2

เขาลุกขึ้นออกจากเรือนร่างงาม ซูหนี่ว์ถึงกับชะโงกหน้าออกไปนอกม่านมุ้งถ่มน้ำหวานล้ำออกจากปาก

          “เจ้ารู้สึกดีหรือไม่”

          ตาแก่บ้านี่ยังจะมาถามนางอีก รู้สึกดีกับผีนะสิ

          นางจึงนอนลงตามเดิม “อย่าเพิ่งนอนลง”

          เขาจับนอนคว่ำแล้วยกสะโพกมาทางเขา ตาแก่นี่คงจะโรคจิต ราคะ หื่นกามน่าดู ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงแท่งหยกเข้ามาในตัวนางเป็นที่เรียบร้อย

          “อ้า อ่า” จนลึก

          ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่สะโพกกลมกลึงอย่างแรง ร่างหนาขยับเข้าหาร่างบางอย่างกระชันชิด เสียงเนื้อกระทบดังสนั่นทั่วเรือนนอน ตาแก่มูหรงจิ้นรู้สึกว่า ท่วงท่าทำนองนี้สุดยอดเหลือเกิน ซูหนี่ว์พลางร้องครวญครางอย่างทรมาน

ทำไมเขาถึงได้พานางไปสวรรค์อย่างทรมานเยี่ยงนี้

          มือหนาใหญ่จับที่เอวบางอรชรแล้วกระหน่ำนางไม่ยั้งมือเลยแต่น้อย ใบหน้างามเอ่อล้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

         “หยุด ข้าเจ็บ”

          ยิ่งนางขอร้องให้เขาหยุด แต่ทว่าเขานั้นกับทำตรงข้าม ทำรุนแรงกว่าเดิม มู่หรงจิ้นรับรู้ได้ว่าเขามีความสุขอีกอย่าง เขาใกล้เข้าถึงสวรรค์แล้ว

          ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงน้ำหวานล้ำหลั่งไหลเข้ามาในช่องบุปผางามที่ชื่นฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหาดพิรุณราวกับว่าฝนตกกระหน่ำใส่กลีบบุปผางาม

          “อ่า” ตาแก่มู่หรงสลบคาที่ ซูหนี่ว์อยากจะหาทางออกไปจากเรือนแห่งนี้เหลือเกิน เพราะนางไปซื้อนิยายเรื่อง เรือนราคะ ทำให้ตัวนางเข้ามาติดในโลกนิยายแห่งนี้ ไม่น่าไปซื้อมาอ่านเลยแม้แต่น้อย ดวงหน้างามร้องไห้จนเผลอหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

          ยามเช้าตรู่แสงสุริยันสาดส่องเข้ามาในเรือนยาใจ เรือนนอนของซูหนี่ว์ เสี่ยวเถาเปิดประตูแล้วยกอ่างสำริดเข้ามาจากนั้นวางที่โต๊ะเตี้ยที่ติดอยู่กับเตียงนอน เสี่ยวเถาเบิกตากว้างขึ้น กับสภาพเจ้านายของนาง สาวใช้รู้ดีว่าฮูหยินน้อยของนางผ่านอะไรมาบ้างแต่ละคืน แต่ทว่าเรื่องแบบนี้บอกใครไม่ได้ จำต้องให้ผ่านเลยตามเลย

          “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ”

          เรือนร่างอรชรที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มพลันปรือตาขึ้นมา พบว่าสาวใช้ยืนอยู่ข้างเตียง แย่แล้วป่านนี้เสี่ยวเถาคงรู้แล้วกระมัง

          “เจ้าเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน”

          เสี่ยวคิดว่าเจ้านายคงจะอายกระมัง สาวใช้จึงหันหน้ามาทางประตูเรือน

          “บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ ฮูหยินคงจะเจ็บเป็นแน่แท้”

          “เจ้ารู้รึ”

          หรือว่าเสี่ยวเถารู้เรื่องหลี่ซูหนี่ว์กับพ่อสามี ซูหนี่ว์พลันคิดได้จึงเอ่ยถามสาวใช้ว่า “เจ้ารู้เรื่องอะไรบ้าง”

