บทที่ 58 [1/2]

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสูงของร้านหรู เงาสะท้อนบนกระจกจนทำให้ชุดแต่งงานแต่ละชุดที่แขวนเรียงรายดูระยิบระยับ เซเรน่ายืนอยู่หน้ากระจกใหญ่ ข้อมือบางยกขึ้นจับชายกระโปรงลูกไม้ขาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะปล่อยออกมา ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้ดูเหมือนเป็นของเธอเพียงลำพัง แม้จะอยู่ท่ามกลางร้านที่เต็มไปด้วยพนักงานหลายชีวิต

วันนี้ไซรัสติดประชุมด่วนที่เขตใต้ ทำให้เธอต้องมาลองชุดคนเดียว แต่แทนที่จะรู้สึกโดดเดี่ยว กลับมีความรู้สึกประหลาดอยู่ในใจ อาการเขินอายที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่รออยู่ที่คฤหาสน์ทำให้เธออมยิ้มอยู่คนเดียว พนักงานร้านที่กำลังช่วยเธอเลือกชุด ต่างเอ่ยชมไม่หยุด ชุดนี้เหมาะกับเธอ ชุดนั้นทำให้เธอดูสง่างาม ชุดนี้เน้นเรียบหรูและคลาสสิก

“สวยมากเลยค่ะคุณเซเรน่า ชุดนี้รับรองงานแต่งของคุณต้องอลังการแน่ ๆ”

พนักงานสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เซเรน่าพยักหน้ารับ แต่ใบหน้าเธอกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดเล็กน้อย เธอไม่เคยชอบความสนใจมากมายแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้ใครเห็น เธอยังคงยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ

“ใช่ค่ะ คุณเซเรน่าสวย ไม่ว่าจะใส่อะไรก็เข้าไปหมด” พนักงานสาวอีกคนกล่าวขึ้น

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” เธอหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ขนาดนั้นได้ยังไงล่ะคะ เจ้าบ่าวนี่โชคดีจริง ๆ เลยค่ะ”

หลังจากนั้นเซเรน่าก็ขอตัวอยู่ลำพังหลังจากทนความอึดอัดไม่ไหว หญิงสาวปรายมองชุดที่สวมอยู่บนร่าง ไม่ว่าจะชุดไหนก็สวยไปหมดจนเธอเลือกไม่ถูก ดูเหมือนคงต้องให้ไซรัสเลือกแล้ว

ทว่าความสงบพลันถูกทำลายลงทันที เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นตรงบริเวณประตูร้าน

“เอ้า! ไม่เจอกันนานเลยเซเรน่า นี่เธอกำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวแล้วเหรอ?”

เซเรน่าหันไปมอง ดวงตากว้างขึ้นด้วยความตกใจทันทีที่เห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของกอหญ้า เธอยืนอยู่ตรงนั้นราวกับพายุที่มาพร้อมกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่ กอหญ้ายิ้มอย่างแสร้งใจดี แต่สายตาเต็มไปด้วยความแค้นและความเสียดแทง

“ทำไมเธอถึงมีสภาพแบบนั้น” เซเรน่าขมวดคิ้ว

“ทำไมน่ะเหรอ ทั้งหมดก็เพราะเธอไงเซเรน่า แต่ช่างเรื่องของฉันเถอะ แต่งงานกับไซรัสจริง ๆ เหรอ? ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนวัยเด็กของภาคินอะนะ”

เสียงนั้นแซะเข้ามาตรง ๆ ราวกับมีมีดคมกรีดกลางใจ ทว่าใบหน้าของเซเรน่ากลับเรียบเฉย เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ หากแต่ชัดเจน

“ไม่ว่าฉันจะแต่งงานกับใคร ฉันว่านั่นมันก็เป็นเรื่องของฉันนะคะ”

“ฉันแค่เป็นห่วง กลัวว่าเธอจะโดนนินทาที่เอาเพื่อนอดีตผัวเก่า”

กอหญ้าแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย ทั้งที่คำพูดที่เอ่ยมานั้นราวกับคมดาบ

“แล้วเธอมาที่นี่ทำไม” แต่เซเรน่าไม่สนใจ

“ฉันกำลังจะแต่งงานกับพี่ภาคิน” เธอเอ่ยอย่างมั่นใจ

“งั้นเหรอ แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นอย่างนั้นนะ”

“เธอหมายความว่ายังไง”

“ข่าวร้ายสำหรับเธอเลยนะ คงไม่รู้หรอกว่าเรื่องที่เธอถูกภาคินเตะออกจากคฤหาสน์อภิวัฒน์กุล มันเลื่องลือไปทั่วแวดวงสังคมเชียวล่ะ” เซเรน่าแค่นหัวเราะ

“ห๊ะ นี่มันหมายความว่า เธอ…” กอหญ้ากำหมัดแน่น ใบหน้าแดงขึ้นด้วยความโมโห

“ใช่ค่ะ ที่เธอไม่รู้ก็ไม่แปลก เพราะเธอก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่ได้อยู่ในฐานะเดียวกับฉัน”

เซเรน่าตอบเรียบ ๆ พลางคลี่ยิ้มราวกับผู้ชนะในยกนี้ และคำพูดนั้นยังเหมือนคมมีดกรีดลงตรงใจของกอหญ้า หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก เพราะร่างกายสั่นด้วยความโกรธจนหน้าแดงจัด

“เธอ… เธอกล้าดียังไง!” กอหญ้าเถียงเสียงสั่น

ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงอีกหนึ่งดังก้องขึ้นจากประตูร้าน

“ใครกันที่กล้ามารังแกคนของฉัน”

ทุกสายตาหันไปตามเสียงนั้น ก่อนที่ดวงตาของเซเรน่าจะกว้างขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นซิก น้องชายของไซรัสที่ครั้งหนึ่งเธอคิดว่าตายไปแล้ว ยามนี้กลับยืนเผชิญหน้ากับเธอ ความตกใจผสมกับความกลัวลึก ๆ ทำให้เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง