จดจำ (NC)

ทุกอย่างที่เซอร์เบอรอสทำไป เป็นเพราะอยากอยู่กับผม ผมเข้าใจความรู้สึกของเขา เพราะผมก็อยากอยู่กับเขาเช่นกัน

แต่ว่านี่มันอยากอยู่เกินไปหน่อย

เพราะเซอร์เบอรอสกลัวว่าจะเผลอทำร้ายผมอีก เขาเลยเอาโซ่รัดมือตัวเองพันเอาไว้กับหัวเตียงทั้งสองข้าง

เป็นการแก้ปัญหาแบบใด?

ใบหน้าเรียวคมเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้มีแผลบนใบหน้าเขาก็ยังคงหล่อเหล่าจนแผลนั่นดูกลายเป็นเหมือนรอยสักสีดำเท่ๆ เขานอนเหยียดยาว เสื้อที่เลิกขึ้นทำให้เห็นมัดกล้ามท้องที่น่าลูบไล้

“ข้ามัดตัวเองแล้ว จะเอามีดมาแทงข้าแก้แค้นก็ได้นะ แล่เนื้อข้าเอาเกลือทาก็ย่อมได้ ข้ายอมท่านพี่ทุกอย่างขอเพียงอย่ากลัวข้า” เขาพูดแล้วทำเสียงอ้อนผมเหมือนตอนเขาเด็กๆ

“เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ ยังไงข้าก็ไม่นอนกับเจ้าหรอก ข้าแค่เป็นห่วงเลยเข้ามาดู” ผมมองเขาแบบไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

“ท่านพี่นอนเถอะนะ ข้ามัดตัวเองไว้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะตื่นมาบีบคอท่านกลางดึก” เซอร์เบอรอสที่ทำหน้าเสียใจเหมือนหมาหูตกโดนล่ามไว้ทำเอาผมกลั้นไม่อยู่

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ฮ่าฮ่า โอ๊ย” ผมอดขำจนปวดท้องไม่ได้เมื่อสถานการณ์มันกลับกัน จากที่ปกติเขาเป็นคนเอาโซ่มาล่ามผมอยู่นั่น กลายเป็นเขาต้องล่ามตัวเอง นี่มันเวรกรรมหรือเปล่านะ

ผมล้มตัวลงไปนอนข้างๆ เขา แม้จะยังกลัวๆ เขาอยู่ ข้อมือเกร็งเพราะถูกโซ่รัดนั่นดูไม่สะดวกสบายเอาเสียเลย

“ท่านพี่ ข้ากอดท่านไม่ได้ ท่านกอดข้าหน่อย” เสียงแหบพร่าอ้อนผม ผมจึงค่อยๆ กอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขน

“อย่ากลัวข้าเลยนะ”

“อื้อ” ผมจำใจพยักหน้า

“ข้าคิดถึงท่าน เพราะงั้นจูบข้าด้วย”

“พอแล้ว เจ้าจะนอนไหม” ผมกลั้นใจกอดเขาต่อ แต่เพราะลำตัวแนบกันเลยทำให้รู้สึกถึงแท่งอะไรบางอย่างร้อนๆ แข็งขืนขึ้นมาถูกับตัวของผม

“อึก เจ้าทำอะไร” ต้นขาของเขาดันขาผมแยกออกทำให้แกนกายของเราถูกัน ท่อนเอ็นของเขาทั้งแข็งทั้งอุ่นจนแกนกายของผมเองก็แข็งตามไปด้วย

“จูบข้า” เสียงที่คลอเคลียที่หูเหมือนกับคำสั่ง ผมจึงขยับหน้าป้อนจูบให้เขาแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ลิ้นของเขาเข้ามาเลียลิ้นผมอย่างดูดดื่มเหมือนไม่ยอมให้ผมผละออก

“ข้าร้อน ถอดเสื้อให้หน่อยสิ”

‘ไอ้เด็กเอาแต่ใจนี่’ ผมกรอกตามองบนใส่เขา แต่ก็ค่อยๆ ปลดกระดุมเขาตามคำสั่ง “ถอดของท่านด้วย ข้าไม่อยากให้ท่านร้อน”

“ข้าไม่ร้อน” ผมบอก เอามือกอดอก

“ถอดเถอะนะท่านพี่เรย์” พอเห็นว่าสั่งไม่ได้ผลเขาก็หันมาอ้อนผมแทน แล้วทำหน้าน่ารักเป็นลูกหมา ผมเลยถอดเสื้อออกแบบไม่ค่อยเต็มใจ เซอร์เบอรอสมองตาผม ดวงตาที่ทำให้ผมต้องมนต์สะกด “วันนี้ท่านพี่เรย์ทำตามใจข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้าเป็นของท่านพี่”

“ข้าก็เป็นของเจ้า” ผมพูดไปแบบนั้นทั้งที่เขาเพิ่งเกือบจะฆ่าผมตาย เขาเหมือนปีศาจที่ล่อลวงมนุษย์มากจริงๆ

ไม่ใช่แค่เขาอยากอยู่กับผมจนทำอะไรบ้าๆ

ผมที่รู้ว่าเขาอาจจะฆ่าผมตายได้ทุกเมื่อ และเขาก็อาจตายได้ทุกเมื่อ แต่ก็ยังอยากอยู่กับเขา ก็เหมือนคนบ้าไม่ต่างกัน

เซอร์เบอรอสยิ้มมุมปากหรี่ตาลง แล้วเอ่ยว่า “ถ้างั้นพี่เรย์ทำตามคำสั่งข้า”

“ได้สิ ข้าจะทำตามที่เจ้าสั่ง” ผมมองตาเขาเหมือนเหม่อลอยแล้วพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นมานั่งบนหน้าข้า ถอดกางเกงออก”

“หา” ผมหน้าแดงด้วยความอาย แต่เซอร์เบอรอสไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย ผมจึงค่อยๆ ทำตามคำสั่งที่น่าอายนั้นอย่างช้าๆ

เมื่อผมขยับไปอ้าขาตรงหน้าเขา ลิ้นอุ่นของเซอร์เบอรอสก็เลียไล้รูเสียวของผม

“อึก อ๊า” ผมกัดปากกลั้นเสียงครางเมื่อเขาทำอะไรแบบนั้น

“รูท่านพี่มันปิดอยู่ ลิ้นข้าเข้าไม่ได้ ลองทำให้มันขยายออกหน่อยสิ” เสียงของเซอร์เบอรอสแหบพร่า

ผมแทบช็อคกับคำขอนั้นแต่เพราะความปวดหนึบที่ร่างกาย เลยต้องเอามือแหย่รูเสียวของตัวเองแล้วค่อยๆ เอามือถ่างรูออกให้ลิ้นของเซอร์เบอรอสเข้ามาได้

“อึก อ๊ะ เซ..เซอร์เบอรอส อึก” ผมรู้สึกเสียวซ่านจนต้องขยับตัวบนลิ้นเขา การที่ต้องกินยาทำให้ผมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เท่าไหร่

“ท่านพี่เรย์ ดูท่านสิ ข้าไม่ได้สั่งแต่ท่านส่ายรูให้ลิ้นข้าเลยเหรอ” เขาพูดพลางแกล้งแหย่ลิ้นเข้าไปลึกในรูแคบของผมแล้วเลียมันจนชุ่ม “เสียวจนทนไม่ไหวสินะ”

“อ..อึก”

“ทีนี้ท่านพี่ถอดกางเกงข้าสิ แล้วเอาสิ่งที่ท่านต้องการใส่เข้าไปลึกๆ” ผมค่อยๆ ทำตามคำสั่งด้วยความอาย ขยับตัวลงมาด้านล่างถอดกางเกงเขาออกแล้วจับท่อนเอ็นใหญ่ร้อนใส่เข้าไปในรูเสียว

ท่อนเอ็นของเซอร์เบอรอสทั้งใหญ่และอุ่นมาก

“อึก เซอร์เบอรอส มันเข้าไม่หมด ฮึก” ผมบอกเซอร์เบอรอสที่ทำหน้าหงุดหงิด คิ้วคมขมวดมุ่น

“ท่านพี่เรย์ มันจะเข้าไม่หมดได้ยังไง…ในเมื่อเคยเข้าไปแล้ว”

ไอ้บ้าเอ๊ย ลองมาทำเองสิ!! ผมแทบอยากด่าออกไปแบบนั้น

“ท่านพี่เรย์อย่าเกร็งสิ ลองสัมผัสตัวท่านด้วย” เซอร์เบอรอสทำเสียงอ้อน

“แบบนี้เหรอ” ผมลูบแผ่นอกตัวเองแล้วขย่มท่อนเอ็นใหญ่ที่เข้าไปได้ครึ่งเดียว เพราะความเสียวทำให้ผมรับเข้าไปได้มากขึ้นแต่ก็ยังไม่หมดอยู่ดี

“อึก เซอร์เบอรอส”

“อ่า ท่านพี่เรย์ทำให้ข้าทนไม่ไหวแล้วล่ะ เสียดายจัง ข้าอยากดูท่านทำอีกหน่อย” เซอร์เบอรอสกระชากมือตัวเองออกจากโซ่จนพวกมันหลุดขาดง่ายๆ ราวกับพวกมันไม่ได้ทำจากเหล็ก แล้วกดตัวผมลงไปที่ท่อนเอ็นจนสุด

“อ๊าาาา” ผมตกใจทั้งเสียว ท่อนเอ็นใหญ่เข้ามาในรูสวาทที่ตอดตุบรับแกนกายใหญ่เขาเข้ามาจนหมด มันแทงผมจนทั้งเจ็บทั้งรู้สึกแปลกไปหมด

“โว้ยยย แล้วจะให้ทำทำไมในเมื่อเจ้าจะทำเองอยู่แล้ว” ผมโมโหแล้วทุบไหล่เขาเต็มแรง

“ก็ เพราะท่านไม่ยอมกลืนมันลงไปให้สุด เพราะงั้นเดี๋ยวค่อยล่ามโซ่ใหม่” เขาขบกรามแน่นแล้วครางต่ำๆ ข้างหูผม

“ไอ้หมาบ้านี่ อึก” ผมพยายามเอาหูหลบลมหายใจอุ่นที่เข้ามาคลอเคลีย

“อยู่นิ่งๆ” เซอร์เบอรอสกระซิบข้างหูผม มือใหญ่จับก้นของผมแยกออกให้ท่อนเอ็นเข้าไปได้เต็มที่แล้วเริ่มสอดเข้าสอดออก

“อึก มันลึกมาก ช้าหน่อย ฮรึก อ…อ๊า..อึก” ผมกัดฟันกลั้นเสียงครางแต่ในหัวเหมือนถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสของเขา ใบหน้าคมคายเหมือนปีศาจนั่นมองดูผมอย่างหิวกระหาย ดวงตาเขาจ้องมองผมอย่างหลงใหล เหมือนจะเก็บภาพของผมไว้ในทุกอริยาบถ

“ข้าชอบสีหน้าของท่านพี่ตอนตอดรัดของข้าเหลือเกิน” เซอร์เบอรอสกระซิบ “ทำหน้าเหมือนจะเสร็จเลย เสียวกับของข้าขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาพูดและกัดคอของผม

“อึก โอ๊ย!” ผมร้องแล้วจิกไหล่เขาคืน เจ็บจนน้ำตาแทบไหล คอผมไม่ใช่ของกินเว้ย เขาเป็นแวมไพร์หรือไงไอ้คนซาดิสม์!

“งั้นคืนนี้เป็นของข้าทั้งคืนเถอะ” แกนกายใหญ่สอดเข้าสอดออกกระแทกกระทั้นเหมือนกับเป่าสมองผมให้ละลาย

“อึก อย่าเพิ่ง มันแปลกๆ ฮึก” ผมเกาะไหล่เขาไว้แน่นจนเผลอจิกไหล่อย่างแรง

ข้างในของผมกับของเขาถูเหมือนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว มันแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งเสียวขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่แกนกายของเขาเข้ามา ผมกัดปากแน่นพยายามทำให้ความรู้สึกที่ปะทุขึ้นลดลง

“อึก ดูสิ ท่านพี่ทำหน้าแบบนี้จะให้ข้าหยุดได้ยังไง” เซอร์เบอรอสพูด เขาขบกรามแน่น “รูท่านตอดเหมือนขอให้ข้ากระแทกแรงๆ เลย ทั้งอุ่นทั้งตอดข้าแบบนี้”

“หยุด..พูด อึก” ผมทนกับคำพูดน่าอายของเขาไม่ไหวจนทุบเขาอีกที เซอร์เบอรอสพูดจบถอดถอนแกนกายใหญ่ออกแล้วยัดเยียดมันกลับเข้ามาที่เดิม

“อ๊ะ อ๊า” เมื่อถูกกระตุ้นและกระแทกทำให้ผมครางเหมือนสติหลุด แกนกายที่บวมขึ้นของผมแตกจนน้ำพุ่ง เช่นเดียวกับเซอร์เบอรอส แกนกายของเขาหลั่งน้ำอุ่นเข้ามาในตัวผม มันเข้ามาเรื่อยๆ จนรูของผมรับแทบไม่ไหว

“แฮ่ก แฮ่ก” ผมหอบหายใจและเกร็งตัวผละออก

แต่มือของเขาเอื้อมมากอดผมไว้เหมือนกลัวผมหายไป มันเป็นสัมผัสที่เศร้าแปลกๆ

จนผมต้องกุมมือเขาไว้เพื่อจะปลอบโยน

“ข้าอยากจดจำทุกๆ อย่างของท่านพี่เรย์ ข้าจะพยายามจดจำให้ได้ ต่อให้ดวงวิญญาณของข้าจะแหลกสลายไปก็ตาม” เขาพูดก่อนที่จะเอาริมฝีปากอุ่นมาดูดดุนทำรอยบนตัวผมราวกับการตีตรา

เซอร์เบอรอสยิ้มให้ผม แต่เมื่อผมมองเข้าไปในดวงตาสีแดงนั้น ดวงตาของเขาเศร้าเหมือนจะร้องไห้

ผมรู้สึกถึงน้ำตาตัวเองที่ไหลหล่นจากตา

ผมไม่ต้องพยายามจะจดจำสัมผัสเขา เพราะผมรู้ว่าผมไม่อาจลืมได้อย่างแน่นอน