล็กที่ยังแบรออย่างดื้อ ๆ ของเธอ เขาไม่พูดอะไร แค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง น้ำอิงรีบหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าจะโดนดุ แต่ทว่าสิ่งที่แตะลงบนมือเธอกลับเป็น…
แบงก์เทา หนึ่งใบ!!
เขายัดใส่มือเธอแบบไม่ถาม ไม่อธิบายอะไรทั้งนั้นดวงตาน้ำอิงเบิกกว้างแทบจะทันที
“พะ...พี่! มันเยอะเกินไปค่ะ! ไอติมหนูแค่ยี่สิบบาท”
“เอาไป” เขาตอบสั้น ๆ โดยไม่สนว่ามากน้อยแค่ไหน น้ำอิงยืนอึ้งพลางกำเงินในมือแน่น สับสนและกลัวปะปนกัน
เธอไม่กล้าสบตาคนตัวสูงที่มองเธอแบบอ่านไม่ออกเลยสักนิด สิงหาพ่นลมหายใจเบา ๆ เหมือนรำคาญความวุ่นวายก่อนหมุนตัวเดินกลับไปหาเพื่อน
แต่ก่อนจะไป เขาเหลือบตามองเธออีกครั้ง สายตาดุดัน ลึกลับ แต่เหมือนกำลังจำหน้าเธออยู่เงียบ ๆ น้ำอิงรู้สึกหัวใจเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล เธอยืนนิ่งเหมือนถูกตอกไว้กับพื้น
“สิงห์ มึงนี่ใจดีว่ะ ปกติมึงเตะก่อนค่อยถามนะ” ใต้ฝุ่นเอ่ยขึ้น
“ใจดีเพราะเด็กมันน่ารักหรือเปล่าวะ” พระพายหัวเราะสิงหาหยุดเท้าแค่เสี้ยววินาที…ก่อนพูดเรียบ ๆ
“หยุดพล่ามแล้วไปได้แล้ว”
พูดจบเขาก็เดินนำออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก ทิ้งน้ำอิงให้ยืนกำเงินอุ่น ๆ อยู่ในมือด้วยหัวใจที่เต้นแรงเหมือนไปวิ่งมาราธอนมา
“…เขาโหดจัง แต่ก็ หล่อมากด้วย…” เธอก้มมองเงินในมือก่อนพรูลมหายใจออกมา แก้มนวลของเธอแดงจัดอย่างห้ามไม่ได้เลย
เวลาต่อมา...
รถยุโรปสีดำคุ้นตาจอดชิดฟุตบาท ก่อนที่น่านน้ำจะรีบเปิดประตูลงมา เขามองเห็นน้องสาวตัวเล็กยืนกอดกระเป๋าอยู่หน้าร้านไอศกรีม ด้านหน้ากระโปรงนักเรียนมีคราบไอศกรีมเปื้อนเป็นดวงอย่างชัดเจน
“อิง?” เสียงทุ้มนุ่มของเขาแผ่วลงทันทีที่เห็นสภาพของเธอ คนเป็นพี่เดินเข้ามาเร็ว ๆ อย่างคนตกใจ
“...”
“กระโปรงไปโดนอะไรมา ทำไมเลอะขนาดนี้”
น้ำอิงยิ้มแหย ยืนเก้ ๆ กัง ๆ เพราะกลัวโดนดุ แต่สุดท้ายน่านน้ำกลับโน้มตัวลงใช้มือปัดคราบที่แห้งเป็นคราบแข็งบนกระโปรงเธอออกให้เบามาก…เหมือนกลัวน้องสาวจะเจ็บ
“ไอศกรีมหกใส่ค่ะ”
“กินเลอะเป็นเด็กไปได้ พี่บอกว่าไง ให้พกผ้าเช็ดหน้า”
เสียงเขาอ่อนโยนจนหัวใจนุ่มเหมือนมาร์ชเมลโล่ น้ำอิงหุบปากทันที ยืนให้อีกฝ่ายเช็กกระโปรงจนพอใจ
“ทำไมพี่มาช้า น้องรอตั้งนาน”
“ที่มหาลัยมีงาน เลยช่วยเขานิดหน่อย”
พอเขามั่นใจว่าไม่มีอะไรเป็นอันตราย เขาก็ปล่อยลมหายใจยาวอย่างโล่งใจ
“ก็ว่าทำไมน้องโทรหาไม่รับเลย” น้ำอิงเอ่ยอย่างงอน ๆ
“ขอโทษ เดี๋ยวพี่พาไปกินของอร่อย ๆ”
ร้านอาหารแห่งหนึ่ง...
