บทที่ 34 [1/3]

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านผืนบางที่ปลิวไหวตามสายลม กลิ่นหอมของดินหลังฝนเมื่อคืนลอยอวลในอากาศ แทรกด้วยกลิ่นหอมของข้าวต้มใบเตยร้อน ๆ ชวนน้ำลายสอ ปลุกเซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกระพริบช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เมื่อภาพเมื่อคืนแวบขึ้นมาในหัว

ภาพที่เธอดันพลั้งปากสารภาพรักกับไซรัสอย่างหน้าด้าน ๆ ทั้งที่เขาเพียงแค่จ้องกลับมาด้วยแววตานิ่งเฉย และไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย

เซเรน่าหลับตาอีกครั้ง ก่อนจะเอามือกุมหน้าไว้ด้วยความอับอาย ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงอย่างเธอจะหลุดพูดอะไรแบบนั้นออกไป แถมยังพูดกับไซรัส เจ้าพ่อมาเฟียผู้เยือกเย็น และโหดเหี้ยมที่สุดในนิยายเรื่องนี้!

หญิงสาวเหลือบตามองไปยังที่นอนว่างเปล่าข้างกาย มีเพียงหมอนยับ ๆ กับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอสูดลมหายใจพลางพูดพึมพำกับตัวเอง

“ทำตัวน่าอายชะมัด เขาคงหัวเราะในใจแน่ ๆ”

เมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หลังจากเซเรน่าพยายามควบคุมความอับอายภายในใจ ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ป้าศรีจะโผล่หน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้จะออกเดินทางกันใช่ไหม มากินข้าวกันก่อนเดินทางสิจ๊ะ”

“ค่ะป้าศรี ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ” เซเรน่ารีบพยักหน้า

“ไม่เป็นไรหรอกลูก พวกหนูช่วยเราตั้งหลายอย่าง ข้าวปลาอาหารนี่ถือว่าคืนกำไร” ป้าศรีหัวเราะอย่างใจดี แล้วเดินออกไปพร้อมเสียงฝีเท้าเบา ๆ

หลังจากหญิงวัยกลางคนออกไป เซเรน่าก็เดินออกไปยังลานหน้าบ้านเมื่อแต่งตัวเสร็จ ก่อนจะเห็นไซรัสยืนคุยกับมนัสสามีของศรีตรงรถกระบะคันเก่า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน กางเกงขายาวธรรมดา ใบหน้าคมคายนิ่งสงบแต่แววตาอ่อนลงเล็กน้อย

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าสวย

“อืม…”

เซเรน่าตอบรับในลำคอ ก่อนจะเดินไปล้างหน้าและช่วยป้าศรีจัดโต๊ะอาหาร เธอพยายามไม่สบตาเขาเลยสักครั้ง แต่ยิ่งพยายามไม่มอง เธอกลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองมาอยู่ตลอดเวลา ราวกับรู้ว่าเธอกำลังหลบสายตาของเขา

เมื่ออาหารเช้าถูกยกมาเสิร์ฟ ป้าศรีพูดคุยยิ้มแย้ม ส่วนลุงมนัสหัวเราะเสียงดัง พลางชมไซรัสที่ช่วยงานชาวบ้านเมื่อวานไม่หยุด

“พ่อหนุ่มคนนี้แข็งแรงจริง ๆ นะ เห็นช่วยขุดฝายตั้งแต่เช้ายันเย็น ไม่บ่นซักคำ”

“เขาเป็นคนอดทนค่ะ”

เซเรน่าตอบเบา ๆ แต่พอพูดจบถึงได้รู้ว่าพูดโดยไม่ได้คิด และแน่นอนเสียงหัวเราะแผ่วเบาของไซรัสดังขึ้นทันทีจากอีกฝั่งของโต๊ะ

“อดทนเหรอ?” เขาพูดยิ้มมุมปาก “ฉันว่าคงไม่ขนาดนั้น…แต่บางเรื่องก็ต้องอดทนไว้ก่อน”

ประโยคหลังทำให้เซเรน่าเผลอหน้าแดงวาบ จนต้องก้มหน้ากินข้าวต้มแทบไม่ทัน เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงหมายถึงคำสารภาพรักของเธอ ทำเอาหญิงสาวอยากแทรกแผ่นดินหนีให้พ้น ๆ

เวลาก็ล่วงเลยไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ทว่างานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา หลังอาหารเช้าทั้งสี่คนก็เตรียมตัวออกเดินทาง ป้าศรีจัดห่อข้าวกล่องให้พร้อมกับน้ำขวดเล็ก ส่วนลุงมนัสก็อาสาขับรถกระบะคันเก่าไปส่งถึงเขตแบ่งแดนระหว่างเหนือกับใต้ โดยไม่สอบถามอะไรให้มากความ นั่นจึงทำให้ไซรัสพึ่งพอใจไม่น้อย

ระหว่างทาง รถกระบะเก่าค่อย ๆ วิ่งไปตามถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง ผ่านทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มอาบแสงแดด รถกระบะสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ เสียงเครื่องยนต์ดังกลบความเงียบระหว่างไซรัสกับเซเรน่าที่นั่งข้างกัน เธอจ้องมองออกนอกหน้าต่างแต่ในใจกลับสับสน

เมื่อคืนเขาไม่ได้พูดอะไรเลยหลังจากที่ฉันบอกรัก เขาแค่เดินไปนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น…

ให้ตายสิเซเรน่า เธอมันบ้าจริง ๆ !

ในเวลาเดียวกันขณะที่เซเรน่ากำลังก่นด่าตัวเองภายในใจ เสียงของไซรัสก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ และดึงสติของเธอให้กลับคืน

“คิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามโดยที่สายตาเขายังมองไปข้างหน้า

“ปะ...เปล่า” เซเรน่าตอบอย่างอึกอัก

“โกหกไม่เก่งเลยนะ” เขาพูดเรียบ ๆ พร้อมหันมาสบตาเธอครู่หนึ่ง “เวลาคิดมาก เธอจะขมวดคิ้วแบบนั้นทุกที เก็บสีหน้าไม่เก่งจริง ๆ ”

“อย่ามาสังเกตฉันนักสิ” เซเรน่ารีบเบือนหน้าหนี

“ก็เธออยู่ในสายตาฉันตลอดเวลานี่”