LOGINShare
32
publish date:
2026-08-29 15:52:11ลี่หรานออกไป หงเหมยเปลี่ยนผ้าเข้าไปในห้องอาบน้ำ นางรอให้พ่อสามี ดูแลนาง
พ่อสามีเห็นหงเหมยเปลือยเปล่าเข้ามา เขาจับนางอุ้มดุ้นใหญ่
อ๊อก อ๊อก อ๊อก
อ๊อก อ๊อก อ๊อก
ไม่นานน้ำขาวขุ่นไหลออกจากปากหงเหมย พ่อสามีทำหน้าเสียวอย่างมีความสุข จากนั้นอุ้มหงเหมยขึ้นมาทำท่าลิงอุ้มแตง
ลี่หรานพลันนอนให้นมเผยเทียน ใบหน้างามอาบไปด้วยน้ำตา ในใจก็รู้สึกผิดต่อเผยอี้ แต่ในใจก็เรียกร้องต่อดุ้นพ่อสามี ที่ใหญ่ยาว อีกทั้งหงเหมย ก็ทำให้ลี่หรานมีความสุขไม่น้อย
ค่ำคืนนั้น สะใภ้ทั้งสองนาง นอนแนบซ้ายแนบขวา พ่อสามี ทั้งสามคนนอนอย่างมีความสุข ยามเช้าได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
รถม้าที่งามวิจิตรจอดที่หน้าสกุลเผย สตรีแต่งกายงดงาม ชุดของนางเป็นผ้าต่วนอย่างดี สีแดงลายวิหคเหิน ปักด้วยดิ้นทองทุกระเบียบนิ้ว
ใบหน้างามผลัดด้วยเครื่องประทินโฉม ชั้นดีของเมืองใต้ ศีรษะประดับด้วยหงส์คาบมุกเป็นพู่ห้อยระย้าลงมานับห้าเม็ด
มืองามประดุจหยกถือพัดลาย บุปผา พัดไปมา ดวงตางามมองเรือนไม้
"ฮูหยินพวกเราเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ" อาจูข้ารับใช้คนสนิทของนางพลันเอ่ยขึ้น หยวนเหนียงคิดถึงบุตรสาวของนางมาก นางกับสามีลี่เซียว ทำหารค้าทางเมืองใต้ เมื่อสองปีก่อนบุตรสาวมาเที่ยวเล่นที่เมืองหลวง ลี่หรานมาส่งผ้าแพรพรรณ ในตอนนั้นมีโจรภูเขาดักปล้น ทำให้ลี่หรานหายสาบสูญไป สองปีมานี้ หยวนเหนียงออกตามหาบุตรสาวตลอด จวบจนมาทราบข่าวมาอยู่หมู่บ้านสกุลเผย
ทั้งสามคนในเรือนกินข้าวกันอย่างมีความสุข เผยเทียนนอนหลับสบาย
ทันทีที่หยวนเหนียงย่างกรายเข้ามาในเรือนนี้ พบบุตรสาวของนางอวบอิ่มขึ้น อีกทั้งหนึ่งบุรุษที่นางไม่เคยลืม
"ลี่หราน!!!" หยวนเหนียงเรียกบุตรสาว
ลี่หรานตกใจ มีคนใบหน้าคล้ายนางเรียวกนาง
เผยหานตกใจเช่นกัน เป็นนาง หญิงสารเลว นางมาเเล้ว หยวนเหนียง
"ข้าเป็นมารดาของเจ้า มารับเจ้ากลับบ้าน สองปีเเล้วข้าตามหาเจ้า" ลี่หรานมองสตรีอ่อนเยาว์ตรงหน้า อาภรณ์หรูหรา
