ตอนที่4 หนีเที่ยว
น้ำอิงเดินตรงขึ้นลิฟต์มาจนถึงหน้าห้อง พอไขกุญแจเข้าห้องปุ๊บ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที เป็นกะทิที่โทรเข้ามาน้ำอิงกดรับพร้อมทิ้งตัวลงบนโซฟา
“ฮัลโหล กะทิ”
'อิง พี่น่านอยู่ห้องปะเนี่ย' เสียงเพื่อนสาวกระซิบเหมือนทำผิดกฎหมายอยู่
“ไม่ พี่น่านยังไม่กลับ เขาบอกว่ากลับเช้าเลย” น้ำอิงตอบพลางปล่อยลมหายใจโล่ง
'ดีเลย งั้น…ไปเที่ยวกันปะ'
“หะ! ไปไหนอะ” น้ำอิงชะงัก
'ผับไง ผับพี่โอ๊คไง ที่เราผ่านทุกวันอะ วันนี้มีเพื่อนเราชวนไป โต๊ะผู้จัดการเลย เข้าได้ชัวร์'
“แต่…พี่น่านรู้ต้องโดนดุแน่เลยอ่ะ ทิก็รู้หนิพี่เราโหดแค่ไหน” น้ำอิงเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที แต่ยังมีแววลังเล
'โหดแต่ก็รักไง ส่วนอิง…ก็โตแล้วนะอายุ 18 แล้ว เราไม่ใช่เด็กม.ต้นแล้วนะ' กะทิหัวเราะ
“แต่เรา…ไม่เคยไปเลยนะ มันเข้าได้หรอ อายุไม่ถึง 20 อะ”
'เรารู้จักคนในนั้น เขาพาเข้าได้สบาย ไม่ตรวจบัตรด้วย โต๊ะ VIP อะ ไม่ต้องกลัว'
น้ำอิงกัดริมฝีปากล่าง ตากลอกไปมา ใจหนึ่งก็กลัวโดนพี่ดุ อีกใจก็อยากลองสุด ๆ
“แล้ว…เราต้องกลับตอนไหนอะ”
'ไม่ดึกหรอก เดี๋ยวเราส่งกลับเอง เราจะไปเที่ยวนิดเดียว ไม่เมา ไม่อะไรเลย'
“ก็ได้…โอเค ไปก็ไป” เธอเงียบไปสักพัก ก่อนตอบเสียงเบาแต่ตื่นเต้น
'ดีมากกก งั้นเราไปรอหน้าคอนโดนะ 30 นาทีเจอกัน!'
สายถูกตัดไป น้ำอิงลุกขึ้นด้วยหัวใจเต้นรัว เธอรีบเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที
ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งในห้องน้ำ ร่างบางเช็ดตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนหยิบชุดที่กะทิเป็นคนเลือกให้ตอนที่ไปช้อปปิ้งด้วยกัน
ชุดเอี้ยมกระโปรงสีชมพูพาสเทลแขนกุด ตัวเสื้อขาวด้านในเรียบ ๆ น่ารักเหมือนลูกกวางตัวน้อย
ผมสีน้ำตาลยาวสลวยถูกเป่าให้แห้งปล่อยถึงกลางหลัง ใบหน้าหวานถูกแต่งด้วยเมกอัพเบา ๆ แค่ลิปกลอสสีชมพูแก้ว กับปัดแก้มให้ดูมีเลือดฝาด เธอยืนหันซ้ายหันขวาหน้ากระจก
“…ไหวมั้ยวะเนี่ย”
น้ำอิงพึมพำกับตัวเองอย่างตื่นเต้น กระเป๋าใบเล็กสะพายขึ้นไหล่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินออกจากห้องไป
หน้าคอนโด…
กะทิยืนพิงรถเต่าสีฟ้าอ่อน สดใสเหมือนตัวเจ้าของรถไม่มีผิด น้ำอิงถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจ
“ทิ! นี่รถใครอะ! ขับเป็นจริงปะเนี่ย!”
“ของเราเอง พ่อซื้อให้ตอนสอบติดม.ปลาย จะลองขับไหม”
“ไม่เอาาาา เรากลัว!” น้ำอิงหัวเราะ แต่ก็กระโดดขึ้นรถไปนั่งคู่หน้าอย่างว่าง่าย กะทิสตาร์ทรถพร้อมหรี่ไฟภายในเป็นสีชมพูอ่อน ๆ
“ตื่นเต้นไหมมม อิง”
“ก็…นิดหนึ่ง พี่น่านรู้คงฆ่าเราแน่อ่ะ” น้ำอิงกอดกระเป๋าเหมือนกอดชีวิตตัวเอง
“เขาไม่รู้หรอกน่า เดี๋ยวค่อยกลับก่อนตีสองก็พอ ไม่ต้องห่วง”
“แต่เรายังไม่เคยเข้าเลยนะผับอะ กลัวเสียงดัง กลัวคนเยอะด้วย”
“เดี๋ยวเราอยู่ใกล้ ๆ เอง เราไม่ทิ้งอิงหรอกน่า” กะทิเอื้อมมากุมมือเพื่อน “คืนนี้เราเปิดโลกให้อิงเอง เชื่อเรา!”
“แบบไม่แย่ใช่ไหม” น้ำอิงหัวเราะคิกคัก
“ไม่แย่ค่าาา เรารับประกัน!”
20นาทีผ่านไป...
กะทิขับรถเข้าลานจอดของผับดัง เสียงบีทเพลงดังทะลุกำแพงออกมาตั้งแต่ยังไม่ลงรถ น้ำอิงยืนมองป้ายไฟหน้าผับตาโต
“โอ้โห…มันแบบนี้เลยเหรอ!?”
“ยังไงล่ะ เดี๋ยวเข้าไปจะยิ่งกว่านี้อีก”
กะทิยกโทรศัพท์ขึ้นโทรหาใครสักคน ไม่ถึงสิบวินาที การ์ดตัวใหญ่หน้าประตูหันมาเห็นพวกเธอแล้วพยักหน้าให้ก่อนจะเปิดเชือกกั้นออก
“เชิญครับน้องกะทิ”
“ทิ…เราเป็น…VIP เหรอ!?” น้ำอิงอึ้ง
“ใช่จ้า เด็กเส้นไง” กะทิหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ
“...”
“ตามเรามา เดี๋ยวเราพาไปโต๊ะ”
น้ำอิงเดินกอดกระเป๋าแน่น สองตามองรอบ ๆ อย่างตื่นเต้นสุดชีวิต แสงสีฟ้า ม่วง แดงสาดผ่านใบหน้าเธอ เสียงเพลง EDM ดังจนรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นตามจังหวะ
กลิ่นน้ำหอมผู้คนปะปนกับหมอกควันของเครื่องทำควันลอยคลุ้ง บาร์เทนเดอร์โยนขวดเหล้าโชว์สาว ๆ ขยับเต้นอยู่บนเคาน์เตอร์ ผู้ชายแต่งตัวดี ๆ นั่งคุยกันที่โต๊ะ VIP ทุกอย่างมันใหม่ไปหมดสำหรับเธอ
“ทิ…เราเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่น่านถึงห้าม” น้ำอิงกระซิบ พร้อมตาโตเป็นประกาย “มันแบบ…อีกโลกอะ!”
“เห็นมั้ยยย! เราบอกแล้วว่าสนุก” กะทิยิ้มกว้าง “นั่งนี่เลย โต๊ะเรา”
“...”