          หลังจากที่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ทำผมเรียบร้อยแล้ว ซูหนี่ว์นั่งที่เก้าอี้ที่งามประณีตปรายตามองเสี่ยวเถาก้มหน้าลงพื้น ไม่กล้าสบตาเจ้านาย

          ซูหนี่ว์พลางนึกถึงตอนอ่านนิยาย เรื่องเรือนราคะ ตอนที่นางอ่านมีแค่ฉากที่หลี่ซูหนี่ว์มีอะไรกับพ่อสามีเท่านั้น เรื่องราวต่อจากนี้นางไม่รู้จริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะนางเองก็อ่านนิยายเรื่องนี้ไม่จบ แล้วดันโผล่มาที่โลกแห่งนี้เสียก่อน

         “เจ้ารู้อะไรบ้าง” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามสาวใช้

          “บ่าวรู้ว่าฮูหยินน้อยกับ นายท่านมีอะไรกัน”

          เสี่ยวเถารู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้วแต่นางไม่กล้าบอกผู้ใด

          “เจ้าห้ามเอ่ยเรื่องนี้กับใครเป็นอันขาด ถ้าเจ้าเอ่ยออกไป เจ้าอย่าหวังว่าจะมีลมหายใจอยู่ต่อไป”

          ความหมายของนางคือสังหารเสี่ยวเถาทันทีถ้าสาวใช้ไปบอกคนอื่น

          เสี่ยวเถาคุกเข่าลง “บ่าวภักดีต่อฮูหยินน้อย ไม่มีทางทำเรื่องหักหลังท่านเจ้าค่ะ”

          “ดี” ซูหนี่ว์มีสีหน้าผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ที่เสี่ยวเถารับปากจะไม่เอ่ยเรื่องนี้กับใคร

          “บ่าวสงสารฮูหยินน้อยที่โดนกระทำเยี่ยงนี้”

          “ไม่ต้องพูดแล้ว”

          เสี่ยวเถาจึงเงียบ จากนั้นนางไล่เสี่ยวเถาออกไป นางอยากอยู่คนเดียว เวลาบ่ายคล้อยสาวใช้จากเรือนใหญ่เดินเข้ามาในเรือนยาใจ

          “เรียนฮูหยินน้อย ฮูหยินเฒ่าสั่งให้ท่านเก็บของเพื่อไปไหว้พระกับนางนายท่านเจ้าค่ะ”

          ตาแก่นี่เอาจริงรึ นึกว่าพูดเล่น

          ทางด้านมู่หรงจิ้นที่มาขอฮูหยินเฒ่าไปที่วัดเฉิน เพื่อสวดมนตร์ถือศีลให้จางฮูหยินเดินได้ เพราะหลายปีแล้วที่จางฮูหยินต้องนั่งรถเข็น ทำให้ผู้เป็นสามีทุกใจยิ่งนัก ด้านจางฮูหยินซึ้งใจที่สามีเป็นห่วง อีกอย่างฮูหยินเฒ่าก็เห็นดีเห็นงามกับเรื่องนี้ด้วย เพราะฮูหยินเฒ่านับถือพระพุทธองค์

         ยามบ่ายคล้อยรถม้าคันใหญ่จอดที่หน้าจวนมู่หรงด้านฮูหยินเฒ่ากับจางฮูหยินต่างยืนหน้าจวนพูดคุยกับมู่หรงจิ้น

          ซูหนี่ว์เดินออกมาหน้าจวน โดยมีเสี่ยวเถาเดินรั้งท้าย ใบหน้างามนั้นเหนื่อยไว้รอเมื่อต้องคิดว่านางนั้นต้องเจอกับเรื่องอัปยศ

          ฮูหยินเฒ่าปรายตามองหลายสะใภ้ ที่อยู่ในอาภรณ์สีขาวลายบงกชกำลังจะเดินมาทางนี้ ใบหน้าแก่ชราประดับด้วยรอยยิ้มทันที

          “หนี่ว์เอ๋อร์รีบมาเร็ว”

          “เจ้าค่ะฮูหยินเฒ่า” นางหยุดตรงหน้าฮูหยินเฒ่า ปรายตามองจางฮูหยินที่นั่งอยู่ในรถเข็นยิ้มให้นาง ด้านพ่อสามีก็พลันยิ้มหวานส่งสายตามาทางซูหนี่ว์

          “ลำบากเจ้าแล้ว ที่ข้าให้เจ้าร่วมเดินทางไปวัดเฉินกับพ่อสามีเจ้า เพราะว่า เจ้ากับพ่อสามีเจ้าเกิดเดือนอ้ายเหมือนกัน เหมาะที่จะขอพรให้จางฮูหยินหายโดยเร็ว”

          ดูเหมือนว่ายายเฒ่ามู่หรงช่างมโนเสียจริง

          “เรื่องนี้ต้องลำบากหนี่ว์เอ๋อร์แล้ว ที่จริงตอนที่ข้าไปส่งข้าวที่เมืองหลวงซีอาน ข้าได้พบกับนักพรตท่านหนึ่ง เขาบอกว่า ต้องให้ผู้ที่เกิดเดือนอ้ายสองคนไปขอพรที่วัดเฉินถึงจะสำเร็จ”

          มู่หรงจิ้นไม่พูดเปล่าดวงตาคมกริบมองไปที่จางฮูหยินที่นั่งรถเข็น ทางด้านจางฮูหยินถึงกับปลื้มปีติที่นายท่านมู่หรงรักนาง

          “ท่านพี่ ข้าซึ้งใจยิ่งนักที่ท่านรักข้า อยากให้ข้าหาย”

          “เจ้าเป็นฮูหยินของข้า”

          ด้านซูหนี่ว์อึ้งงัน ไม่คิดว่าตาแก่มู่หรงจะเล่นละครได้เก่งถึงเพียงนี้ ฮูหยินเฒ่ามู่หรงก็ดีใจเช่นกัน

          “หนี่ว์เอ๋อร์ แม่ฝากความหวังไว้กับเจ้า ด้านมู่หรงหวายเจ้าไม่ต้องห่วงหรอก แม่จะดูแลให้อย่างดี” แววตาจางฮูหยินมองมาที่ซูหนี่ว์อย่างมีความหวัง

          นางอยากจะปฏิเสธจะตายไม่อยากจะไปวัดเฉินกับตาแก่มู่หรงผู้ราคะ

          “เอาล่ะได้เวลาแล้ว” มู่หรงจิ้นเอ่ยขึ้น

          “ท่านแม่ทางนี้ให้ท่านดูแลกิจการผ้าด้วย” ฮูหยินเฒ่ามู่หรงรับปากบุตรชาย จากนั้นนายท่านมู่หรงขึ้นรถม้าก่อน ตามด้วยซูหนี่ว์ การถือศีลในวัดครั้งนี้มีเพียงองครักษ์ของมู่หรงจิ้นมาไม่กี่คน สาวใช้ไม่ได้ติดตามด้วย รถม้าเคลื่อนออกจากเมืองเวยโจมุ่งมาทางนอกเมื่อ ภายในรถม้ามีเพียงพ่อสามีกับกับลูกสะใภ้เท่านั้น ด้านซูหนี่ว์ปรายมองอย่างชิงชังแล้วเอ่ยวาจาขึ้น

“ท่านมันสารเลวสิ้นดี”

“ข้าทำอันใด” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถามลูกสะใภ้

“ท่านอย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่ามันเพียงกลอุบายชั่ว

ช้าของท่าน”

นางโมโหจนกำมือแน่นภายใต้สาบเสื้อ

มู่หรงจิ้นถึงกับหัวเราะออกมา

“ฉลาดมาก ข้าแค่ต้องการพาเจ้าออกมาแช่น้ำพุร้อนยามเย็นในวัดเฉินเท่านั้นเอง อยู่แต่ในจวนข้าเบื่อ” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาขบติ่งหูนาง

          “ออกไปนะ” นางผลักเขาออก

          “เจ้าอย่าดื้อกับข้า”

          เจ้าคนสารเลว นางชังตาแก่นี่ยิ่งนัก