บทที่ 57 [2/2]

“ฉันซิก” เขายกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ ขณะพูดเสียงเรียบ

ชื่อที่ไม่มีความหมายอะไรในตอนแรก แต่แววตาของเขาทำให้กอหญ้าขนลุกวาบ

“ถ้าเธอเกลียดเซเรน่าคนเดียวกับฉัน เราอาจมีเรื่องต้องคุยกัน”

หลังจากนั้นเวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โต๊ะของทั้งคู่เต็มไปด้วยขวดเหล้า พร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบาผสมคำสารภาพขมขื่น กอหญ้าเริ่มระบายทุกอย่าง ความรักที่พังทลาย ความอับอายที่ถูกไล่ออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี เธอสบถชื่อเซเรน่าด้วยความเกลียดชัง แต่ในแววตาของซิกกลับมีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็น

“น่าสนใจดี” เขากระซิบ “เธอเกลียดเซเรน่า ส่วนฉันเกลียดไซรัส”

“ไซรัส? ผู้ชายที่ชื่อเหมือนคนรักของเซเรน่า” เธอหรี่ตาลงเพราะเธอจำได้ดี เขาเป็นคนที่ช่วยเซเรน่าจากบึงบัวในวันนั้น ทั้งยังทำท่าทีไม่สนใจเสน่ห์ของเธอ

“ใช่ เขาเป็นพี่ชายต่างสายเลือดของฉัน โลกกลมกว่าที่คิดไหมล่ะ” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“น้องชายเหรอ แต่นาย...” กอหญ้านิ่งไปครู่หนึ่ง

“อย่าเรียกฉันแบบนั้น” เขาขัดขึ้นทันที น้ำเสียงแข็งจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบ

“มันไม่เคยเห็นฉันเป็นน้อง ไม่เคยยื่นมือช่วย ไม่เคยแม้แต่จะจำได้ว่าฉันก็อยู่ในตระกูลนัวเช่นกัน มันพยายามเหยียบฉันให้จมดิน”

ซิกหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นยะเยือกจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ และเสียวสันหลังวูบหนึ่ง

“มันได้ทุกอย่าง ทั้งอำนาจ เกียรติยศ ชื่อเสียง และสมหวังกับความรักจากผู้หญิงคนนั้น” คำว่าผู้หญิงคนนั้นถูกเน้นเสียงอย่างชัดเจน

“เธอหมายถึงเซเรน่า?” กอหญ้าถามอย่างไม่แน่ใจ

“เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้มันมีชีวิต มีหัวใจ และมีความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอคือจุดอ่อนของมัน” ซิกยิ้มบาง ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นในเงามืด พลางเอนตัวพิงพนัก

“และนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันจะทำลายให้หมด”

“นายต้องการอะไรจากฉัน?”

เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกถูกดึงดูดอย่างประหลาด เพราะพวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน

“แค่ร่วมมือกัน เธออยากให้เซเรน่าหายไปแล้วกลับไปอยู่กับคนรักของเธอ ฉันเองก็อยากให้ไซรัสสูญเสียทุกสิ่ง ดูเหมือนพวกเรามีเป้าหมายเดียวกัน” เขาตอบอย่างเรียบง่าย

“แล้วนายจะทำยังไง?” กอหญ้าหัวเราะในลำคอ

“ง่ายมาก” ซิกกระดิกนิ้วเรียกเธอให้โน้มตัวเข้ามาใกล้ ก่อนกระซิบเสียงแผ่ว “ฆ่าผู้หญิงที่เขารักที่สุด…”

“ฆ่าเหรอ?” เธอตาโต

“ใช่ ไม่มีอะไรทำลายผู้ชายได้มากกว่าการพรากหัวใจของมันไปต่อหน้าต่อตา” รอยยิ้มเย็นปรากฏบนใบหน้า

กอหญ้านิ่งชะงักไปราวกับใช้ความคิด แววตาของเธอสั่นไหว ทว่าไม่นานความลังเลเพียงแวบเดียวก็ถูกกลืนหายไปด้วยภาพความทรงจำอันขมขื่นในคืนนั้น ภาพภาคินที่ผลักเธอล้มลงกับพื้น และหันหลังให้โดยไม่เหลียวมอง

“ฉันจะทำ ฉันจะทำลายยัยแพศยานั่นให้ย่อยยับยิ่งกว่าที่ฉันเป็น” เธอกล่าวในที่สุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ดีมาก”

ซิกยิ้มมุมปาก พลางเลื่อนแก้วเหล้ามาชนกับแก้วของเธอ จนเสียงกระทบกันเบา ๆ แต่กลับดังก้องในหัวของทั้งคู่

“แด่ความพินาศของพวกมัน”

หลังจากนั้นหลายชั่วโมงผ่านไป ภายในผับเงียบลง เหลือเพียงแสงไฟสลัวกับควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง กอหญ้านั่งพิงโต๊ะด้วยอาการเมามาย แต่ในแววตากลับมีประกายแข็งกร้าว ส่วนซิกยังคงนั่งนิ่งราวกับนักล่า

โดยที่กอหญ้าไม่รู้เลยว่าสำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่เขากำลังวางไว้ ก่อนที่จะกำจัดในภายหลัง

คืนนั้นทั้งคู่เดินออกจากผับไปด้วยกัน ฝนตกปรอย ๆ แสงไฟสะท้อนร่างสองร่างที่เดินเคียงกันในตรอกมืด กอหญ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังได้พลังคืน มันคือพลังแห่งการแก้แค้น

“ฉันจะทำให้เซเรน่าร้องไห้เหมือนที่ฉันเคยร้อง และฉันจะทำให้มันเจ็บปวดในสิ่งที่มันเคยทำกับฉัน!”