ตอนที่10

สวี่หานมองดูนางที่ดวงตาแดงกร่ำเริ่มมีน้ำตาคลอ

" เหมยเหมย "

" ข้าไม่ต้องการให้ท่านมาสงสารข้า "

" สงสาร"

" ไม่ใช่รึไง ท่านขอสมรสพระราชทานจากฟ่าบาทเพราะต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนให้ข้า ในเมืองหลวงใครไม่รู้บ้าง ว่าข้าถอนหมั้นกับเสิ่นหว่านอี้เพราะไม่ยอมรับที่เขามีภรรยาอีกคน ผู้คนต่างบอกว่าข้าใจคอคับแคบ ข้าประกาศว่าจะไม่ขอใช้สามีร่วมกับผู้ใด ทุกคนก็ยิ่งรอดูว่าชีวิตนี้ข้าจะมีผู้ใดมาสู่ขอหรือไม่ แล้วท่าน "

" เหมยเหมย เรื่องนั้นมันก็เรื่องหนึ่งมันเป็นผลพลอยได้ แต่ข้าตั้งใจจะแต่งงานกับเจ้าตั้งแต่วันนั้นที่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว แม้ข้าจะอยู่ไกลถึงแดนใต้แต่ทุกปีข้าจะให้คนวาดภาพเจ้าส่งไปให้ข้าที่แดนใต้ในทุกๆปีข้าจะเห็นเจ้าเติบโต เพียงแต่หลายปีมานี้ข้าต้องทำศึกเลยไม่รู้ว่าเจ้าหมั้นหมายกับไอ้รองแม่ทัพขาเป๋นั่น ทำไมหล่ะ ทำไมถึงไม่รอข้า เพียงแค่มันช่วยชีวิตพ่อของเจ้าเจ้าถึงกับต้องยอมหมั้นหมายกับมัน แล้วข้าหล่ะเจ้าไม่เคยคิดถึงบ้างเลยเหรอ จี้หยกที่ข้าให้เจ้า คงทิ้งมันไปแล้วสินะ "

เห็นสี่หานทำหน้าเศร้านางก็รีบพูดขึ้นมา

" ไม่ใช่ ข้ายังเก็บเอาไว้อยู่ อยู่ในหีบนั่น ข้าเอามาด้วย"

สวี่หานยิ้มไม่ออก ของที่เขาให้นางแม้นางจะเก็บไว้แต่ก็เก็บรวมกับเครื่องประดับอื่นๆหาได้สำคัญขนาดพกติดตัวไม่ นี่เขาหวังอะไรอยู่ มีเพียงเขาคนเดียวที่คิดไปไกล ทุกปีเฝ้าดูนางเติบโตผ่านภาพวาด มองดูนางที่งดงามราวเทพธิดา เขาหลงใหลคลั่งไคล้กอดจูบภาพวาดนางก่อนนอนทุกคืนไม่สนสตรีใด เขาตั้งใจว่าหลังนางปักปิ่นจะกลับเมืองหลวงมาสู่ขอนาง แต่เกิดศึกเสียก่อน หากไม่ติดศึกเอ้อเจี๋ยที่ยืดเยื้อนานถึงสามปี เขาก็คงจะได้ครอบครองนางนานแล้ว 

" ท่าน อื้อ"

จุ๊บจ้วบ อืมมม 

สวี่หานดึงผ้าม่านลง ปากหนาบดจูบปากเล็กๆแดงระเรื่อของนาง อาภรณ์ถูกโยนกระจัดกระจาย มือหนาลูบไล้ไปทั้งเรือนร่างขาวผ่อง เสียงครวญครางดังเล็ดลอดออกมาทั้งคืน

อันชิงเหมยแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ หวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมา อ๋องบ้ากามนั่นเคี่ยวกรำนางทั้งคืน ปากบอกว่าจะถนอมนางแต่กลับ หึย นางใช้มือลูบกลีบกุหลาบยังบวมอยู่เลย 

จ๋อม จ๋อม เสียงน้ำกระเพื่อม ทำให้อันชิงเหมยรีบหันไปดู ไม่รู้ว่าสวี่หานมาตอนไหน แต่ตอนนี้เขาเปลื้องผ้าลงน้ำมาแล้ว อ่างน้ำก็ดูแคบไปถนัดตา เขาใช้มือเดียวรวบเอวนางเข้าหา สองกายเปลือยเปล่าบดเบียดกันแทบรวมร่าง นางไม่ทันได้เปล่งเสียงก็ถูกประกบจูบลงมา น้ำกระฉอกออกมาจากอ่างน้ำจนรอบๆเปียกไปหมด

อันเฟยเทียนจิบชาจนหมดไปหลายจอกแล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะได้พบน้องสาว เขามีท่าทีหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขามาหาอันชิงเหมยแต่เช้าห่วงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับนาง กลัวว่านางจะถูกชินอ๋องอัปลักษณ์ทำร้าย พอมาถึงตำหนักกุ้ยฮวาบ่าวรับใช้ให้เขารอที่ห้องรับรอง สักพักเข้ามาบอกว่าทั้งสองยังไม่ตื่น รออีกสักพักและสักพักมาสามสี่พักแล้วบ่าวรับใช้บอกว่ายังไม่มีวี่แววว่าประตูห้องหอจะเปิด หรือว่าสวี่หานรู้ว่าเขาจะมาที่นี่เลยถ่วงเวลา กลัวว่าเขาจะรู้ว่าสวี่หานทำร้ายน้องสาวเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรุ่มในใจ 

" พี่ใหญ่ ท่านพ่อ พวกท่านมาหาข้าแต่เช้าเลย"

" เช้าอะไรเหมยเอ๋อนี่มันยามซื่อแล้ว(9.00-10.59) "

อันเฟยเทียนพูดขึ้นมา สายขนาดนี้เชียวเหรอ นางหันไปมองค้อนสวี่หาน อันเฟยเทียนดึงนางไปใกล้ๆพรางสำรวจทั่วทั้งตัวแล้วก็อ้าปากค้าง เมื่อเห็นที่คอของนางมีรอยแดงอยู่หลายจุด นั่นปะไรอ๋องอัปลักษณ์ทำร้ายนาง เมื่อคืนคงบังคับนางจะข่มเหงรังแกนางแล้วนางไม่ยอมเลยบีบคอนาง โธ่น้องสาวของเขา 

" เหมยเอ๋อ เขาทำร้ายเจ้าคงเจ็บมากใช่ไหม"

พูดถึงเรื่องเจ็บอันชิงเหมยก็หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ก็เจ็บจริงๆนั่นแหละ แต่ในความเจ็บก็มีความรู้สึกอื่นปนอยู่ด้วย หลายๆครั้งไปความรู้สึกเจ็บก็จางหายมีแต่ความเสียวซ่านแทน อันเฟยเทียนเห็นนางเงียบไปหน้าก็แดงจึงคิดว่าเจ็บไข้ เขาโมโหต่อว่าสวี่หาน

" เจ้าทำร้ายนางทำไม ถึงยังไงนางก็ขึ้นชื่อว่าเป็นชายาเจ้า เจ้าฆ่านางไม่ได้เลยทรมานนางใช่ไหม"

สวี่หานขมวดคิ้ว จ้องมองอันเฟยเทียน

" ข้าทำร้ายนาง ทรมานนาง เจ้าคงใช้ตาตุ่มมองกระมัง"

" เจ้า ใครไม่รู้บ้างว่าเจ้ามันวิปริตชอบฆ่าคนเป็นว่าเล่น"

" เฟยเทียน "

อันซูหลุนร้องปราม ทีแรกเขาไม่คิดจะมาที่นี่ แต่อันเฟยเทียนกลัวว่าสวี่หานจะทำอะไรอันชิงเหมย แม้ปากเขาบอกว่าจะไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นกับนาง แต่ใจเขาก็ยังเป็นกังวลจึงตามมาดูนางสักหน่อย อีกอย่างเขากลัวว่าอันเฟยเทียนจะใจร้อนวู่วามทำอะไรไม่ยั้งคิด อันเฟยเทียนหวงน้องสาวยังกะอะไรดี แม้ตอนที่นางหมั้นหมายกับเสิ่นหว่านอี้ก็ยังไม่ยินยอม แต่เมื่ออันชิงเหมยยืนยันจะรับหมั้นจึงได้แต่จำใจยอมรับ 

" ท่านพ่อเหมยเอ๋อของเราถูกทำร้าย ท่านดูที่คอของนางสิมีแต่รอยจ้ำแดงไปหมด "

อันซูหลุนมองดูเห็นจริงอย่างที่อันเฟยเทียนว่าก็เบือนสายตาหนี ลูกคนนี้ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย อันชิงเหมยเอาผมมาปิดบังคอไว้ด้วยความเขินอาย บ่าวรับใช้พากันก้มหน้า ภายใต้หน้ากากสวี่หานกระตุกยิ้มมุมปาก

" พี่ใหญ่ข้าไม่ได้"

" เหมยเอ๋อเจ้าไม่ต้องกลัวพี่จะปกป้องเจ้าเอง"

อันเฟยเทียนจับแขนนางดึงเข้าหาตัว สวี่หานจับแขนนางอีกข้างดึงตัวนางไว้ แล้วคว้าโอบเอวนางมาอยู่ข้างๆ

" อันเฟยเทียน เจ้าคงอยู่ในสนามรบมากไปกระมัง อายุของเจ้าก็ไม่น้อยแล้วเหตุใดไม่คิดตบแต่งภรรยาจะได้เลิกฟุ้งซ่านเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

" เจ้าอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง เจ้าทำร้ายเหมยเอ๋อของข้า ไม่รักนางแล้วเหตุใดต้องสู่ขอนางมาด้วย เจ้ามัน ดูสิเหมยเอ๋อของข้าน่าสงสารนัก คอมีแต่รอยแดงเจ้าบีบคอนางทำไมต้องการฆ่านางให้ตายใช่ไหม"

" _ "

" พอแล้วเฟยเทียน ต้องขออภัยชินอ๋อง เขาเพียงเป็นห่วงน้องสาวมากไปหน่อย ขอตัวก่อน พ่อไปก่อนนะเหมยเอ๋อ "

" ท่านพ่อตา ปีนี้บุตรชายคนโตของท่านอายุเท่าไหร่แล้ว"

อันซูหลุนที่ดึงอันเฟยเทียนออกไปหยุดชะงักหันกลับมาตอบคำถาม

" 23ปี"

" อายุขนาดนี้ควรมีภรรยาได้แล้วกระมัง "