3

มือหนาใหญ่ของมู่หรงจิ้นบีบใบหน้างามไว้อย่างแรง หญิงสาวพลันจ้องเข้าไปในดวงตาคมประดุจเหยี่ยวที่กำลังจะจิกกินอาหาร

“จ้องหน้าข้าทำไม หรือว่าอยาก”

“ท่านมันตาแก่ลามก แม้แต่เมียลูกก็ไม่เว้น”

มุมปากหนาของมู่หรงจิ้นยกยิ้มขึ้นมา เขาผิดอันใด เขาแค่เสน่หานางเท่านั้น รักนาง

“ข้าไม่สน ขอเพียงข้ามีอะไรกับเจ้า ข้ามีความสุขแล้ว” เขาเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉย ซูหนี่ว์อยากตบกบาลยิ่งนัก

          “ข้าขอให้ฟ้าดินลงโทษตาแก่อย่างท่าน”นางเอ่ยประโยคนั้นออกมา มู่หรงจิ้นไม่รอช้ารีบงับปากนางทันทีจากนั้นมอบความหวานส่งจุมพิตที่ละมุนราวกับน้ำผึ้งพระจันทร์ให้นาง ตาแก่นี่ยังไม่หมดไฟอีกรึ

          กว่าจะถอนจุมพิตออกก็นานเกือบหนึ่งก้านธูป “ท่านมันคนราคะ” มืองามรีบเช็ดปากออก นางรังเกียจ

          มู่หรงจิ้นมองดูการกระทำของนาง “เจ้ารังเกียจข้ารึ”

          “ใช้ข้ารังเกียจ คนอย่างท่าน แก่จนไม่รู้ว่าขาข้างหนึ่งจะก้าวเข้าโลงวันไหนยังทำเรื่องบัดสีได้อีกคนอย่างท่านมันสมควรตาย” หลังร่ายจบนางถึงกับถอนหายใจ

          “ด่าจบรึยัง”

          “ทำไม”

          ชั่วพริบตาเดียวเรือนร่างอรชนก็นั่งบนตักตาแก่มู่หรงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “ปล่อยข้า” นางช่างเกรี้ยวกราดยิ่งนักมู่หรงจิ้นคิดในใจ

          “อย่าส่งเสียงไป เดี๋ยวสารถีจะได้ยิน”

          กระนั้นทำให้นางเงียบปากทันที

          “ปล่อยข้าลง” น้ำเสียงใสเอ่ยขึ้น นางต้องข่มอารมณ์ไม่ให้ชิงชังตาแก่ผู้นี้

          เขากระซิบข้าหูนาง “ข้ากินเจ้าเสร็จก่อน ข้าจะลองท่วงท่าใหม่ในรถม้า” ซูหนี่ว์ได้ยินกระนั้นหัวใจนางกระตุกทันที นางเข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้ ช่างเป็นบุปผาที่ไม่เคยขาดหยาดพิรุณแม้แต่วันเดียว

          นางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

          เวลานี้รถม้าขึ้นภูเขา ต้องสั่นโคลงเคลงเป็นธรรมดา แต่ทว่าร่างสตรีที่อยู่ในรถม้ากับสั่นยิ่งกว่า เรือนร่างเปลือยเปล่าของนางนั่งอยู่บนเรือนร่างบุรุษอันแข็งแกร่ง มือหนาใหญ่จับซูหนี่ว์โยกขึ้นโยกลงให้ลึกสุดและขึ้นสูงสุดไปถึงปลายยอดภูเขา

          “อ่า อ่า เจ็บ” ซูหนี่ว์ครางไม่เป็นภาษา ใบหน้างามแดงซ่านเลือดลมช่างไหลเวียนดีแท้ คิดไม่ถึงเลยว่าในรถม้าจะเสียวซ่านได้ขนาดนี้

          ตาแก่มู่หรงยิ้มอย่างสาแก่ใจที่เห็นลูกสะใภ้ มีสีหน้าที่บ่งบอกว่ามีความสุข

          ส่วนเขานั้นมีอารมณ์ไม่ต่างนาง อีกนิดเดียวเขาจะพานางไปยอดภูเขาเหลียงซานแล้ว เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นในรถม้า แต่ทว่าเสียงม้าแล่นก็กลบเกลื่อนเสียงพวกเขาสองคนในรถม้าได้

