บทที่ 32 [1/2]

แดดอ่อน ๆ ยามเช้าปลุกเซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอรู้สึกถึงความแข็งของเตียงที่ไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่เตียงหรือโซฟานุ่ม ๆ ในเพนท์เฮ้าส์หรู แต่กลับเป็นไม้เนื้อแข็งที่ถูกปูผ้าห่มบาง ๆ ไว้อย่างเรียบง่าย เธอกระพริบตาอย่างงัวเงียก่อนลุกขึ้นนั่ง พลางมองไปรอบห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ ผนังบ้านเป็นไม้สีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นไม้ใหม่

“ฉัน…อยู่ที่ไหน?”

เซเรน่าพึมพำเบา ๆ ขณะมองลงมาที่ตัวเอง เธอสังเกตว่าเสื้อที่สวมอยู่ไม่ใช่ชุดนอน แต่เป็นเสื้อยืดธรรมดา ๆ สีอ่อน ทำให้เธอสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน เพราะหญิงสาวจำได้ว่าเธอกับไซรัสหนีการไล่ล่าที่บ้าคลั่ง ทั้งการพุ่งลงน้ำ การปกป้องและความห่วงใยที่ไซรัสมีให้เธอ

ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...

ทันใดนั้น ประตูเบื้องหน้าของเซเรน่าก็เปิดออก พร้อมกับหญิงวัยกลางคนก้าวเข้ามา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยยิ้มบาง ๆ ให้เซเรน่าอย่างใจดี

“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ ฉันชื่อป้าศรีนะ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“คุณ…คุณคือใครคะ แล้วไซรัสอยู่ไหน?” ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความมึนงง

“หมายถึงพ่อหนุ่มคนนั้นเหรอจ๊ะ เมื่อคืนเขาอุ้มหนูมาความช่วยเหลือ บอกว่ารถเกิดอุบัติเหตุ สามีของฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านที่นี่ ก็เลยช่วยเหลือพวกหนูไว้”

อุบัติเหตุที่ไหนกัน หมอนั่นตั้งใจต่างหาก!

เซเรน่าพึมพำภายในใจก่อนพยายามลุกขึ้น แต่ด้วยความอ่อนเพลียและเหนื่อยล้า ทำให้ร่างบางเซเล็กน้อย หญิงวัยกลางคนจึงยื่นมือมาช่วยพยุงเธอ พลางพาเธอออกไป

นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องหมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมือง ที่เต็มไปด้วยบ้านไม้กระจายตามเนินเขา โดยมีหมอกบาง ๆ ปกคลุมไปทั่ว ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและสงบอย่างน่าประหลาดใจ จนเซเรน่าเผลอสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด

“สดชื้นใช่ไหมจ๊ะ”

“ค่ะ อากาศดีมาก ๆ เลย” เซเรน่าพยักหน้าก่อนจะถามซ้ำ “แล้วไซ...ผู้ชายที่มากับหนูล่ะคะ?”

“พ่อหนุ่มนั่นออกไปช่วยสามีฉันทำฝายชะลอน้ำอยู่แถวลำธารน่ะ”

“เขาน่ะเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ”

ใบหน้าสวยตกตะลึง ใครจะไปคิดว่าเธอจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ได้ขนาดนี้ ตัวร้ายผู้เหี้ยมโหดและไรใจกำลังช่วยเหลือคนอื่น

และยังเป็นชาวบ้านธรรมดา ๆ ที่ไม่อยู่ในบทด้วย!

“แต่ว่าเขาบาดเจ็บนี่คะ”

“สามีของฉันพาพ่อหนุ่มไปหาหมอที่คลินิกในหมู่บ้านแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวล ฉีดยาเข็มเดียวก็วิ่งปร๋อ”

เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ พยายามทำใจสงบ แล้วสาวเท้าตามป้าศรีไปยังลำธารที่ว่า กลิ่นธรรมชาติและเสียงของลำธารตีเข้ามาในโสตประสาท ทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศยามนี้ไม่น้อย

ระหว่างทางไปยังลำธาร พลันได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของชาวบ้าน ผสานกับเสียงน้ำไหลจากฝายชะลอน้ำที่ไซรัสกำลังทำงานอยู่ ไม่นานเธอก็เห็นร่างสูงใหญ่ของเขาอยู่กลางลำธารใส สวมเสื้อยืดสีดำธรรมดาแขนเสื้อถูกพับขึ้น เผยให้เห็นกล้ามแขนกำยำที่เต็มไปด้วยความแข็งแรง และรอยแผลบนแขนจากกระสุนเมื่อคืน

เซเรน่าอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ มันช่างเป็นภาพที่แปลกตาสำหรับเธอ มาเฟียเขตใต้ ผู้โหดเหี้ยมที่สุดในนิยายที่เธอเคยอ่าน กลับกำลังช่วยชาวบ้านยกไม้และหินมาทำฝาย โดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเสียงหัวเราะของเธอกลับดึงความสนใจจากชายหนุ่มทันที

“หืม? หัวเราะอะไรของเธอ?”

เสียงทุ้มเรียบเฉยของไซรัสเอ่ยขึ้นทันใด เขาหันมามองเซเรน่าด้วยสายตาเฉยชา แต่แววตากลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด มันไม่อันตรายเหมือนตอนแรก ๆ

“เปล่า ฉันแค่ไม่เคยเห็นด้านนี้ของนาย”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนทำลายความห่างเหินระหว่างเธอกับเขา หญิงสาวจึงตัดสินใจสนทนาตามปกติแทนที่จะเรียกว่าคุณเหมือนเมื่อก่อน

“มาทำอะไรตรงนี้อยู่?”

ไซรัสก้าวเข้ามาใกล้ ทำให้ชาวบ้านตรงนั้นและสามีของป้าศรีต่างหันมามองอย่างสนใจ

“ฉันไม่เป็นไร แล้วนายล่ะแผลเป็นยังไงบ้าง?” เซเรน่าถาม

ไซรัสไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงยิ้มเล็ก ๆ ก่อนดึงเสื้อขึ้นให้ดูว่าแผลตรงหน้าท้องเบาลงแล้ว แต่ด้วยกล้ามเนื้อที่ชัดเจนและซิกแพคลอนสวยของทำ ทำให้สาว ๆ น้อยใหญ่รอบ ๆ กรี๊ดกร๊าดโดยไม่ได้นัดหมาย

“หยุด…เดี๋ยวนี้!”

ใบหน้าสวยของเซเรน่าแดงก่ำทันที ทั้งที่เคยเห็นมันมานักต่อนัก ทว่ายามนี้กลับรู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย มือเรียวรีบดึงเสื้อเขาลงและยืนบังร่างสูงไว้ด้วยความหึงหวงโดยไม่รู้ตัว เรียกเสียงถอนหายใจอย่างเสียดายจากกลุ่มหญิงสาว

“ทำอะไรของเธอยัยเปี๊ยก เธอหึงฉันเหรอ?”

ยิ้มแบบกวน ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน