บทที่ 63 [1/3]

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาในห้องผู้ป่วย บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เซเรน่ายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวแต่ดูสงบขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก ร่างเล็กถูกห่มด้วยผ้าสีขาวสะอาด ที่แจกันข้างเตียงมีดอกคาเมลเลียที่วศินพ่อของเธอนำมาจัดใส่แจกันในตอนเช้า

ไซรัสนั่งอยู่ข้างเตียงมือใหญ่จับมือของหญิงสาวไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาคมเข้มที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาบัดนี้กลับอ่อนโยนลง

“หมอบอกว่าอาการเซเรน่าคงที่แล้ว...” วศินเอ่ยเสียงแผ่ว พลางมองลูกสาวที่นอนนิ่งด้วยแววตาปวดร้าวแต่เปี่ยมความหวัง “พ่อหวังว่าอีกไม่นานลูกจะฟื้นขึ้นมา...”

ธันวาซึ่งยืนพิงกำแพงพยักหน้าเบา ๆ “เซเรน่าจะต้องตื่นขึ้นแน่ครับ”

“ผมก็หวังแบบนั้น” ไซรัสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเกลี่ยผมที่ตกบนหน้าผากของเซเรน่าอย่างแผ่วเบา “เธอสัญญาว่าจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน...ผมเชื่อว่าเซเรน่าจะไม่มีวันผิดสัญญา”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากธันวา “ไม่คิดเลยว่าไซรัสที่เคยเย็นชาจะพูดอะไรแบบนี้ได้”

“คนที่เปลี่ยนฉันคือน้องสาวของนาย...และเธอก็ต้องรับผิดชอบฉันไปตลอดชีวิต” ไซรัสตอบเรียบ ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความรัก

บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างประหลาด ทุกคนต่างพูดคุยเบา ๆ ถึงเรื่องเล็ก ๆ ที่ผ่านมาอาหารที่เซเรน่าชอบ ดอกไม้ที่เธอเคยปลูกไว้ริมหน้าต่าง หรือแม้แต่เรื่องงานวันเกิดของเซเรน่าที่พ่อของเธอเล่าแล้วทำให้ทุกคนยิ้มออกมา

แต่ไม่นาน... เสียงเปิดประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“ขอโทษครับ ผมขอเข้าไปหน่อยได้ไหม”

ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน ภาคินในชุดสูทเรียบหรูถือช่อดอกไม้สีพาสเทลขนาดใหญ่เดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวลและเศร้าหมอง

“ผมเพิ่งรู้ข่าว... เลยรีบมา” เขาพูดเสียงเบา “เซเรน่า เป็นยังไงบ้างครับ”

วศินนิ่งไปสีหน้าหนักแน่นขึ้นทันที ธันวาขยับกายมายืนบังหน้าพ่อกับเตียง ส่วนไซรัสยังนั่งนิ่งแต่แววตาเย็นลงราวกับน้ำแข็งในชั่วพริบตา

“นายมาทำไม” เสียงของธันวาทุ้มต่ำแต่เฉียบคม

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนฝืนยิ้ม “ผมเป็นห่วงเซเรน่า ถึงยังไงเรา...เคยเป็นสามีภรรยากัน”

“สามีภรรยา?” ธันวาพูดเสียงแข็ง “สามีที่ปล่อยให้น้องสาวของฉันต้องทุกข์ใจคนเดียวจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตแต่งงานนั่นน่ะเหรอ?”

“ธันวา...” วศินเอ่ยปรามลูกชายเบา ๆ แต่แววตาของเขาเองก็ไม่ได้ยินดีนักกับการมาของภาคิน

ภาคินวางช่อดอกไม้ลงข้างเตียง “ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันจบแบบนั้น... ตอนนี้ผมแค่อยากให้เธอฟื้นขึ้นมาเท่านั้นเอง”

ไซรัสเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบตวัดมองอีกฝ่าย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่ไม่แตะถึงดวงตา

“เซเรน่าไม่ชอบดอกไม้ชนิดนี้ เป็นสามีภรรยากันมานาน นายไม่รู้หรอ?” เขาเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ภาคินนิ่งขึง ดวงตากระตุกวูบแต่ก็ยังเชิดหน้าเอ่ยอย่างมั่นใจ “ทุกสิ่งที่ฉันมอบให้เซเรน่าจะชอบเสมอ”

“อะไรก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ อย่าได้มั่นใจในตัวเองจนเกินไป” ไซรัสพูดแทรกทันที น้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่น “เหมือนอย่างที่เซเรน่าเคยชอบนาย แต่ตอนนี้คนที่เธอรักคือฉันยังไงล่ะ”

“นี่แก!”

เขาหันไปสั่งเสียงเรียบ “ศรัน”

“ครับ” มือขวาผู้ยืนอยู่ใกล้ประตูตอบรับทันที

“ช่วยพาคุณภาคินออกไปที” ไซรัสพูดโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าซีดของหญิงสาวบนเตียง “ฉันอยากให้เธอได้พัก...ท่ามกลาง ‘ครอบครัว’ จริง ๆ”

คำว่า ‘ครอบครัว’ ถูกเน้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ภาคินเม้มปากแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่นแต่ก็ไม่อาจเอ่ยอะไรได้ เขาเหลือบมองเซเรน่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนถูกศรันพาออกไปจากห้องอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

เมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง

ธันวาหันมามองไซรัส “นายหึงแรงใช่เล่นนะ”

“ฉันแค่พูดความจริงให้หมอนั่นตาสว่าง” เขาตอบสั้น ๆ พลางก้มลงมองหญิงสาวบนเตียงอย่างอ่อนโยน “และแค่อยากแสดงให้รู้ว่าเซเรน่าคือคนรักของฉันเท่านั้น”