ตอนที่2 คนใจร้าย
ค่ำคืนนั้นเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปสำหรับเด็กม.ปลายตัวเล็กอย่างน้ำอิง ทันทีที่สายตาคมดุของสิงหามองมาอย่างข่มขวัญ เธอก็เผลอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนสติจะกลับมาในวินาทีถัดมา
เธอหันหลังแล้ววิ่งสุดแรงเกิด เสียงใบไม้ ถูกเท้าเล็ก ๆ เหยียบดังกรอบแกรบ เสียงลมหอบเบา ๆ ของเธอ ทุกอย่างปะปนเป็นจังหวะเร่งรีบเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก
เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง ไม่กล้าดูแม้แต่นิดเดียวว่าพวกเขายังอยู่ที่เดิมไหม ขามันพาเธอให้หนีออกจากตรอกนั้นให้เร็วที่สุด
และในช่วงที่ทั้งสามหนุ่มชะงักไปเพราะเสียงฝีเท้าของเธอ ชายที่โดนต่อย ก็รวบรวมเรี่ยวแรงลุกพรวดขึ้นวิ่งหนีไปอีกทางทันที
“เหี้ยเอ๊ย! มันหนีจนได้!” พระพายสบถออกมาอย่างหงุดหงิด
ใต้ฝุ่นยืนมองตาม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สิงหาแค่มองด้วยสายตารำคาญก่อนเบือนหน้าหนีเหมือนไม่ได้เดือดร้อนกับการที่เหยื่อหนีเลยสักนิดเดียว
แต่สิ่งเดียวที่เขายังจำได้…คือ ภาพเด็กนักเรียนกระโปรงพลิ้ว ๆ วิ่งหนีไปลับตา ภาพที่ทำให้ริมฝีปากของเขายกขึ้นนิด ๆ แบบไม่รู้ตัว
ทันทีที่โบกแท็กซี่ได้ เธอก็รีบเปิดประตูเข้าไปนั่งแล้วเอ่ยเสียงสั่น
“ไปคอนโดxxx…เร็ว ๆ เลยค่ะ!”
โชคดีที่รถไม่ติด ภายในไม่กี่นาทีรถก็แล่นออกจากย่านมืด ๆ นั้น น้ำอิงนั่งกอดกระเป๋าแน่น หายใจไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกเหมือนยังได้ยินเสียงหมัดกระทบเนื้อ เสียงชายที่โดนทำร้าย รวมถึง…สายตาเย็นเฉียบของผู้ชายคนนั้น..
ผู้ชายที่ดุเหมือนเสือ
ผู้ชายที่หล่อจนไม่น่าเชื่อว่าจะน่ากลัวได้ขนาดนั้น
“บ้าเอ๊ย… จะคิดถึงเขาทำไมเนี่ย…” เธอส่ายหัวแรง ๆ ไล่ความคิดออกจากหัว
พอถึงคอนโด เธอรีบจ่ายเงินแท็กซี่แล้ววิ่งขึ้นลิฟต์ทันทีโชคดีที่พี่ชายยังไม่กลับ ไม่งั้นโดนดุแน่ที่กลับค่ำแบบนี้
คอนโดนั้นเป็นห้องขนาดกลางสองห้องนอน มีห้องรับแขกเล็ก ๆ ห้องครัว และก็ห้องน้ำสองห้อง
มันเงียบ…และอบอุ่นแบบที่เธอคุ้นเคย
พี่ชายของเธอ น่านน้ำ ส่งข้อความมาตอนเธอเปิดประตูเข้าห้องพอดี
'วันนี้อาจจะกลับดึก ง่วงก็นอนเลย ไม่ต้องรอ'
น้ำอิงทิ้งตัวลงบนโซฟา หอบลมหายใจลึก ๆ เธอถอดรองเท้านักเรียนออกวางอย่างลวก ๆ กอดเข่าตัวเองแน่นเหมือนหาที่ปลอดภัย แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด
ไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียว…แต่เพราะภาพของผู้ชายคนนั้นยังติดตา
ควันบุหรี่…
ดวงตาคมเย็นชา…
ท่าทางนิ่ง ๆ แต่เต็มไปด้วยอันตราย…
เสียงทุ้มต่ำที่ดุจนใจสั่น…
ทุกอย่างเหมือนจะสลัดไม่ออก
“ฮือออ… บ้าเอ๊ย ทำไมต้องเจอผู้ชายแบบนั้นด้วยเนี่ย…”
เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ แล้วฝังหน้าเข้ากับหมอนอิงแต่ไม่ว่าจะพยายามไล่ออกแค่ไหน ภาพชายคนนั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวเธอ จนเธอไม่รู้เลยว่าค่ำคืนที่เธอคิดว่าเป็นเรื่องซวยๆจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายทั้งหมดในชีวิตเธอ
รุ่งเช้า...
เช้าวันถัดมา ฟ้าครึ้มอ่อน ๆ แบบวันเปิดเทอมปลายภาคลมอ่อนพัดโชยไปตามรั้วโรงเรียน น้ำอิงเดินเข้ามาในโรงเรียนแบบใสกิ๊ง ผิวขาวจัดจนแดดยามเช้าก็ยังทำอะไรเธอไม่ได้
ผมเปียสองข้างแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะเดิน พร้อมกระตุ้งกระติ้งของเด็กสาวม.6 ที่ยังมีความเป็นเด็กอยู่เต็มเปี่ยม
หน้าโรงเรียนเต็มไปด้วยเสียงรถ เสียงนักเรียนคุยกันจอแจ กลุ่มผู้ชายเดินผ่านก็แอบเหลียวมองเธอ บางคนกระซิบกับเพื่อนอย่างลำพอง
“เห้ย! น้ำอิงมาแล้ว ม.6/2 นั่นไง น่ารักฉิบ”
“เบา ๆ ไอ้สัส เดี๋ยวเธอได้ยิน”
น้ำอิงทำเพียงอมยิ้มแบบไม่รู้ไม่ชี้ เพราะมีอีกหนึ่งคนกำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาตามทาง
“อิงงงงงง!!!”
“...”
เสียงสูงแสบแก้วหูมาแต่ไกล กะทิ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ เด็กสาวตัวเล็กกว่า ผิวโทนขาวอมเหลือง หน้าตาน่ารักแบบลูกแมวน้อย ผมยาวถึงกลางหลังถูกมัดรวบไว้หลวม ๆ วิ่งมาหอบแฮก ๆ
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น! ทำไมไลน์ไปไม่ตอบ!” กะทิร้องทันทีที่ถึงตัว ก่อนจะจับแขนเพื่อนเขย่าเบา ๆ
“ขอโทษๆๆๆ แบตหมดอะ แล้ว…คือ…เรื่องมันยาว!”
น้ำอิงทำท่ากระซิบแบบตื่นเต้นสุดชีวิตแต่ก่อนจะพูดอะไร เสียงครูก็เรียกเข้าแถวพอดี
“เดี๋ยวพักเที่ยงต้องเล่าทั้งหมดนะ!!!” กะทิทำหน้าบูด
โรงเรียนของพวกเธอเป็นโรงเรียนใหญ่ชื่อดังมีทั้งสายวิทย์-คณิต ศิลป์-ภาษาต่างประเทศ กีฬา ดนตรี
อาคารเรียนสูง 5 ชั้น ทาสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา สนามบาสเต็มไปด้วยเด็กชายม.4–ม.5 วิ่งเล่นกันเสียงดัง เสียงรองเท้านักเรียนดังตึกตักตามพื้นปูนขัดมัน
น้ำอิงกับกะทินั่งเรียนคาบเช้าแบบงง ๆ โดยเฉพาะคาบฟิสิกส์ที่อาจารย์พูดเร็วชนิดจดไม่ทัน ทั้งคู่แอบหาวเบา ๆ ก่อนวาดหัวใจเล่นในสมุด
ตอนพักเที่ยงโรงอาหารเต็มไปด้วยกลิ่นของทุกอย่าง หมูกรอบ ฮอทดอก ไก่ทอด ชานมไข่มุก ไอศกรีมแท่ง เสียงนักเรียนโต๊ะข้าง ๆ ล้อกันดังสนั่น
น้ำอิงกับกะทิซื้อข้าวเสร็จก็นั่งที่โต๊ะประจำ โต๊ะที่เต็มไปด้วยซองขนมแอบซุกไว้ตลอดปีกะทิยังไม่ทันได้กินข้าวก็ตั้งคำถามทันที
“เล่ามา!! เล่าตอนนี้!! ตอนนี้เลย!!! เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น!”
น้ำอิงมองซ้ายขวา ก่อนโน้มตัวเข้าหาเพื่อน ทำหน้าเหมือนกำลังสารภาพบาป
“เมื่อวาน…ที่เราไปกินไอติมแล้วเดินกลับอ่ะ จำซอยข้างร้านได้ปะ?”
“ได้ดิ ที่มืด ๆ นั่นอะนะ?”
“ใช่! แล้วเราดัน…แบบ…เห็นคนต่อยกัน!” น้ำอิงพยักหน้าแรง ๆ
“เห้ยยยยย!!! จริงดิ!? แล้วทำไงอ่ะ!!” กะทิอ้าปากค้าง ช้อนยังค้างกลางอากาศ
“ก็แบบ…ตอนแรกเราแอบดู…แล้วแบบ…มันเหมือนฉากในหนังอะ!! ผู้ชายสามคนโคตรโหดอ่ะกะทิ แบบ หน้าหล่อ แต่คือ…ดุแบบดุจริง ๆ อ่ะ! น่ากลัวมากกกก!”
“แล้วตัว…หนีปะ?”
“หนีสิ! วิ่งแบบลืมตายอะ!!! ถ้าช้าอีกวิเดียวไม่รู้เลยว่าจะเป็นไง!”
“แล้วตำรวจล่ะ!?”
“ตอนนั้นคือไม่คิดอะไรเลย นอกจากวิ่ง!”
“ฮือออ~ โคตรเหมือนหนังแอคชันเลย!” กะทิกัดน้ำแข็งในแก้วดังกร๊วบด้วยความตื่นเต้น น้ำอิงทำหน้าตาเลิ่กลั่ก ปนเขินแล้วก้มกระซิบต่อ
“แล้วแบบ…หนึ่งในนั้นอะ…โคตรหล่อ แต่ดุแบบน่ากลัวมากกกกกกก แบบ…จ้องทีคือขาสั่น แต่หน้าหล่อโดนใจเราฝุดๆ เลย”
“อิงกำลังอิน! อินมาก!!!” กะทิตบโต๊ะเสียงดัง
“เปล่า!!! เรากลัว!!!”
คำว่า กลัว ของน้ำอิงในตอนนี้ กลับปนน้ำเสียงแบบ…ยังเอาออกจากหัวไม่ได้ชัด ๆ จนกะทิจ้องหน้าแล้วหัวเราะลั่น
“นี่มันฟีลพระเอกโผล่แบบหนังวุ่นรักนักเรียนม.ปลายชัด ๆ!!”
“จะบ้าเหรอ!!! เขาน่ากลัวจะตาย มองที่เดียวน้ำตาแทบไหลอะ!”
แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ใบหน้าของน้ำอิงกลับขึ้นสีชมพูระเรื่อ ยิ่งทำให้ดูน่ารักเหมือนแมวตัวเล็กที่เพิ่งโดนเสือตัวใหญ่ข่มขู่
“เอานี่ กินไอติมให้ใจเย็นก่อน” กะทิยื่นไอศกรีมแท่งให้อย่างปลอบใจ
“ฮือออ ขนมคือความสุขเดียวของเราในตอนนี้…” น้ำอิงก็รับไอศกรีมกับเพื่อนมาไว้ทันที