ทั้งคู่ทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม โต๊ะ VIP ติดเวทีใกล้มากจนได้ยินเสียงเบสสั่นในอก กะทิยกเมนูขึ้นสั่ง
“เอาอะไรดีอิง”
“เรา…ขอน้ำอัดลมก่อนนะ เราไม่เคยกินเหล้าเลย” น้ำอิงกวาดตามองรอบ ๆ เธอยังตื่นตะลึงไม่หาย
“ได้ค่า เดี๋ยวเราจัดให้เบา ๆ ก่อน ไม่ต้องกลัว”
น้ำอิงมองรอบตัวอีกครั้ง ด้วยดวงตาเป็นประกายใสๆ แบบเด็กที่เพิ่งได้เห็นโลกใหม่
“ทิ…เราว่ามันสนุกแล้วอ่ะ…แบบยังไม่ทันเริ่มเลย”
“เดี๋ยวสักพักจะยิ่งสนุกกว่านี้อีก เชื่อเรา”
เสียงเพลงดังขึ้นเรื่อย ๆ เธอสองคนนั่งยิ้มให้กัน เหมือนกำลังเปิดตำนานคืนแรกในผับของเด็กวัย 18 ที่ไม่เคยเหยียบมาก่อนเลยในชีวิต
น้ำอิงเดินแยกออกจากโต๊ะเพราะอยากเข้าห้องน้ำ เสียงเพลงในผับดังจนสั่นสะเทือนไปทั้งตัว เธอพยายามเบียดคนไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าห้องน้ำหญิง แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไป เธอก็ต้องชะงักกึก!
เพราะตรงผนังก่อนถึงประตู มีผู้ชายร่างสูงพิงกำแพงพร้อมกับผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่ที่แนบตัวเข้าหาเขาเหมือนจะกลืนกินกัน ริมฝีปากทั้งคู่กำลังจะประกบกันอยู่รอมร่อ
และชายคนนั้น… คือสิงหา!!
หัวใจน้ำอิงกระตุกวาบ เธอแทบลืมหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะรีบดึงสติแล้วหมุนตัวเข้าห้องน้ำแทบจะทันที
ประตูปิดลงดัง ปัง!
เธอพิงมันพร้อมยกมือทาบอก หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาเอง
“ซวยแล้วเรา… ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย…”
เธอบ่นในลำคอ หน้าแดงผ่าวโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งอาย ทั้งตกใจ แต่ทำไมต้องรู้สึกแปลก ๆ กับเขาด้วยก็ไม่เข้าใจ
ด้านนอก สิงหาที่กำลังจะจูบสาวคนนั้น เอียงหน้ามองตามเงาคนที่เดินหนีไปเร็วจนผิดสังเกต เขาขมวดคิ้วมุ่น สายตาเย็นชาตวัดตามร่างเล็กที่หายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะหันกลับมาแบบไม่สนใจนัก แต่ในหัวกลับถามตัวเองเบา ๆ
เด็กบ้านั่น เข้ามาที่นี่ได้ยังไง?
น้ำอิงออกจากห้องน้ำมาอีกรอบ ก็พบว่าทั้งสิงหาและสาวคนนั้นหายไปแล้ว เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ รีบเดินกลับโต๊ะทันทีเหมือนหนีบางอย่างที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้
โต๊ะของเธอเริ่มมีคนมากขึ้น ออกัสและเจ้าป่าเดินเข้ามาพอดี
“เห้ยยย มาแล้วเหรอ” กะทิที่เริ่มเมาโบกมือทักทาย
“อืมพึ่งถึง เมาแล้วดิทิ” ออกัสหัวเราะ พลางโยกหัวตามเพลง
“มานานยังเรา” เจ้าป่ายกมือทักน้ำอิง
“ไม่นานเลย สนุกมากเลยอะวันนี้” น้ำอิงตอบยิ้ม ๆ
ทั้งสี่คนนั่งคุยกันสนุกสนาน กะทิหัวเราะจนแก้มแดง ส่วนออกัสก็เริ่มหน้าแดงตามเพราะแอลกอฮอล์ เจ้าป่าเองก็เริ่มกึ่ม ๆ ส่วนน้ำอิงคือคนเดียวที่ยังสดใสร่าเริงเพราะดื่มแค่น้ำอัดลม
“พอเลย เมาหมดแล้ว” น้ำอิงพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“เงียบไปเลยยย เราเมานิดเดียวเองงง” กะทิพูดไม่ชัดจนทุกคนหลุดขำ
จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เพื่อนทั้งสามของเธอก็เริ่มฟุบกันเป็นแถบ น้ำอิงมองซ้ายทีขวาที ก็ไม่เห็นใครมีสติพอจะขับรถได้เลย
“...ตายแล้ว กลับกันยังไงเนี่ย” เธอถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก
“เดี๋ยว… เราปลุกไอ้กัสก่อน…” เจ้าป่าโงหัวขึ้นเล็กน้อย
ทางนั้นก็แทบจะปลุกไม่ขึ้นเหมือนกัน น้ำอิงกับเจ้าป่าพยุงเพื่อนแต่ละคนออกมาจากผับอย่างทุลักทุเล
กะทิเมามากจนเดินไม่ตรง น้ำอิงต้องพยุงแทบจะหมดแรง ส่วนเจ้าป่า ก็ประคองออกัสไปขึ้นรถตัวเองอย่างยากลำบาก เมื่อทุกคนถึงลานจอดรถ น้ำอิงนึกขึ้นมาได้ว่า…
“เฮ้ย!! รถกะทิ!! เราลืมเลยว่าขับรถเต่ามากัน” เธอกุมขมับทันที เพราะไม่มีแท็กซี่ผ่านสักคัน และถนนก็เปลี่ยวมาก
“อิง ขับกลับสิ…” กะทิที่เมาพอจะพูดได้
“เราไม่กล้าอะ เราขับไม่เก่งเลย พี่น่านสอนก็จริง แต่เราไม่ได้จับบ่อยอะ เรากลัว…”
“ให้เราขับให้ก็ได้นะ เดี๋ยวไปส่งอิงกับทิก่อนค่อยวนไปส่งไอ้กัสก็ได้” เจ้าป่าเดินกลับมาหลังจากยัดออกัสขึ้นรถเสร็จแล้ว
“ไม่ๆ ทางกลับบ้านเราอีกทางเลยอะ ไกลมาก เราไม่อยากให้เจ้าป่าเหนื่อย ไปเถอะ เดี๋ยวเราลองขับเองก็ได้…” น้ำอิงส่ายหน้าแรง ๆ
“อิง เอาแน่นะ เด็กขับรถตอนดึกมันอันตรายนะ” เจ้าป่าขมวดคิ้ว น้ำอิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ใจเต้นแรงจนมือชื้น
“…ป่าเองก็เด็กนี่น่า เดี๋ยวเราลองดู ยังไงก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี”
“งั้นขับช้าๆ นะ ถ้ามีอะไรโทรหาเราเลย เข้าใจไหม” เจ้าป่ามองเธออย่างไม่สบายใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างยอมแพ้
“อืม เข้าใจ เดี๋ยวส่งข้อความบอกด้วย”
เธอขึ้นนั่งหลังพวงมาลัยอย่างเกร็งสุดชีวิต กะทิเข้าไปนั่งเบาะข้างหลังแล้วหลับปุ๋ยไปแล้วอีก เจ้าป่ายืนโบกมือให้ที่หน้ารถเหมือนพ่อที่เป็นห่วงลูกสาว
น้ำอิงกลืนน้ำลาย ตั้งสติ แล้วสตาร์ทรถ…เครื่องยนต์ดังขึ้น…หัวใจเธอก็เต้นแรงตามไปด้วย เธอกระชับมือที่พวงมาลัยเหงื่อเริ่มซึมเต็มฝ่ามือก่อนขับออกจากลานจอดไปอย่างช้า ๆ
คืนวันนี้… สำหรับน้ำอิงมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง