บทที่ 29 [2/2]

“เธอมีอะไรกับมันแล้วใช่ไหม?”

เสียงของภาคินเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ จนแทบไม่ใช่คำถามอีกต่อไป มันคือการกล่าวหาที่เจ็บแค้น

เพี้ยะ!!

“หยุดพูดนะภาคิน! นายไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉันแบบนั้น!”

เซเรน่ากล่าวอย่างหมดความอดทน เธอไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้ดูถูกอีกแล้ว มือขาวตบลงบนแก้มตอบของภาคินอย่างแรง จนใบหน้าของเขาหันไปด้านข้าง เพียงเท่านั้นก็เรียกสติของชายหนุ่มกลับคืน

“ออกไปเถอะภาคิน ฉันเหนื่อยที่จะต้องพูดซ้ำ ๆ แล้ว” เซเรน่าพูดเสียงนิ่ง แต่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เซเรน่า...” ภาคินเรียกชื่อเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง คล้ายจะอ้อนวอน “ฉันขอโทษ ฉันแค่อยากเริ่มใหม่กับเธอ”

“แล้วกอหญ้าล่ะ? นายอยากเริ่มใหม่เพราะพ่อของนายบังคับ หรือเพราะนายรักฉันจริง ๆ กัน”

เซเรน่าถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เพราะรู้ดีว่าเขาทำไปเพราะอะไร คำถามนั้นจึงทำให้ภาคินเงียบไป เขาพูดอะไรไม่ออกราวกับมีบางสิ่งจุกอยู่บริเวณลำคอ มีเพียงสายตาที่หลบเลี่ยงที่ทำให้เซเรน่าจึงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ฉัน...”

“กลับไปเถอะ ก่อนที่ฉันจะเรียกยามมาเชิญคุณออกไป” เธอพูดพลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว นิ้วเรียวชี้ไปทางประตู

ภาคินกัดฟันกรอด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บและโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน เขาเงียบอยู่นานก่อนจะโยนช่อดอกกุหลาบที่ถือมาทิ้งไว้บนพื้น เสียงดอกไม้กระแทกกับพื้นเบา ๆ แต่เซเรน่าไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย

“จำไว้เซเรน่า...เธอจะเสียใจที่เลือกผู้ชายแบบมัน” เสียงของเขาเย็นและเต็มไปด้วยแรงอาฆาต

ไอ้บ้านี่ ฉันไปเลือกตอนไหนย่ะ!

เซเรน่าบ่นภายในใจกับคำขู่ของภาคิน พลางมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมและบรรยากาศชวนหนักอึ้งไว้ในห้อง

เมื่อเสียงประตูปิดลงความเงียบก็เข้ามาแทนที่ เซเรน่ายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะหันกลับไปมองไซรัส เขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่ามีบางอย่างในแววตานั้นที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน

“อย่าไปสนใจเขาเลย” เซเรน่าถอนหายใจ

ไซรัสไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ และลอบสังเกตเธอไปพลาง

ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจที่ตามราวีภาคินเหมือนข่าวลือ

“บางทีฉันควรย้ายที่อยู่ แผลของคุณเป็นยังไงบ้างคะ ตอนแรกมันดีขึ้นแล้วแท้ ๆ เชียว”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“โกหก” เสียงหวานเอ่ยกึ่งดุ “เลือดออกอีกแล้ว”

เซเรน่ารีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลเดินเข้ามาใกล้ ไซรัสจึงยอมให้นิ้วเรียว ๆ ของเธอจัดการอย่างเงียบ ๆ ความอ่อนโยนที่เธอมีในทุกสัมผัส ทำให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ค่อย ๆ คลายลงหลง เหลือเพียงเสียงหวานที่กำลังเอ่ยอย่างเจื้อยแจ้ว

นัยน์ตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่กำลังก้มลงดูแผลอย่างตั้งใจ จนอดไม่ได้ที่จะไล้เส้นผมนุ่มที่ปรกใบหน้าของเธอ ค่อย ๆ ถัดหลังใบหูขาวด้วยความอ่อนโยน สัมผัสและกลิ่นหอม ๆ ของเขาทำเอาเซเรน่าอดที่จะหน้าร้อนไม่ได้ ทั้งที่ใช้ครีมอาบน้ำเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงได้ต่างออกไป

อย่านะยัยเซเรน่า เธอจะมาตกหลุมรักตัวร้ายอย่างเขาไม่ได้!

ในเวลาเดียวกันด้านภาคินที่เดินออกจากเพนท์เฮ้าส์เซเรน่า เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น ชายหนุ่มหยุดอยู่ข้างรถหรูของตัวเอง พลางสูดลมหายใจแรง ๆ เพื่อระงับอารมณ์ภายในใจ แล้วนึกถึงช่อดอกไม้ที่เขาทิ้งไว้บนพื้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์สีดำขลับขึ้นมา ก่อนจะต่อสายของใครบางคน

“ตามสืบให้ฉัน ว่าไซรัสมันอยู่กับเซเรน่าตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไมมาเฟียเขตใต้อย่างมันมาทำอะไรในถิ่นของฉัน”

“ครับคุณภาคิน!”

เสียงปลายสายตอบรับเบา ๆ ก่อนที่สายจะถูกตัด ภาคินมองออกไปยังเมืองที่แสงแดดยามเย็นที่กำลังกลืนขอบฟ้า ความผูกพันธ์ที่แปรเป็นความแค้น เริ่มส่องแสงราวกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางทางเขา

แม้แต่เพื่อนสนิทของตัวเองก็ตาม