บทที่ 14 [2/2]

“เซเรน่า ฉันผิดหวังในตัวเธอจริง ๆ อุตส่าห์คิดว่าเธอเปลี่ยนไป แต่เธอก็ยังสร้างปัญหาอยู่เรื่อย”

ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและผิดหวัง ทั้งที่เมื่อคืนเขาอุตส่าห์คิดเปิดใจให้เธอ ทว่าวันนี้เซเรน่ากลับยังรังแกผู้หญิงอ่อนแออย่างกอหญ้าลับหลังเขา

“ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาคาดหวังกับฉันตั้งแต่แรก”

เซเรน่าที่เหนื่อยจะอธิบายกับเขาก็ถอนหายใจ เพราะไม่ว่าเธอจะแก้ต่างไป ภาคินก็คงหาเหตุผลมากมายมาให้เธอผิดจนได้ สมแล้วกับที่เป็นพระเอกธงเขียวในสายตานักอ่าน หากได้มองในมุมของตัวเอก แต่กลับไม่ใช่อย่างนางร้ายอย่างเธอ

เพราะภาคินน่ะ โง่งมเสียจนโดนมารยาของกอหญ้าหลอกเข้าเต็มเปา!

“ไปกอหญ้า ฉันจะพอเธอไปเปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”

ภาคินเลือกที่จะเมินภรรยาของตัวเอง ก่อนจะหันไปประคองหญิงสาวข้างกาย ที่เขาสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและหวาดหวั่น เขาไม่รอช้าถอดสูทตัวนอกออกคลุมร่างบางทันที

“แต่เสื้อผ้าของกอหญ้า...” กอหญ้าทำทีคล้ายลังเล

“ไปที่ห้องฉัน เดี๋ยวเอาเสื้อของฉันให้เธอเปลี่ยนก่อน”

“ขอบคุณค่ะพี่ภาคิน”

เซเรน่าทนดูฉากหวาน ๆ ของพระเอกและนางเอกของเรื่องต่อไปไม่ไหว ไม่ใช่เพราะอิจฉาหรือเจ็บปวด แต่กลัวหลุดอาเจียนออกมากับความหวานจนเลี่ยนของพวกเขา เธอถอนหายใจลอบที่ล้านนับตั้งแต่เข้ามาในโลกใบนี้ พลางรีบเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ภายในห้องของภาคิน กลิ่นน้ำหอมของกอหญ้าลอยฟุ้งอบอวลบนอากาศ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาไว้หลวม ๆ แขนเสื้อยาวเกินมือจนดูเหมือนเด็กที่สวมเสื้อของผู้ใหญ่ ทว่ากลับน่าเอ็นดูมาก ๆ ในสายตาของภาคิน

“ขอบคุณนะคะพี่ภาคิน”

เธอพูดเสียงแผ่ว น้ำเสียงแฝงความอ่อนโยนและอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า ภาคินมองเธออย่างพยายามจะไม่คิดอะไร แต่ภาพหญิงสาวในเสื้อของเขาที่หลวมจนเผยผิวเนื้อขาว กลับทำให้ใจสั่นโดยไม่รู้ตัว

“กอหญ้า...กลัวค่ะ กลัวว่าพี่ภาคินจะเข้าใจผิด ว่ากอหญ้าทำให้คุณเซเรดูไม่ดี” กอหญ้าขยับเข้าใกล้เขาช้า ๆ

“ไม่ต้องกลัว ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ทำ”

ถ้อยคำเพียงเท่านั้นก็พอให้เธอแน่ใจว่าเหยื่อกำลังติดกับ เธอแกล้งสะอื้นเบา ๆ แล้วพิงไหล่เขาอย่างอ่อนแอ ภาคินไม่ได้ผลักออก ซ้ำยังลูบกลุ่มผมนุ่มปลอบประโลมหญิงสาว

เวลาผ่านไปแต่ละนาที ความใกล้ชิดของทั้งสองค่อย ๆ คืบคลานขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมเสียงหัวใจของภาคินเต้นถี่รัวเมื่อรู้ตัวอีกที ตอนนี้เขากำลังคร่อมกายเหนือร่างบางเสียแล้ว ใบหน้าน่ารักของกอหญ้าแดงก่ำอย่างเขิน ทั้งน่าเอ็นดูและยั่วยวน จนเขาอดใจไม่ไหวที่จะก้มลงฉกชิมความหวานของริมฝีปากชมพูนุ่ม

มันหวานราวกับน้ำผึ้งจนเขาไม่สามารถผละออกได้ โดยเฉพาะท่าทีเงอะงะที่พยายามจูบตอบ ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบภายในกายให้ตื่นตื่น มือหนาค่อย ๆ บีบเค้นหน้าอกของหญิงสาวเบา ๆ จนเสียงใสครางฮือด้วยความเสียวซ่าน

กอหญ้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเธอฉ่ำวาวราวกับขอความเห็นใจ แต่ลึกลงไปในนั้นกลับซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะชัยชนะ เมื่อเหลือบมองประตูที่เปิดแง้มเล็กน้อยราวกับตั้งใจ เพื่อหวังให้ใครบางคนบังเอิญผ่านมาเห็น กอหญ้าค่อย ๆ ปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินไปตามที่เธอวางไว้

ทางด้านของเซเรน่า เธอนั่งอยู่ในห้องหนังสืออันสงบ มือเรียววางแก้วชาเบา ๆ แล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังรอบางสิ่ง เพียงไม่นานเสียงฝีเท้าของสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นจากบันได ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง

“คุณเซเรน่าคะ คุณให้ฉันขึ้นไปเอาเอกสารของคุณภาคินใช่ไหมคะ?”

“ใช่ค่ะ ฉันลืมไว้บนโต๊ะในห้องเขา รบกวนเอามาให้ฉันที่นี่ทีค่ะ”

“รอสักครู่นะคะ”

สาวใช้ตอบรับอย่างน้อบน้อมก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินขึ้นไป แต่ทันใดนั้นในขณะเธอเดินผ่านหน้าห้อง ก็พลันได้ยินเสียงน่าอายแปลก ๆ แว่วออกมาจากห้องของเจ้านาย เมื่อหญิงสาวเผลอเหลือบมองแล้วต้องชะงักทันที ใบหน้าของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบเดินไปเอาแฟ้มในห้องทำงาน และหันหลังวิ่งกลับลงมาจนแทบสะดุดขาตัวเอง

“เป็นอะไรหรือคะ?” เซเรน่าถาม พลางเงยหน้าจากหนังสือ

“ปะ...เปล่าค่ะคุณเซเรน่า” สาวใช้ตอบเสียงสั่น มือถือแฟ้มแน่นอย่างตื่นตระหนก

“อ๋อ ถ้างั้นก็พักก่อนเถอะค่ะ คงไม่สบายใช่ไหม หน้าเธอซีดเชียว”

เซเรน่าพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้สาวใช้กลืนคำพูดทุกอย่างลงคอ น้ำเสียงนั้นไม่มีแววโกรธ ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความสนุกของคนที่เข้าใจเกมทั้งหมด และรู้ดีว่าใครกำลังจะตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้ เพราะกอหญ้ากำลังเล่นผิดคนแล้ว ตอนนี้เธอน่ะเป็นเทพเจ้าผู้ล่วงรู้ทุกเหตุการร์ของโลกนิยายใบนี้

“ดูเหมือนเธอคงได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วล่ะกอหญ้า แต่โชคร้ายที่ไม่ใช่ฉันอย่างที่เธอคาดหวัง” เมื่อสาวใช้เดินออกไป เซเรน่าวางหนังสือลง มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ อย่างนึกสนุก