          ซูหนี่ว์หายใจอย่างถี่กระชันชิด นางใกล้จะไปถึงแล้ว แท่งหยกสีดำแทงนางอย่างมิดด้าม ที่วามหวามหวานล้ำจนบอกไม่ถูก

          “หนี่ว์เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง ดีหรือไม่ท่วงท่านี้” ริมฝีปากหนากระซาบข้างหู นางถึงกับขนลุก “ข้าไม่ไหวแล้ว”

          นางเอ่ยเยี่ยงนี้พ่อสามีพลันเข้าในความหมาย รีบโยกกายนางให้เร็วขึ้น เสียงดังพับๆ ขึ้นเป็นระยะๆ แต่ทว่าสารถีหาได้สนใจ เพราะเขาเป็นคนของมู่หรงจิ้นจัดหามา

          ในที่สุดหยาดน้ำฝนก็ไหลชโลมไปในร่างงามกายน้ำจนเกือบหมด “อ่า” ทั้งสองครางพร้อมกัน มู่หรงจิ้นยังคงเอาร่างบางนั่งทบเขาไว้ จากนั้นมือหนาใหญ่เคล้าคลึงยอดปทุมถันราวกับว่ากำลังนวดแป้งทำซาลาเปา หยาดน้ำนมไหลออกมา มู่หรงจิ้นกลืนกินหยดน้ำนมอย่างอร่อย ด้านซูหนี่ว์หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

          เสียงดูดยอดปทุมถันอย่างแรง เขาเป็นสุนัขหรือไง ถึงได้กัดทรวงอกนาง หลังจากที่อิ่มเอมจากการดูดน้ำนมจากเต้าลูกสะใภ้แล้ว  พ่อสามีก็ยังไม่ปล่อยเรือนร่างอรชร เขาให้นางนอนคว่ำหันสะโพกกลมกลึงมาทางเขา

          “ท่านจะทำอะไรอีก”

          “ข้าจะแทงเจ้าอีกไง กว่าจะถึงวัดคงค่ำมืดพอดี ทำอะไรกันฆ่าเวลาดีกว่า” กล่าวจบน้ำหวานล้ำขาวขุ่นแต้มที่หัวแท่งหยกสีดำขนาดใหญ่ยัดเข้าไปที่ร่องบุปผางามล้ำ

          “อ้า อ้า” ใบหน้างามซูหนี่ว์พลันแดงก่ำ

          “อ้า ดีเหลือเกิน” มู่หรงจิ้นครางออกมา ลมหายใจเขาตอนนี้ถี่กระชันชิดอย่างมาก เรือนกายหนาพลางขยับกระแทกสะโพลกลมกลึงอย่างแรง

          ซูหนี่ว์รู้สึกว่าตอนนี้ราวกับนางได้ร่องรอยอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า ทั้งซาบซ่านและเสียวในเวลาเดียวกัน แท่งหยกสีดำเข้าๆ ออกๆ ที่กลีบบุปผางามจนนับจำนวนครั้งมิได้

          มือหนาใหญ่ฟาดไปที่สะโพกงามอย่างแรง จนหญิงสาวถึงกับร้องออกมา มู่หรงจิ้นเองก็เสียวซาบซ่านไม่ต่างจากนาง เขาพลันขยับกายเข้ารับเรือนร่างอรชร จวนจนครึ่งชั่วยาม น้ำหยาดพิรุณหลั่งไหลทะลักออกมาจากกลีบบุปผางามพร้อมแท่งหยกงามร่วงออกมาด้วย ตาแก่มู่หรงรีบดึงเรือนร่างอรชรขึ้นมาพร้อมพรหมจุมพิตหยาดเหงื่อบนใบหน้านวลนาง

          ซูหนี่ว์เหนื่อยเหลือเกินพลันหลับไป ตาแก่มู่หรงยังคงไม่เลิกรังแกลูกสะใภ้ เรียวปากหนายังคงซุกเข้าไปที่ทรวงอกขาวของนางที่มีน้ำหวานล้ำไหลออกมาไม่ขาดสายดั่งสายธาร…

         เพลาพลบค่ำรถม้าก็ขับเคลื่อนมาถึงวัดเฉินที่อยู่บนเขา มู่หรงจิ้นปรายตามองสตรีที่นอนในอ้อมกอดเขา นางหลับยาวเหลือเกิน ร่างหนาพลันอุ้มร่างบางลงจากรถ

          จากนั้นเดินตามหลวงจีนท่านหนึ่งที่ออกมาต้อนรับมู่หรงจิ้น ที่หน้าวัด หลวงจีนนำทางมู่หรงจิ้นมาที่เรือนพำนักของประสกที่อยู่ด้านหลังอารามวัด มู่หรงจิ้นได้สั่งให้ลูกน้องคนสนิทล่วงหน้ามาบอกหลวงจีนว่าต้องการที่จะพำนักที่วัดเฉินเป็นเวลาหนึ่งเดือน ด้านเจ้าอาวาสเป็นอันตกลง มู่หรงจิ้นจึงมอบเงินให้ห้าตำลึง

          เรือนพำนักในวัดเฉินภายในเรือนนอนช่างกว้างยิ่งนัก เขาวางร่างงามที่ใบหน้าอิดโรยลงที่เตียงอย่างนุ่มนวลเพราะเขากลัวนางจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน วันนี้ทั้งวันในรถม้าถือว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก มู่หรงจิ้นนอนลงข้างๆ ร่างงาม

          เขาประเมินใบหน้างาม ช่างเหมือนกันกับ… เหลือเกินอย่างน้อยเขาไม่ได้มารดาของนาง เขาได้บุตรสาวของนางก็ยังดี

          จากนั้นมู่หรงจิ้นรำลึกถึงความหลังที่เขาคะนึงหาสตรีนางหนึ่ง นางบอกว่าจะแต่งงานกับเขาเพียงผู้เดียวแต่ทว่า เวลาเพียงไม่นานนางก็พลันเปลี่ยนไป นางมีชื่อว่า ไป๋ชิง นางเป็นบุตรสาวเจ้าของโรงเตี๊ยมในเมืองหลวงซีอาน ในคราตอนที่ตอนที่เขาไปส่งผ้าในเมืองหลวงซีอานตอนเป็นหนุ่มน้อย ตอนนั้นมู่หรงจิ้นอายุยี่สิบปี ไป๋ชิงเป็นดรุณีน้อยที่งดงามยิ่งนัก เขาไปมาหาสู่นางตลอดจวบจนกระทั่งมู่หรงจิ้นขาดการติดต่อ เพราะต้องไปส่งผ้าตามเผ่าต่างๆ เมื่อเขาคิดจะกลับไปหานางอีกคราที่เมืองหลวงซีอาน

          พบว่านางนั้นได้แต่งงานกับคุณชายใหญ่ตระกูล

หลี่ในเมืองซีอานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กระนั้นทำให้เขาเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคน จากนั้นเขาจึงรีบกลับมาที่เมืองเวยโจเพราะฮูหยินเฒ่ามู่หรง ได้จัดหาฮูหยินให้เขาแต่งงานด้วย นั่นก็คือจางเผยนั่นเอง

          มู่หรงจิ้นจึงยอมแต่งงานกับจางเผย แต่ในใจก็ยังคงแค้นไป๋ชิงไม่หาย ทางด้านไป๋ชิงจึงส่งจดหมายมาขอโทษเขา อีกทั้งยังบอกว่า ถ้ามีบุตรชายหรือบุตรสาวจะยกให้แต่งงานกับสกุลมู่หรง

          จึงทำให้มู่หรงจิ้นคิดอะไรดีๆ ได้ ชายหนุ่มจึงไม่โกรธไม่เกลียดไป๋ชิงแม้แต่น้อย เพราะเขามีแผนการในใจเป็นที่เรียบร้อย

          หลังจากรับหลี่ซูหนี่ว์มาเป็นสะใภ้สามวันต่อมาจวนสกุลหลี่โดนเผาไม่รู้เพราะใครวางเพลิง คนสกุลหลี่ตายหมดเหลือเพียงแค่หลี่ซูหนี่ว์ที่แต่งงานอยู่ที่เมืองเวยโจที่ยังมีชีวิตอยู่…