Se connecterPartager
1 ภาระผูกพัน
Date de publication:
2026-10-28 19:00:16ไทเลอร์ อายุ30ปี สูง186cm
เจ้าของผับหรูที่มีหลายสาขา ณิริน อายุ22ปี สูง160cm . . . ตัวอย่าง “ตาสว่างหรือยังกับการทำตัวเป็นสายลับคอยคาบข่าวไปฟ้องพ่อฉัน สนุกมากนักใช่ไหมที่ได้เห็นฉันเดือดร้อน!” “ณิรินไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร! ณิรินไปทำอะไรให้คุณนักหนา ทำไมต้องมาลงที่ณิริน!” “ยังจะมาปากแข็งอีกเหรอ! เธอตั้งใจบุกไปที่ผับของฉัน เพื่อจงใจไปหยามเทียร่าใช่ไหม! แล้วเอาเรื่องทั้งหมดไปฟ้องพ่อ แกล้งทำเป็นคนดี เงียบเรียบร้อย แต่ลับหลังแทงข้างหลังเก่งเหลือเกินนะ!” “ถ้าคุณคิดว่าณิรินมันเลวทรามต่ำช้าขนาดนั้น ทำไมไม่หย่ากับณิรินซะล่ะ! จะมาทนอยู่กับผู้หญิงที่เกลียดทำไม!” “อยากหย่าเหรอ? ฝันไปเถอะ!” “ในเมื่อพ่อบังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอเพื่อให้เธอมาคอยจับตาดูฉัน...ฉันก็จะทำให้เธอรู้ซึ้งว่าการต้องตกนรกทั้งเป็นในบ้านหลังนี้มันเป็นยังไง!” . . . “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว แต่เทียร่าเขา...” “คุณไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ ณิรินเข้าใจดี...และณิรินก็ชินแล้วด้วย” “ณิริน...” “ในเมื่อคุณมีคนที่ต้องดูแล มีคนที่คุณเป็นห่วงและพร้อมจะวิ่งไปหาทุกครั้งอยู่แล้ว คุณก็ไม่ต้องมานั่งฝืนทำหน้าที่สามีที่นี่หรอกค่ะ ณิรินอยู่คนเดียวได้...เหมือนอย่างที่เคยผ่านมา” “…” “ยังไงคุณก็เกลียดณิรินเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว งั้นณิรินก็จะหย่าให้เพื่อให้คุณได้กลับไปอยู่กับรักแรกอย่างคุณเทียร่า คุณต้องการแบบนี้มาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอคะ ” “…” “ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน จนตลอดสองเดือนที่ผ่านมา คุณก็ไปอยู่กับคนรักของคุณทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ” “…” . . . . . . . . . . . . . . . TYR PUB แสงไฟนีออนสีสลัวลอดผ่านกระจกห้องวีไอพีชั้นบนสุดของผับหรูใจกลางเมือง สะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังขยับกายเข้าหาความเร่าร้อนเบื้องหน้า เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงด้านล่างดังเล็ดลอดเข้ามาผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระเส่าในห้องส่วนตัวที่เก็บเสียงเป็นอย่างดี ไทเลอร์ในวัยสามสิบปี ผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตา ฐานะ และความแบดบอย ขยับสะโพกสอบเข้าหาหญิงสาวร่างอรชรที่สวมชุดเดรสสั้นหลุดลุ่ยอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง มือหนาบีบเคล้นเอวบางอย่างเอาแต่ใจ “อื้อ...คุณไทเลอร์คะ เบาหน่อยค่ะ...” เสียงหวานครางกระซิบด้วยความซ่านสยิว พร้อมกับแขนเรียวเกี่ยวรั้งรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ไทเลอร์ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ใบหน้าคมสันซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี เขามีความสุขกับการเสพสมความเร่าร้อนชั่วคราวและเกลียดการผูกมัดเป็นที่สุด สำหรับเขา…ผู้หญิงก็เหมือนเครื่องดื่มหมดแก้วแล้วก็เปลี่ยนใหม่ Rrrr...Rrrr... ไทเลอร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขายังคงขยับกายต่อโดยไม่สนใจเสียงเรียกเข้า แต่ปลายสายดูเหมือนจะจงใจก่อกวนไม่เลิกรา โทรซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความเร่าร้อนเมื่อครู่สะดุดกึกลง “ชิท!” ไทเลอร์สบถอย่างหัวเสียพร้อมกับผละกายออกจากหญิงสาวที่ส่งเสียงประท้วงเบาๆอย่างขัดใจ ไทเลอร์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดชัดเจนเพราะรู้ดีว่าใครคือคนที่บังอาจโทรมาขัดเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลแบบนี้ “มีอะไร ถ้าเรื่องไม่ใช่คอขาดบาดตาย อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าผมอีก!” ไทเลอร์กรอกเสียงทุ้มต่ำใส่ปลายสายทันทีด้วยความหงุดหงิด (แกกลับมาพบฉันที่บ้านเดี๋ยวนี้ ไทเลอร์!) เสียงทรงอำนาจของผู้เป็นพ่อตวาดกลับมาทันควัน ไม่มีทีท่าเกรงกลัวรังสีความน่ากลัวของลูกชายเลยสักนิด (เรื่องสำคัญ! เรื่องอนาคตของแกกับณิริน) ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในบ้าน ที่เขาไม่เคยสนใจไยดีมาตั้งแต่เด็กจนโต “ผมไม่ว่าง และไม่มีวันแต่งงานกับเด็กกะโปโลนั่น พ่อเลิกฝันกลางวันสักทีเถอะ!” (ถ้าแกไม่กลับมาเซ็นสัญญาแต่งงานภายในคืนนี้ ฉันจะตัดหางปล่อยวัด ยึดผับและอายัดบัตรเครดิตทุกใบของแกซะ! กลับมาเดี๋ยวนี้ไอ้ไทเลอร์!) ติ๊ด! สายถูกตัดทิ้งไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เถียง ไทเลอร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าหล่อเหลากัดกรามกรอดด้วยความโกรธกรุ่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาเกลียดการถูกบังคับ เกลียดการขู่ และที่สำคัญ...เขาเกลียดการถูกจับคลุมถุงชนกับณิริน ‘ยัยเด็กภาระ’ ที่พ่อแม่ของเธอเคยสร้างตราบาปไว้ให้ครอบครัวเขา “เวรเอ๊ย!” เขาปาโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง ในเมื่อพ่ออยากให้เขาแต่งนัก...ก็ได้! เขาจะกลับไปเซ็นชื่อแต่งงานให้มันจบๆไป แล้วค่อยหาทางเขี่ยยัยเด็กนั่นพ้นทาง หรือไม่ก็หาทางหย่าให้เร็วที่สุด เมื่อถึงเวลาเขาจะทำให้เธอรู้เองว่านรกบนดินที่มีสามีเกลียดขี้หน้ามันเป็นยังไง หลังจากระบายความหัวเสียผ่านความคิดจนเป็นที่พอใจแล้ว อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกคั่นจังหวะไว้เมื่อครู่ก็กลับมาปะทุขึ้นอีกครั้ง ไทเลอร์ก้มลงมองหญิงสาวเบื้องหน้า สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนกระหายใคร่ ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการระบายอารมณ์ลงบนเรือนร่างเย้ายวนแทน เขากลับมาโถมกายเข้าใส่หญิงสาวด้วยจังหวะที่ดุดันและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม เสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องห้องวีไอพีส่วนตัวท่ามกลางบรรยากาศสลัวที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อน จนกระทั่งบทเพลงรักดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดท่ามกลางเสียงครางหวานหูและการกระตุกเกร็งสะท้อนความสุขสม น้ำรักสีขาวขุ่นทั้งหมดจึงถูกปลดปล่อยเข้าไปอยู่ภายในถุงยางอนามัยที่สวมป้องกันไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อเสร็จกิจ ไทเลอร์ผละกายลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เขารีบจัดการถอดถุงยางอนามัยออกแล้วทิ้งลงถังขยะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ลวกๆด้วยความรีบเร่ง หัวใจและสมองของเขากลับมาจดจ่ออยู่กับคำสั่งประกาศิตของผู้เป็นพ่อ ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน วันนั้นท้องฟ้ามืดครึ้มและมีสายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา ถนนสายหลักในช่วงเวลานั้นค่อนข้างโล่ง แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นในเสี้ยววินาที พ่อของณิรินเป็นคนขับรถมอเตอร์ไซค์โดยมีแม่ของเธอนั่งซ้อนท้าย ทั้งคู่กำลังรีบเร่งเดินทางเพื่อไปทำธุระสำคัญ เมื่อขับมาถึงทางร่วมทางแยก จู่ๆรถมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งพรวดออกมาจากซอยเล็กข้างทางอย่างกะทันหันโดยไม่ทันได้มองรถที่วิ่งมาทางตรง ในขณะเดียวกัน รถยนต์ส่วนตัวคันหรูที่แม่ของไทเลอร์เป็นคนขับแล่นมาด้วยความเร็วปกติ แม้เธอจะพยายามเหยียบเบรคสุดแรงเกิดจนล้อยางส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่นถนน แต่ระยะกระชั้นชิดทำให้ไม่สามารถหลบพ้นได้ทัน แรงปะทะอันรุนแรงทำให้ร่างของพ่อและแม่ณิรินกระเด็นกระแทกพื้นถนนต่อหน้าต่อตาผู้คนในละแวกนั้น ร่างกายบอบช้ำสาหัสและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันทีทั้งคู่ เหตุการณ์ในวันนั้นสร้างความสะเทือนใจและฝังรอยแผลเป็นในความรู้สึกของครอบครัวไทเลอร์อย่างมาก แม้ว่าตำรวจและผลการสอบสวนจะชี้ชัดเจนว่าเป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากความประมาท และจังหวะตัดหน้าอย่างกะทันหันของฝ่ายพ่อของณิรินก็ตาม แต่ด้วยความรับผิดชอบและมนุษยธรรม พ่อของไทเลอร์ซึ่งเป็นเสาหลักและนักธุรกิจผู้กว้างขวาง จึงก้าวเข้ามาจัดการเคลียร์ค่าใช้จ่าย งานศพ และทุกอย่างในคดีความทั้งหมดด้วยตัวเองจนเรียบร้อย และเมื่อมองเห็นว่าเด็กหญิงณิรินในวัยเพียงเจ็ดขวบต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างไร้ที่พึ่งในพริบตา พ่อของไทเลอร์จึงตัดสินใจรับตัวเธอเข้ามาอุปการะเลี้ยงดูไว้ในบ้านในฐานะเด็กในบ้านที่ครอบครัวเขาต้องดูแลส่งเสียให้เติบโตขึ้นมาเพื่อชดเชยความสูญเสียที่เกิดขึ้น ทว่าสำหรับไทเลอร์ในวัยสิบห้าปีในตอนนั้น การเข้ามาของณิรินเปรียบเสมือนการนำปัญหาและความหม่นหมองเข้ามาไว้ในบ้าน เขามองว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือสัญลักษณ์ของความผิดพลาดและตราบาปที่ครอบครัวเขาต้องมารับภาระผูกพันไปตลอดชีวิต
Dernier chapitre
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 7 ปกป้อง
“เทียร่า! เดี๋ยวก่อนสิ ฟังฉันอธิบายก่อน!”ไทเลอร์ตะโกนไล่หลังร่างเพรียวที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเขาฝ่าฝูงชนภายในสนามบิน ความร้อนรนพลุ่งพล่านขึ้นมาจนอกแทบระเบิด เขาสาวเท้ายาวๆฝ่าผู้คนนับร้อยจนกระทั่งพุ่งตัวไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ได้ทันที่บริเวณทางออกด้านนอกหมับ!“ปล่อยนะไทเลอร์! นายจะตามมาทำไม ในเมื่อนายกำลังจะแต่งงานอยู่รอนๆอยู่แล้ว!” เทียร่าสะบัดแขนออกสุดแรง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและน้อยใจ เธอกอดอกหันหน้าหนีไปทางอื่น ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยไทเลอร์ไม่ยอมแพ้ เขารีบก้าวเข้าไปขวางหน้าเธอไว้ทันที ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนและสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปคว้าไหล่บางทั้งสองข้างไว้เบาๆแล้วดึงร่างที่กำลังสะอื้นไห้นั้นเข้ามาสวมกอดแนบอกแกร่งทันที“ไม่ร้องนะเทียร่า ฟังฉันก่อน…” ไทเลอร์กระซิบเสียงนุ่มแนบกลุ่มผมนุ่มของเธอ โอบกอดเธอแน่นเพื่อไม่ให้ดิ้นหนี “ฉันไม่ได้อยากแต่งงานเลยนะ ฉันโดนพ่อบังคับ ขู่จะยึดทุกอย่างถ้าฉันไม่ยอมทำตาม ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆเทียร่า”“ไม่มีทางเลือกเหรอ...” เทียร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาอาบแก้มเนียน “แต่นายก็ยอมไม่ใช่เหรอไทเลอร์! นายกำลังจะเข้าพิ
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 6 ไม่ได้เต็มใจแต่ง
สนามบินสุวรรณภูมิภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเดินสวนกันไปมา ทว่าสายตาคมกริบของไทเลอร์กลับกวาดมองหาเป้าหมายเพียงคนเดียวอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเท้ายาวๆมาหยุดยืนอยู่ที่บริเวณจุดนัดพบใกล้ประตูทางออก หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความตื่นเต้นและความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจตลอดแปดปีเต็มกำลังพรั่งพรูขึ้นมาจนแทบควบคุมไม่อยู่และในวินาทีนั้นเอง...“ไทเลอร์!” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังแว่วมาพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดแฟชั่นทันสมัยที่กำลังสาวเท้าวิ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มกว้างและแววตาที่ประกายด้วยความดีใจไทเลอร์ยังไม่ทันได้ขยับตัวทำอะไร ร่างอรชรของเทียร่าก็พุ่งเข้ามาโผเข้ากอดรัดรอบลำคอแกร่งของเขาเต็มแรง ใบหน้าสวยซบลงกับแผงอกกว้างด้วยความโหยหา และปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความดีใจเอ่อล้นคลอหน่วยมือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นโอบกอดตอบร่างบางของเทียร่าแน่นทันที สองแขนแข็งแกร่งดึงเธอเข้ามาแนบชิดอกอุ่นด้วยความคิดถึงที่อัดแน่นมานาน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงแนบกับกลุ่มผมนุ่มสูดดมกลิ่นหอมคุ้นจมูกที่เขาโหยหามาตลอดแปดปีเต็ม“เทียร่า...
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 5 ล้มเลิกงานแต่ง
ห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ร่างสูงของไทเลอร์ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจังและร้อนรน หลังจากเขาเพิ่งวางสายจากเทียร่าเมื่อครู่ ความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาคือการล้มเลิกงานแต่งงานบ้าบอนี่ซะ เพื่อเปิดทางกลับไปหารักแรกที่กำลังจะบินกลับมาในสัปดาห์หน้าเดชาธรนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ปรายตามองลูกชายที่ยืนค้ำโต๊ะด้วยแววตานิ่งสงบและรู้ทัน ไทเลอร์ไม่รอช้ารีบเอ่ยปากเปิดประเด็นทันที“พ่อ...เรื่องงานแต่งงานระหว่างผมกับณิริน ยกเลิกมันซะเถอะครับ!” ไทเลอร์พูดเสียงดังฟังชัด น้ำหนักเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวผู้เป็นพ่อชะงักมือที่ถือหนังสือพิมพ์เล็กน้อย ค่อยๆวางมันลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกชายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก“จู่ๆนึกอุตริอะไรขึ้นมา ถึงอยากจะยกเลิกงานแต่งงานที่อีกไม่กี่วันจะถึงอยู่แล้วล่ะ?” ผู้เป็นพ่อถามเสียงเรียบ“ผมมีเหตุผลของผม...” ไทเลอร์ขบกรามแน่น เผลอหลุดปากพูดความจริงออกไปด้วยความร้อนใจ “เทียร่า...แฟนเก่าของผม เธอกำลังจะกลับมาเมืองไทยอาทิตย์หน้าแล้ว”เดชาธรหรี่ตามองลูกชายอย่างรู้เท่าทันจนไทเลอร์รู้สึกอึดอัด “หึ แกจะกลับ
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 4 รักแรก
ย้อนกลับไปเมื่อแปดปีก่อนร้านคาเฟ่กึ่งบาร์ใกล้มหาวิทยาลัยเทียร่ากำลังนั่งกอดอกนิ่ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความแตกสลายและเหนื่อยล้า ตรงข้ามกันคือไทเลอร์ในวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาดๆ ใบหน้าหล่อเหลากำลังฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะได้ยินคำพูดเฉียบขาดที่หลุดออกมาจากปากเธอ‘เราเลิกกันเถอะไทเลอร์...’ เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่บาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนฟังจนชาหนึบไทเลอร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบสาวเท้าอ้อมไปทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนายื่นไปกุมมือเรียวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเธอจะหายลับไปต่อหน้าต่อตา‘เธอพูดอะไรออกมาเทียร่า เลิกกันเหรอ? ไม่...ฉันไม่เลิก!’ ไทเลอร์ละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำเสียงทุ้มสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด‘จู่ๆเธอมาบอกเลิกฉันแบบนี้เพราะเรื่องรูปบ้าๆนั่นเหรอ ฉันสาบานได้นะว่าฉันไม่รู้เรื่อง ผู้หญิงคนนั้นมันจงใจจัดฉากเข้ามาในห้องฉันตอนที่ฉันเมาหลับไม่ได้สติ!’เทียร่าดึงมือกลับช้าๆ แววตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกและเป็นคนที่เธอรักหมดใจ แต่ภาพหลักฐานที่เธอ
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 3 ไม่เคยลบเลือน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ไทเลอร์ยังคงใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่ที่คอนโดหรู ไม่เคยชายตาแลหรือกลับเข้าบ้านใหญ่ไปไยดีว่าว่าที่เจ้าสาวของเขาจะเป็นอย่างไรบ้างในเมื่อเขาถูกบังคับให้แต่งงานอย่างไม่เต็มใจ วิธีเดียวที่จะระบายความอัดอั้นตันใจนี้ออกไปได้ ก็คือการกลับไปใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณของเพลย์บอย ไทเลอร์ขลุกตัวอยู่แต่ในผับ TYR อาณาจักรยามค่ำคืนของเขา ดื่มเหล้าเคล้าเสียงเพลงกระหึ่ม และใช้เวลากลางคืนไปกับการเสพสมความเร่าร้อนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าต่อให้ทะเบียนสมรสบ้าบอนั่นจะผูกมัดชื่อเขาไว้ได้ แต่ร่างกายและหัวใจของเขาไม่มีวันยอมจำนนเด็ดขาดคอนโดหรูใจกลางเมืองภายในห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวชั้นบนสุดของคอนโดหรู ไทเลอร์ทิ้งตัวลงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้อารมณ์ บนตักแกร่งมีร่างอรชรของ มินอา หญิงสาวลูกครึ่งหน้าตาเฉี่ยวคม หุ่นเซ็กซี่เย้ายวน ซึ่งเป็นหนึ่งในคู่ขาที่รู้ใจและรู้กติกาของเขาเป็นอย่างดี เธอกำลังใช้เรียวลิ้นอุ่นร้อนและมือเรียวเล็กปรนเปรอความใคร่ให้เขาอย่างชำนาญเพื่อแลกกับความสุขสมและผลประโยชน์ที่ไทเลอร์เปย์ให้อย่างไม่
เมียในนามที่สามีเกลียดชัง 2 เมียในนามที่ไม่มีตัวตน
เสียงท่อไอเสียรถสปอร์ตคันหรูคำรามก้องเข้ามาจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ไทเลอร์ก้าวเท้าลงจากรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความหงุดหงิดเร่าร้อนจากผับเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะพ่นพิษใส่ใครก็ตามที่ขวางหน้า ภายในห้องโถงกว้าง บนโซฟาตัวยาวกลางห้องมีร่างบอบบางในชุดเดรสยาวนั่งกุมมือกันไว้ด้วยความประหม่าณิริน หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เขาไม่เคยอยากจะชายตามอง ใบหน้าหวานละมุนฉายแววความกังวลและเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย ไทเลอร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลนระคนรังเกียจ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “หึ นั่งรอรับหน้าว่าที่สามีอย่างมีความสุขเลยสินะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันภายในบ้านทันทีณิรินสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความนอบน้อม ดวงตาสั่นระริกเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “คุณไทเลอร์...คุณลุงให้คุณกลับมาคุยเรื่อง...”“หุบปาก!” ไทเลอร์ตวาดกร้าวเสียงต่ำ พุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างบาง
Vous vous intéresseriez aussi à
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย238.6K Vuesเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.4K Vuesเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.5K Vuesบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์330.7K Vuesท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi40 VuesThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T237 Vuesโอกาสครั้งที่สองของมหาเศรษฐี
Authoress Cindy40 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน71 Vues