"คุณหนูกลับบ้านเถอะเจ้าค่ะ" อาจูมองสถาพเจ้านาย
หงเหมยงงไปหมดเเล้ว
"หยวนเหนียง" เผยหานเอ่ยขึ้น หยวนเหนียงมองอดีตคนรัก หมู่บ้านสกุลเผย หยวนเหนียงไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้
"ท่าน"
"นางเป็นเมียข้า" เผยหานอยากให้หยวนเหนียงช้ำใจตาย เหมือนกับที่นางทำกับเขา เมื่อยี่สิบปีก่อน
"อะไรนะ" หยวนเหนียงตกใจแทบจะเป็นลม อดีตคนรักของนาง เป็นสามีของบุตรสาวนาง
"เผยหาน นี่เจ้า"
ลี่หรานความจำเสื่อม จึงไม่ได้คิดจะออกตามหาครอบครัว ยามนี้สมองของนาง เข้าใจเเล้ว พ่อสามีเป็นคนรักเก่าของมารดา
"เจ็บรึไม่ ที่รู้ว่าบุตรสาวเจ้าเป็นเมียข้า อ้อเป็นเมียบุตรชายข้า และเมียข้าด้วย"
หยวนเหนียงตัวสั่น ใบหน้าแดง
นางตบหน้าเผยหาน
"เจ้าคนเลว ลี่หรานกลับบ้านเถอะลูก"
"พ่อบุญธรรม นี่ท่านได้เสียกับลี่หรานรึ" เผยอี้โผล่มา ไม่คาดคิดว่าเขาจะโผล่มายามนี้
ลี่หราน หงเหมย เผยหาน ทั้งสามคนตกใจ
เผยอี้ ตาแดงก่ำ ไม่คิดว่าพ่อบุญธรรมจะทำเรื่องอัปรีย์เยี่ยงนี้ เขารักพ่อบุญธรรมาก
เผยอี้เดินเข้าไปตบหน้าลี่หราน ใบหน้างามพลันเป็นรอยมือ
"สารเลวทั้งคู่ นับจากวันนี้ ข้ากับท่านสิ้นสุดการเป็นพ่อลูกกัน ส่วนเจ้าหญิงแพศยา ข้าขอให้เจ้าไม่ได้ตายดี"
ลี่หรานตกใจเข่าอ่อนลงกับพื้น
เผยอี้เดินจากไป ใบหน้านิ่ง เขาปวดใจ
หงเหมยเหนื่อยจนจะเป็นลม
"พี่อี้!!!" ลี่หรานปวดใจไม่น้อย
"เพราะท่าน เพราะท่าน" ลี่หรานชี้หน้าด่าพ่อสามี
"เพราะความร่านของเจ้าต่างหาก" พ่อสามีเอ่ยขึ้น
หยวนเหนียงช้ำใจมองดูบุตรสาว บ้าคลั่ง ลี่หรานหยิบมีดสั้นขึ้นมา
"เพราะเจ้าคนเดียว ทำให้พี่อี้ไปจากข้า" ลี่หรานไม่มีสติ พุ่งเข้าไปแทงพ่อสามี
ฉึก!!!!!
มีดปักลงกลางอกมารดาของนาง ลี่หรานตกใจตัวสั่น
"ท่านแม่"
"หยวนเหนียง" เผยหานไม่คิดว่า นางจะรับมีดแทนเขา
"เผยหาน หนี้รักของเจ้า ข้าชดใช้ให้เเล้ว เลิกยุ่งกับบุตรสาวข้า"
"ฮูหยิน" อาจูเสียใจมาก
ลี่หรานตกใจ หยิบมีดสั้นขึ้นมาแทงคอตัวเอง อย่างฉับพลัน เลือดสาดกระเด็นออกมาอย่างน่ากลัว
"ลี่หราน!!!"
"คุณหนู"
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เผยหานก็หายออกไปจากบ้านสกุลเผย หงเหมยกลับไปเป็นหญิงคณิกาตามเดิม
หยวนเหนียงได้เเต่เลี้ยงดูหลานชายอย่างเผยเทียน ให้เติบโต เผยอี้ไม่มีผู้ใดพบเห็นเขาเช่นกัน
หยวนเหนียงพาหลานชายมาเซ่นไหว้ ลี่หราน พบว่าบนหลุมศพหน้าป้ายวิญญาณมีดอกเหมยวางอยู่
"อาหราน แม่พาลูกมาเยี่ยมเจ้า ทุกอย่างที่เจ้าทำร้ายเเม่ เเม่อโหสิกรรมให้ ส่วนเผยเทียน แม่จะดูแลเขาเอง ขอให้ดวงวิญญาณเจ้าไปสู่ภพภูมิที่ดี"
ลี่ฮูหยินพูดไปซับหน้าไป หยวนเหนียงรักบุตรสาวมาก เมื่อได้พบเจอก็ตายจากกันไปเสียเเล้ว เพราะเผยหานคนเดียว ที่ทำร้ายบุตรสาวของนาง
ในอดีตเผยหานรักหยวนเหนียง แต่เพราะเผยหานไร้บ้าน หยวนเหนียงไม่อาจแต่งงานไปด้วย นางจึงเลือกแต่งกับลี่เซียว
มิคาดคิดว่า ยี่สิบปีต่อมา เผยหานรู้ว่าคนตกหน้าผาคือบุตรสาวของนาง ทั้งยังให้แต่งงานกับบุตรบุญธรรมของเขา แล้วมาย่ำยีคนเป็นสะใภ้อย่างบุตรสาวของนาง
ช่างเป็นบุรุษใจคอโหดเหี้ยมนัก
Latest chapter
เรือนราคะ 103
ยามนี้เยียนหรานอยู่ในโรงครัวกับกวนอี้ นางมองหม้อเห็ดของกวนอี้ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม คนของหนานอ๋องนำสำรับไปให้เจ้านายแล้ว กวนอี้มองเยียนหรานเหตุใดนางจึงยิ้มผิดปกตินัก สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้วกระมัง ทหารกล้าต่างมาตักข้าวในโรงครัว ไม่นานนักพวกเขาก็พลันเดินจากไป เยียนหรานล้างชามในครัว สองถ้วยชาผ่านไป เหล่าทหารล้มลงพื้นนอนตายกันอย่างมาก เยียนหรานถูกนำตัวไปที่กระโจมหนานอ๋อง สิ่งแรกที่เห็นคือเย่หวานมุมปากอาบไปด้วยเลือก"หญิงชั่วเยี่ยงเจ้า กล้าวางยาพิษ" หนานอ๋องยังไม่ทันได้กิน เย่หวานนำไปกินเสียก่อนนางจึงตายแทนเขา เยียนหรานพลันหัวเราะอย่างมีความสุข"ข้าเล่า ข้าแค่เป็นสายลับให้เจาอ๋อง แต่ท่านให้ทหารทั้งค่ายมาย่ำยีข้าเกือบปี จนข้าตั้งครรภ์ ท่านคิดว่า ท่านทำถูกแล้วรึ" สมควรแล้วพวกมันต้องตาย ส่วนนังเย่หวานให้ชายทั้งสี่คนไปรังแกเยียนหราน ในตอนนั้น เยียนหรานคิดว่าเย่หวานสมควรตาย"เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าจะสังหารเจ้า" "เอาเลย ข้ายอมตาย" เยียนหรานได้แก้แค้นแล้ว นางคิดว่านางควรตายตาหลับ จู่ ๆ หนานอ๋องกระอักเลือดขึ้นมา "นี่เจ้าใส่อะไร""น้ำชาข้าก็ใส่ยาพิษ" เยียนหรานเทยาพิษใส่บ่อน้ำดื่มที่นำมาต้ม
เรือนราคะ 102