ร้านอาหารบรรยากาศดีใกล้คอนโดเป็นที่ประจำของพวกเขา น่านน้ำเดินนำเข้ามาพร้อมเอามือแตะหลังกึ่งประคองน้องสาวไว้ตลอด เขาเป็นพี่ชายที่ทั้งอ่อนโยน ทั้งหวง ทั้งใส่ใจในทุกลมหายใจของเธอ
ระหว่างกินข้าว น้ำอิงเริ่มเล่าเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องอยากกินขนมอีกครั้ง น่านน้ำฟังเป็นจริงเป็นจังเหมือนกำลังฟังคำอธิบายวิทยานิพนธ์ของใครสักคน
“แล้วอิงคิดไว้หรือยัง ว่าอยากเรียนต่ออะไร”
“วิศวะค่ะ แบบ…คณะพี่น่านเลย มันดูเท่ดีอ่ะ ใส่เสื้อช็อปมันเท่มาก” น้ำอิงวางช้อนลงแล้วยิ้มกว้าง แต่คำตอบนั้นทำให้น่านน้ำชะงัก ก่อนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
“ไม่เอาครับ อิงเรียนอย่างอื่นเถอะ วิศวะมันหนักมากนะ ทั้งงาน ทั้งโปรเจกต์ แถมโหดอีกต่างหาก” เขาวางมือบนหัวน้องสาวแล้วลูบเบา ๆ “พี่ไม่อยากให้อิงลำบาก”
“แต่…มันเท่นี่คะ” น้ำอิงทำแก้มพองน้อย ๆ
“พี่เท่พอแล้ว น้องไม่ต้องเป็นแบบพี่ก็ได้” เขายิ้มอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะยิ้มให้ได้
“…”
“หาคณะเบา ๆ แล้วมีความสุขดีกว่าเนอะ น้องพี่เหมาะกับอะไรที่สดใสกว่านั้นครับ”
“ก็ได้ค่ะ…” น้ำอิงก้มหน้าแต่เธอก็ยังน้อยใจเบา ๆ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของน่านน้ำก็ดังขึ้น เขาดูหน้าจอแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนทันที
“พี่ขอรับสายก่อนนะ”
น้ำอิงนั่งแกว่งขาอยู่ในเก้าอี้ระหว่างพี่ชายเดินออกไปคุยโทรศัพท์ ไม่กี่นาทีเขาก็กลับมา สีหน้าดูยุ่งขึ้นนิดหน่อย
“มีเรื่องที่คลับนิดหน่อย พี่ต้องไปเคลียร์”
“แล้ว…พี่จะกลับมากี่โมงคะ” น้ำอิงถามเสียงเบา
“อาจจะเช้าหน่อย แต่ไม่ต้องรอ พี่มีกุญแจ”
น่านน้ำยกมือมาลูบหัวน้องสาวอีกครั้งอย่างรักใคร่ เธอพยักหน้า แม้จะไม่อยากให้พี่ชายไป แต่ก็ไม่เคยนับถือสิทธิ์ห้ามเขา
“ค่ะ…ขับรถดี ๆ นะคะพี่น่าน”
“ครับคนเก่ง” เขายิ้มให้เธอเหมือนกำลังปลอบเด็กน้อย “ถ้าง่วงก็นอนเลยนะ ไม่ต้องรอพี่”
หลังจากที่ทั้งคู่กินข้าวเสร็จ น่านน้ำก็ไปส่งน้ำอิงที่คอนโด เขาจอดรถด้านหน้าทางเข้าก่อนเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เหมือนเดิม ก่อนยื่นมือไปลูบผมน้องสาวอีกครั้ง
“…พี่ไปแล้วนะ อิงขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเลย”
“ค่ะพี่น่าน รักนะคะ” น้ำอิงยิ้มหวาน
“พี่ก็รักน้องครับ” น่านน้ำยิ้มละมุนเหมือนจะละลายโลกทั้งใบ
เขายืนมองน้องสาวเดินเข้าอาคารจนลับตา ถึงค่อยหันไปขึ้นรถ แล้วขับออกไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก