บทที่ 27 [1/2]

หลังจากยามเย็นย่างก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืน แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ จมหายไปหลังตึกสูงตระหง่าน พร้อมกลิ่นอ่อน ๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งอยู่ทั่วเพนท์เฮ้าส์หรู เซเรน่านั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงในห้องนอน เธอกำลังจัดกล่องปฐมพยาบาลอย่างตั้งใจ

ไม่ไกลนักไซรัสกำลังนั่งพิงหัวเตียง เหนือหน้าท้องแกร่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด เขายังคงมีท่าทีสุขุม เงียบ และเย็นชาเหมือนเดิม ไม่นานนักมือบางของเซเรน่าค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลเก่าออก บาดแผลบริเวณสีข้างเริ่มแห้ง แต่ยังมีรอยแดงจาง ๆ เธอหยิบสำลีชุบยาฆ่าเชื้อแตะลงเบา ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บ

“เจ็บไหมคะ?” น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความห่วงใย

“ไม่เจ็บ” ไซรัสเหลือบตามองหญิงสาวที่ก้มหน้าตั้งใจทำแผลให้เขา

“ไม่เจ็บ…แต่เหงื่อออกเต็มหน้าเลยนะคะ” เธอว่าอย่างขบขัน พร้อมยกผ้าเช็ดหน้าแตะเหงื่อให้เขาอย่างลืมตัว

“อย่าทำแบบนี้กับทุกคน” เขาพูดเสียงเรียบ

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ผู้ชายส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจว่าผู้หญิงใจดีแบบนี้…แค่หวังดี หรือมีอย่างอื่นแอบแฝง”

“คุณนี่พูดเหมือนคนที่ไม่เคยเชื่อใจใครเลยนะคะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“เพราะมันไม่เคยมีใครที่ฉันควรเชื่อใจจริง ๆ” เขาตอบเสียงเรียบ ไม่แม้แต่สบตาของเธอ

“งั้นคุณก็ถือว่าฉันเป็นข้อยกเว้นสักคนสิคะ” เธอชะงักไปครู่ ก่อนพูดเบา ๆ

“ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นข้อยกเว้น หรือเป็นกับดักกันแน่”

“...”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบลง เซเรน่าไม่ตอบอะไร เธอเพียงก้มหน้าใช้ผ้าพันแผลใหม่พันรอบเอวเขาอย่างระมัดระวัง หลังจากพันเสร็จ เธอก็พับกล่องปฐมพยาบาลเก็บเข้าตู้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ในสิ่งที่เขาสงสัยและเคลือบแคลงมาตลอด

“คุณคงสงสัยสินะคะ ว่าทำไมฉันถึงอยู่คนเดียวที่นี่ แทนที่จะอยู่กับภาคินในคฤหาสน์ตระกูลอภิวัฒน์กุล”

“…” ไซรัสไม่เอ่ยอะไร เขาพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเป็นการตอบรับ

“ฉันหย่ากับภาคินแล้วค่ะ ตอนนี้ตัวคนเดียว สบายใจได้เพราะฉันไม่ใช่สายลับของใคร”

“งั้นเหรอ”

ใบหน้าหล่อเหลาของไซรัสยังคงเรียบนิ่ง เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ไม่มีคำถาม ไม่มีความแปลกใจ มีเพียงแววตาเรียบสงบที่มองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ทำให้เซเรน่าแปลกใจ เขาไม่ถามแม้แต่เหตุผล ไม่แม้แต่ถามว่าใครผิดหรือใครถูก เธอจึงเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างประหม่า

“คุณไม่อยากรู้เหรอคะ…ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ถ้ามันจบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรู้”

“คุณนี่พูดเหมือนตัดขาดจากทุกอย่างได้ง่ายจริง ๆ” เธอหัวเราะเบา ๆ

“ในโลกของฉัน ถ้าไม่ตัด ก็โดนตัด”

คำตอบนั้นทำให้เซเรน่าเงียบไป เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง แววตาเย็นของเขามีบางอย่างแฝงอยู่ ราวกับความเหนื่อยล้าของคนที่ผ่านชีวิตมามากเกินไป

หลังจากนั้นทั้งคู่ต่างเงียบลง ต่างคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง แต่ถึงกระนั้นสายตาของไซรัสกลับยังคงจับตามองการเคลื่อนไหวของเซเรน่าทุกช่วงจังหวะ

“เอาล่ะค่ะ ถ้าเราจะต้องอยู่ร่วมกันช่วงนี้ ฉันมีข้อตกลงนิดหน่อย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้อตกลง?” ไซรัสเลิกคิ้ว

“ค่ะ” เธอยืนเท้าเอว ก่อนจะเริ่มพูดรายละเอียด

“ข้อหนึ่ง ห้ามพาคนแปลกหน้าขึ้นมาในห้องนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือศัตรู โดยเฉพาะผู้หญิงคนอื่น เพราะนี่คือห้องของฉัน”

“ตกลง”

“ข้อสอง ห้ามสูบบุหรี่หรือใช้ของผิดกฎหมายทุกชนิด”

“ฉันไม่สูบอยู่แล้ว” เขาตอบเรียบ

“เอ๊ะ...แต่คุณเป็นมาเฟียนี่”

“มาเฟียไม่จำเป็นต้องสูบบุหรี่ทุกคน ฉันไม่อยากเป็นมะเร็งปลอดตาย มันน่าสมเพชเกินไป”

“ข้อสาม ห้ามออกไปไหนโดยที่ไม่มีฉันไปด้วย”

“แล้วถ้าฉันปวดฉี่ล่ะ ต้องเอาเธอเข้าไปในห้องน้ำด้วยไหม?” ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้ว

“ไม่ค่ะ…จะบ้าเหรอ!” ใบหน้าสวยแดงก่ำ

“นี่เธอกำลังจิตนาการถึงฉันอยู่เหรอ” เขาหัวเราะในลำคอ

“ข้อสุดท้าย…” เธอหยุดไปเล็กน้อยก่อนพูด “ช่วยอย่ามองฉันตอนหลับได้ไหมคะ?”

“หืม?” ไซรัสเลิกคิ้วสูง

“ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณชอบมองฉันตลอดเวลา!” เธอพูดเสียงแข็งแต่หน้าแดงจัด “แต่การที่ฉันตื่นขึ้นมากี่ครั้งก็เห็นคุณจ้องอยู่ทุกที มันน่าขนลุก!”

ชายหนุ่มนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มและนุ่มจนทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

“ฉันไม่ได้มองเพราะเรื่องแบบนั้น”

“แล้วมองทำไมคะ?”

“ฉันกำลังศึกษาเธอ”