33

บนเวทีการแสดงเรือนร่างงามในอาภรณ์หลายชั้น ใบหน้างามนั้นแต่งไปด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างหนานแน่ มืองามกับใบหน้านั้นทำท่าทาง เศร้ายิ่งนัก ทำให้ฝูงชนที่นั่งฟังอยู่โต๊ะด้านล่างถึงกับเศร้าตามไปกับบทละครงิ้ว

          เมื่อละครงิ้วจบลงทุกคนต่างปรบมือให้นักแสดงหญิงอย่างเหมยเหยา ดวงตางามต่างมองฝูงชนที่เอ่ยชื่นชมนาง แน่นอนนางคือนางเอกประจำโรงงิ้วฟู่กุ้ย ทุกคนต่างเอ่ยชมนาง ว่าแสดงละครงิ้วเก่งมากเชียวล่ะ

          นางพลันลงมาจากเวทีการแสดง บุรุษร่างหนากำยำสูงตะหง่าน ยื่นดอกเหมยกุยให้เหมยเหยา มืองามยื่นรับมา ใบหน้างามระบายรอยยิ้มจาง ๆ ทำให้คนมองพลันอบอุ่นหัวใจ

          “ขอบคุณ นายท่านอี้มากเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานพลันเอ่ยขึ้น

          “เหยาเหยา ช่างแสดงละครงิ้วได้เก่งนัก” นายท่านอี้เซี่ย เป็นแขกประจำโรงงิ้วฟู่กุ้ยไปแล้ว เขารับราชการเป็นขุนนางการคลัง ปัจจุบันอายุห้าสิบปีแล้ว มีฮูหยินใหญ่ และอนุในจวนมากโข แต่ทว่าเขายังชอบสตรีเยี่ยงเหมยเหยา นักแสดงโรงงิ้ว แน่นนอนว่าเหมยเหยานั้นเป็นสตรีอายุยี่สิบปี ที่มีความงดงามมาก นางยังมิทันได้ออกเรือน เหมยเหยาเป็นเด็กกำพร้ามาจากหมู่บ้านในหุบเขาที่ยากจน นางนั้นต้องเร่รอนมาหางานทำที่เมืองหลวง จนเจ้าของโรงงิ้วเห็นแววของนางแล้วรับนางเข้าทำงาน

          “เจ้าค่ะ นายท่าน คืนนี้ ท่านจะค้างกับข้าหรือว่า จะกลับจวนเจ้าคะ” ที่นางเอ่ยถามเยี่ยงนี้ บางคืนเขาค้างกับนาง บางคืนเขามาแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็พลันเร่งกลับจวนอี้

          “คนงาม คืนนี้ ข้าจะค้างกับเจ้า” แม้ว่าเขาจะค่อยข้างมีอายุ แต่ทว่าใบหน้าของเขานั้นเหมือนคนอายุสี่สิบกว่า ทำให้ไม่ดูแก่เลยแม้แต่น้อย มือหนาใหญ่โอบเอวบาง ทั้งสาวพลันก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปที่ห้องของเหมยเหยา ทุกคนในโรงงิ้วต่างรู้ดีว่า เหมยเหยามีความสำคัญอันดีงามต่อท่านขุนนางอี้เซี่ย กระนั้นคนในโรงงิ้วจึงไม่ค่อยหาเรื่องนาง

          ภายในห้องนอนของนางมีกลิ่นหอมกำยานหอมลอยคละคลุ้ง ทั้งสองพลันได้กลิ่นในกำยานรู้สึกดียิ่งนัก อี้เซี่ยมองร่างงามกำลังจะถอดอาภรณ์ออกสีแดงออก  เต้านมขนาดใหญ่โผล่ทะลักเอี๊ยมงามสีแดงของนาง ทำให้หัวใจของอี้เซี่ย พลันเต้นอย่างแรง เขาต้องการให้นางไปเป็นอนุในจวนเขา แต่นางไม่ไปเสียที เพราะนางบอกว่า ถ้าไปอยู่ในจวน นางพลันหวาดกลัวฮูหยินของเขากับ อนุในจวน เซี่ยอี้ให้สัญญาว่าเขาจะปกป้องนางจากคนพวกนั้นเอง เหมยเหยาขอเก็บไปพิจารณาก่อนแล้วกัน

          “คนงามของข้า มาให้ข้ากินเสียโดยดี”

          อี้เซี่ยต้องการเรือนร่างงามของนางเหลือเกิน จึงเห็นทรวงอกขนาดใหญ่ของนางยิ่งทำให้เขาเกิดอาการควบคุมตัวเองมิอยู่

          “นายท่าน มาสิเจ้าคะ ข้าจะทำให้ท่านมีความสุข” นางยิ้มหวานให้กับเขา บัดนี้เรือนร่างงามไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด ทำให้เขาเห็นทุกอย่าง ช่างงดงามกว่าอนุในเรือนเสียอีก

          ใบหน้าหยาบซุกเข้าไปในทรวงอกคู่งาม ลิ้นหนาไล่เลียที่ทรวงอก จนหญิงสาวรู้สึกขนลุกกับสัมผัสที่ตาแก่อี้มอบให้นาง มือหนาใหญ่พลันแหย่เข้าไปด้านในร่องงามสีแดงฉ่ำไปด้วยน้ำรักสีขาวขุ่น นิ้วมือสามนิ้วยังคงแหย่ เข้า ๆ ออก ๆ ที่ร่องงาม

          “อือ อ้า นายท่าน อ้า” หญิงสาวครวญครางที่ข้างหูของอี้เซี่ยทำให้เขาพอใจมาก

          “งามนักแม่ยอดพธู” ชายแก่พึงใจมาก

          ไม่นานนักทั้งคู่ก็พลันเปลี่ยนท่วงท่าใหม่ ให้นางนั้นอมลำดุ้นขนาดใหญ่ เรื่องนี้หญิงสาวพลันถนัดยิ่งนัก มืองามรูดเจ้ามังกรขนาดอวบไปมา ลิ้นหนาจรดลงไปที่หัวมังกร ทำให้คนถูกกระทำร้องออกมาอย่างมีความสุข ค่ำคืนนั้นหญิงสาวทำให้นายท่านอี้แทบจะสำลักความสุขตาย

        ในจวนอี้ยามนี้ฮูหยินใหญ่ร้อนใจนัก เหตุใดคนเป็นสามียังมิกลับมาเอาจนป่านนี้ หลินฟางคือฮูหยินใหญ่ตระกูลอี้ นางอายุสี่สิบปีแล้ว แต่สามีของนางมิยังมิเคยรักนาง ถึงนางจะมีบุตรชายให้เขาตั้งสองคน เหตุใดอี้เซี่ยถึงได้ทำร้ายจิตใจนางนัก อีกทั้งอนุก็ยังเต็มจวน แต่เขาก็ยังไปหาความสุขจากหญิงอื่น นางได้ยินมาว่า หญิงนางนั้นเป็นนักแสดงโรงงิ้ว

          หลินฟางได้ยินจากอนุมาว่า เหล่าอนุเคยไปด่ากราดสตรีนางนั้นที่โรงงิ้ว แต่หญิงนางนั้น ช่างหน้าหนายิ่งนัก ไม่สะทกสะท้านอันใดเลยแม้แต่น้อย

          “แม่นมจ้าว ข้าปวดใจยิ่งนัก” นางเรียกหญิงรับใช้วัยกลางคนเข้ามา แล้วเอ่ยทั้งน้ำตา

          “แย่แล้วเจ้าค่ะ นายท่านพาสตรีนางนั้น เข้ามาที่จวนแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่เฝ้าหนาจวน รายงานฮูหยินใหญ่หลังจากทราบความ

          …

        เหมยเหยามองเรือนที่นายท่านอี้มอบให้นาง เรือนไม้ไม่เล็ก ไม่ใหญ่มาก ช่างน่าอยู่เสียจริง มุมปากงามเผยอยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ที่จริงนางก็ไม่อยากมาหรอก แต่คิดไปคิดมา มาอยู่ในจวนดีกว่า นางจะได้ทำอะไรง่ายขึ้นรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎขึ้นบนใบหน้างาม

          “นังแพศยา กล้ามากที่มาอยู่ในเรือนนรี้” อนุหลิวมองเหมยเหยาตั้งแต่หัวจรดเท้า อนุว่านก็เช่นกัน พวกนางทั้งสองคนต่างเป็นอนุของนายท่านอี้ ได้ยินหญิงรับใช้กล่าวว่านายท่านพาหญิงโรงงิ้วกลับมาด้วย เหมยเหยาปรายตามองสองสตรีที่ต่อว่านาง นี่มิใช่ครั้งแรกเสียหน่อย เหมยเหยาเคยปะทะกับสองสตรีมาแล้วตอนอยู่ในโรงงิ้ว

          “ไสหัวไปจากเรือนข้า ก่อนที่ข้าจะฟ้องนายท่าน”

          “เจ้ากล้ารึ” อนุว่านมองเหมยเหยาอย่างชิงชัง

          “ข้ากล้ามิกล้า เจ้าก็ลองดู” มุมปากงามพลันเอ่ยขึ้น อนุทั้งสองนางต่างสบตากัน คราก่อนพวกนาง หาเรื่องเหมยเหยา นายท่านอี้กลับมา พลันตบตีพวกนางจนหน้าบวม

          “ฝากไว้ก่อนเถอะ” สตรีทั้งสองเดินสะบัดอาภรณ์ออกไป  เหมยเหยาพลันมองอย่างผู้มีชัยชนะ นางจะได้เริ่มแผนการนางเสียที หลังจากที่คิดมานานแล้ว

          …

        เรือนร่างบางในอาภรณ์สีฟ้า ใต้ต้นอวี้หลัน หญิงสาวพลันให้สาวใช้อย่างเสี่ยวเถา พานางเดินเล่นสำรวจจวนอี้ เหมยเหยามองสวนดอกไม้ที่ให้ความผ่อนคลายกับ ตอนนี้เสี่ยวเถากำลังพานางไปที่ศาลาสระบัว หญิงสาวพลันนั่งลงแล้วมองพิณผีผา

          “นายท่านสั่งให้ข้านำมาเตรียมไว้ให้ท่านเจ้าค่ะ” อี้เซี่ยช่างใส่ใจนางนัก ตอนที่อยู่ในโรงงิ้ว เวลาว่างนางก็พลันดีดเพลงพิณเพื่อคลายเหงา

          เสียงดนตรีพลันบรรเลง ราวกับสายน้ำไหล ให้ความรู้สึกแก่คนฟังอย่างผ่อนคลายยิ่งนัก มือเรียวงามกรีดกรายในสายพิณ บทเพลงรักที่แสนจะไพเราะได้จบลงไป

          “แม่นาง เจ้าเป็นผู้ใดกัน ถึงได้มาดีดพิณที่จวนของข้า” บุรุษร่างสูงตระหง่านในชุดสีฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับอี้เซี่ยยิ่งนัก

          “นายน้อยใหญ่” เสี่ยวเถาเรียกบุรุษผู้นี้ว่านายน้อยใหญ่ เหมยเหยาพลันเข้าใจได้ในทันที คุณชายใหญ่ตระกูลอี้ อี้เฉิน

          “คารวะคุณชายใหญ่ ข้าอนุเหมยเจ้าค่ะ” คำว่าอนุเหมยเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของเขา ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลย สตรีนางนี้นี่เองที่ทำให้มารดาของเขาเป็นกังวล กินมิได้นอนมิหลับ จากสายตาที่ชื่นชมเปลี่ยนเป็นดูแคลนทันที

          “อนุอย่างนั้นรึ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย กล้าเสนอหน้ามาที่นี่” อี้เฉินเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า

          “คุณชายใหญ่ช่างปากร้ายยิ่งนัก”

          “สตรีเยี่ยงเจ้า มิคู่ควรจะเสวนากับข้า” อี้เฉินไม่รั้งอยู่นาน เมื่อหญิงงามกลายเป็นอนุของบิดา ทำให้เขารีบสาวเท้าออกไปจากศาลาทันที