บทที่ 15 [1/2]

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในคฤหาสน์กลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เสียงกระซิบกระซาบของสาวใช้ดังแว่วไปทั่วทุกมุม แต่ข้อสนทนาหลักไม่ใช่เซเรน่าอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นภาคินและกอหญ้าแทน

“ได้ยินหรือยัง...คุณภาคินกับคุณกอหญ้าน่ะ...”

“กลางวันแสก ๆ เลยนะ!”

“โถ...แล้วคุณเซเรน่าล่ะ น่าสงสารออกขนาดนั้น”

ข่าวลือแพร่สะพัดไปรวดเร็วกว่าควันไฟในลมพายุ และยิ่งไม่มีใครออกมาแก้ต่าง ก็ยิ่งลุกลามจนแม้จะหอบน้ำมาทั้งมหาสมุทรก็ไม่อาจดับลงได้

กอหญ้าที่ตอนแรกตั้งใจให้เรื่องนี้มีเพียงเซเรน่าเท่านั้นที่ล่วงรู้ ทว่าตอนนี้กลับดังออกไปทั่วทั้งคฤหาสน์ เธอรู้ว่าแผนการอันแยบยลดันเกิดผิดพลาด จนเซเรน่ากลับยิ่งน่าสงสารและเห็นใจในสายตาของเหล่าสาวใช้

และอีกหนึ่งสิ่งที่กอหญ้าไม่คาดคิดที่จะได้รับ เซเรน่ากลับไม่แสดงความสะเทือนใจแม้แต่น้อย ไม่โมโห หรืออาละวาดอย่างที่ควร

เช้าวันนั้น เซเรน่ากลับเรียบเฉยทั้งที่ได้ยินข่าวลือต่าง ๆ เธอยังคงออกมานั่งจิบชาในสวนตามปกติ ราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ดวงตาทั้งยังนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำที่ไม่ไหวระริก แม้จะอยู่ท่ามกลางพายุลูกใหญ่

“คุณเซเรน่าคะ...” สาวใช้คนหนึ่งพูดเสียงเบา “เรื่องเมื่อวาน...”

“เรื่องเมื่อวาน? อ๋อ เรื่องคุณภาคินกับกอหญ้าน่ะเหรอ”

เซเรน่าทำเสียงเหมือนไม่เข้าใจ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แฝงไปด้วยความเศร้า จนสาวใช้เงียบไม่กล้าพูดอะไร เนื่องจากเริ่มรู้สึกสงสารเจ้านายของตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ ทว่าหลังจากทะเลาะกันครั้งนั้น ทำให้สาวใช้มากมายสังเกตพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปราวกับคนล่ะคน แม้ว่าตอนแรกพวกเธอจะไม่วางใจ แต่ตอนนี้กลับเชื่อจนสนิทใจ ว่านายหญิงของพวกเธอโตขึ้นแล้วจริง ๆ

ซ้ำตอนนี้ยังน่าสงสารจับใจ...

โดยไม่รู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนการของเซเรน่า เธอกำลังแสดงละครเหมือนที่กหญ้าเคยทำ แต่สิ่งที่เธอทำคือทำตัวเองให้กลายเป็นเหยื่อที่น่าสงสารในสายตาคนอื่น เพื่อเรียกความสงสาร

“อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ ฉันไม่ถือว่าเป็นเรื่องของฉันอยู่แล้ว”

ถ้อยคำต้อพ้อนั้นยิ่งทำให้สาวใช้ถึงกับพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่คุณเซเรน่าที่เคยรู้จัก ไม่ใช่หญิงสาวขี้หึงที่เคยอาละวาดทุกครั้งเมื่อเห็นสามีอยู่กับผู้หญิงอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่น่าสงสารจับใจ

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...

ว่าเบื้องหลังความนั้นน่าสางสารคือ บทละครที่แสดงโดยเซเรน่า

ในอีกมุมของคฤหาสน์ กอหญ้ากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอไม่คิดเลยว่าแผนการเมื่อวานจะกลายเป็นดาบสองคม ตั้งใจให้เรื่องนี้เป็นเพียงข่าวลือเล็ก ๆ ที่ทำให้เซเรน่าอับอาย...

แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเอง ถูกมองในแง่ต่ำช้า!

“คนทั้งคฤหาสน์กลับมองฉันเหมือนเป็นนังผู้หญิงแย่งผัวคนอื่น!”

กอหญ้าพูดเสียงสั่นในห้องนอน น้ำตาคลอ ดวงตาที่เคยใสซื่อเริ่มแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอกัดเล็บอย่างกังวลและหวาดหวั่นว่าภาคินจะผลักไสเธอออกไป

“ไม่ได้ ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง…”

หลังจากนั้นเพียงไม่นาน เสียงเคาะประตูของห้องทำงานของภาคินดังขึ้นเบา ๆ พร้อมเสียงหวานสั่นเครือของกอหญ้า ที่ทำให้หัวในของเขาเจ็บปวด เมื่อได้ยินน้ำเสียงหวาดกลัวและกังวลของเธอ

“พี่ภาคิน อยู่ไหมคะ...”

เมื่อภาคินเปิดประตู ภาพหญิงสาวในชุดเดรสบางเบากับดวงตาแดงช้ำก็ทำให้เขาชะงัก

“กอหญ้า เป็นอะไรไป?”

“กอหญ้า...ถูกคนในบ้านพูดไม่ดีค่ะ พวกเขามองกอหญ้าด้วยสายตาน่ากลัว พูดกันว่า...กอหญ้าไม่รู้จักอาย แย่งสามีคนอื่น...”

เธอโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที เสียงสะอื้นนั้นทำให้หัวใจชายหนุ่มที่ของภาคินสั่นสะท้าน เขากอดปลอบหญิงสาว พลางลูบหัวอย่างทะนุถนอม