บทที่ 31 [3/3]

“มีสิ แต่เธออาจไม่ชอบวิธีนี้เท่าไหร่” เขาหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววตัดสินใจเด็ดขาด

“หมายความว่ายังไง—”

“จับไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้!”

“นายจะทำอะไร—”

“เชื่อใจฉัน เซเรน่า”

ไซรัสเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะเหยียบคันเร่งถอยหลังสุดเท้า เสียงเครื่องยนต์คำรามสะเทือนพื้น ก่อนรถของเขากับเซเรน่าจะพุ่งทะยานตรงไปยังขอบเหว ศัตรูที่ยืนเรียงอยู่รีบยิงสวน กระสุนพรั่งพรูเข้ามาเป็นห่าฝน

“ไซรัส!!” เซเรน่าหวีดร้องสุดเสียง

รถทั้งคันดิ่งลงจากหน้าผา ราวกับหลุดจากแรงโน้มถ่วง โลกทั้งใบของเซเรน่าหมุนกลับหัว เธอรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ก่อนที่เสียงกรีดร้องของเธอจะขาดหายไปพร้อมแรงกระแทกมหาศาล

แรงกระแทกมหาศาลนั้นทำให้เธอเกือบหมดสติ ใบหน้าของหญิงสาวมึนงงขณะที่รถค่อย ๆ จมลงสู่ความมืดใต้ผิวน้ำ พร้อมน้ำเย็นจัดพุ่งเข้ามาเต็มห้องโดยสารเพียงไม่กี่วินาที

สายน้ำทะลักเข้ามาในรถอย่างรวดเร็ว จนเซเรน่าแทบหายใจไม่ออก พยายามดิ้นแต่เข็มขัดนิรภัยกลับรัดแน่นรั้งเธอไว้ ในขณะเวลาเดียวกันไซรัสใช้ศอกกระแทกกระจกด้านข้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมันจะแตกออกและพาให้น้ำทะลักเข้ามาแรงกว่าเดิม เขาไม่รอร้ารีบปลดเข็มขัดของเธอ และดึงร่างบางออกจากรถที่กำลังจมได้สำเร็จ

ในจังหวะนั้นเอง เสียงปืนก็ดังจากเหนือผิวน้ำ พวกมันยิงลงมาเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าพวกเขาตายแล้วจริง ๆ กระสุนมากมายแหวกสายน้ำ เฉียดเข้ากับแขนไซรัสจนเลือดไหลแดงฉานในน้ำ แต่เขากัดฟันรั้งร่างของเซเรน่าไว้ในอ้อมแขน ว่ายสวนขึ้นไปยังแสงจันทร์เหนือศีรษะ มืออีกข้างตีน้ำสุดแรง แม้เลือดจะไหลไม่หยุดทั้งที่แขนและหน้าท้อง

เมื่อไม่มีเสียงปืน หลังจากพวกมันคงคิดว่าทั้งคู่ตายไปแล้ว ไซรัสก็โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา ลากร่างของเซเรน่ามายังฝั่งทรายหยาบริมแม่น้ำ เขาวางเธอลงเบา ๆ พลางเรียกเธอที่ไร้สติ

“เซเรน่าได้ยินไหม หายใจสิ”

เขากระซิบเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลจริง ๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“…” ใบหน้าสวยยังคงหลับตา ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจแผ่ว ๆ

“อย่าทำแบบนี้กับฉันนะ”

ไซรัสขบกรามแน่นแล้วก้มลงผายปอดให้และปั้มหัวใจเธอ แต่เซเรน่าไม่ตอบสนองใด ๆ เขาจึงโน้มลงมาอีกครั้ง จุมพิตป้อนอากาศเข้าไปในริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ ชายหนุ่มทำซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง จนในที่สุดเซเรน่าสะดุ้งเฮือกขึ้นมา พร้อมเสียงไอรัว ๆ เนื่องจากการสำลักน้ำ

“แค่ก! แค่ก!” ใบหน้าสวยสำลักน้ำออกมา

ทันทีที่เห็นเซเรน่าฟื้นขึ้นมา ไซรัสก็ถอนหายใจแรงอย่างโล่งอก ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำออกจากมุมปากอวบอิ่ม และใบหน้าของเธอ

“เธอฟื้นแล้ว” เสียงเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

“เรายัง...ไม่ตายเหรอ”

เซเรน่าลืมตาช้า ๆ มองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่กำลังโล่งใจ เธอหันมองรอบกายอย่างมึนงง

“ฉันบอกแล้วไงให้เชื่อใจฉัน” เขายิ้มมุมปาก

“นายมันบ้า...บ้าที่สุด กล้าขับรถลงมาได้ยังไง!”

เสียงหวานสั่นเครือจากอาการตกใจและหวาดกลัว เธอทุบที่หน้าอกของเขารัว ๆ ทว่าไซรัสกลับไม่ได้โกรธอะไร ซ้ำยังหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูที่ไม่เคยมีกับใครมาก่อน มือหนาค่อย ๆ ลูบแก้มขาวราวกับปลอบประโลม

“ใช่ ฉันมันบ้า”

เซเรน่านิ่งไปชั่วครู่ เธอไม่รู้จะตอบอะไรดี ความรู้สึกภายในใจตีกันจนยุ่งเหยิง ทั้งโกธร กลัว และไม่เข้าใจ ในขณะเดียวกันไซรัสเอนตัวพิงหินใหญ่ หอบหายใจหนักก็หนักขึ้น เขากดมือบนแผลที่ท้องที่เลือดซึมออกมาอีกครั้ง นั่นจึงทำให้เซเรน่าได้สติและรีบขยับเข้ามาหา

“ไซรัส! แผลนาย...”

“ไม่เป็นไร แค่...เหนื่อยนิดหน่อย”

เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีตื่นตระหนกราวกับกระต่ายของเซเรน่า พลางสบเข้ากับแววตาโมโหและห่วงใยของเธอในเวลาเดียวกัน

“ใครใช้ให้นายบ้าบิ่นแบบนั้น ถ้านายตายขึ้นมาฉันจะทำยังไง”

“ฉันไม่ตายตอนนี้หรอกน่ายัยเปี๊ยก” เขายีหัวของเธอบา ๆ

“ไม่เปี๊ยกสักหน่อย...”

เซเรน่าพึมพำเบา ๆ เสียงหัวใจของเธอเต้นถี่รัวจนแทบกลืนเสียงรอบกาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาคู่สวยมองเขาอย่างที่ไม่เคยมองใครมาก่อนโดยที่เธอไม่รู้ตัว