เยียนหรานพาร่างกายอันบอบช้ำกลับมาที่กระโจมท่ามกลางฝนห่าใหญ่ตกลงมา หญิงสาวมองเห็นหัวเจาอ๋องเสียบประจานหน้าลานประลองยุทธไม่จริง !!!เจาอ๋องตายแล้ว เยียนหรานรับไม่ได้จริง ๆ นางแทบจะเป็นลม นางถามทหารแถวนั้น พบว่าหนานอ๋องเป็นคนสังหารเจาอ๋อง เพราะเจาอ๋องคิดต้องการบัลลังก์ หลายวันต่อมาเยียนหรานใช้ชีวิตในค่ายทหารอย่างไม่มีความสุข นางยิ้มขมให้ตัวเอง ตั้งแต่เจาอ๋องชีวิตนางก็ไร้ทิศทาง หวังรอให้เขามารับนาง แต่สุดท้ายเขาก็ตายไปแล้วพวกต้าข่านยังคงอยู่ในค่ายทรมานนางเหมือนเดิม เยียนหรานแม้จะตั้งครรภ์พวกเขาก็ไม่ละเว้นนางเลยแม้แต่น้อยวันนี้เยียนหรานออกไปหาของป่ากับกวนอี้ กวนอี้นึกสาแก่ใจไม่น้อยที่เจาอ๋องตายด้วยน้ำมือของหนานอ๋อง เยียนหรานสะพายตะกร้าที่ไม่ใหญ่มาก เดินตามกวนอี้เพราะวันพรุ่งนี้ ต้องทำอาหารเช้าให้นายทหารทุกคน เนื่องจากเสบียงหมดแล้ว รอหนานอ๋องเบิกจากคลังหลวง"เยียนหราน ข้าว่าบรรยากาศบ่อน้ำพุร้อน ก็ไม่เลวเลย" ตาแก่กวนอี้จะพานางไปไหนกัน หรือจะให้นางมีอันใดกับเขาในบ่อน้ำพุร้อนเป็นดังคาดเดาเอาไว้ กวนอี้พาเยียนหรานมาที่บ่อน้ำพุร้อน กวนอี้ให้เยียนหรานถอดผ้าแช่ในน้ำพุร้อน เยียนหรานนั่งลงแช่น้
เรือนราคะ 101
เยียนหรานคุกเข่าหันสะโพกไปทางต้าข่าน ต้าข่านเลียผ่านร่องสวาททั้งหน้าและหลัง จุมพิตอย่างเร่าร้อน แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะลิ้นหนาทั้งดูดและเลีย ยิ่งเขาเล่นลิ้น นางยิ่งเสียวจนฉี่จะราดอยู่แล้วอ๊อก อ๊อก อ๊อกอ๊อก อ๊อก อ๊อกดุ้นใหญ่พลันกระแทกปากคนงาม เยียนหรานรับรู้ได้ถึงน้ำรักซึมทีละเล็กน้อย ช่างหวานยิ่งนัก"อ้า อ้า แม่นางเยียน" ปี๊ด !!!เพียงไม่นานอาจิงก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากเยียนหรานจนหมด ชายหนุ่มทำหน้าอย่างผ่อนคลายอย่างมากน้ำรักไหลเยิ้มออกจากปากเยียนหรานอย่างมาก กระบวนท่าต่อไป เยียนหรานขอพักเหนื่อยต้าข่านชอบเยียนหรานยิ่งนัก นางตั้งครรภ์ นางอาจจะตั้งครรภ์ลูกของเขาหรืออาจิง หากเขาต้องกลับไปชนเผ่า เขาจะขอท่านอ๋อง นำตัวนางกลับไปด้วยเยียนหรานนอนหายใจยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ชายทั้งสองคนก็เริ่มบทสวาทกับนางเสียแล้ว...ยามอรุณรุ่ง เยียนหรานต้องหอบผ้าไปซัก ได้ยินเหล่าทหารสนทนา กันว่าหนานอ๋องแต่งชายาเอกบุตรสาวขุนนาง เขาช่างมีความสุขนักอีกทั้งเจาอ๋องหลบหนีการจับกุมอย่างหัวซุกหัวซุน เยียนหรานซักผ้าเสร็จกลับไปที่กระโจม"เจ้าสินะ นังแพศยาที่หนานอ๋องส่งให้มาบำเรอพวกทหาร" เยียนหรานนั่งพักในกระโจม จู่ ๆ
เรือนราคะ 100
กวนอี้ลากนางมาที่ห้องเก็บฟืน ที่เต็มไปด้วยกองฟาง เยียนหรานท้องได้สี่เดือนแล้ว เหตุใดในค่ายทหารถึงได้มีแต่คนระยำเช่นนั้น แม้แต่หญิงตั้งครรภ์พวกมันยังทำได้ลงคอกวนอี้จุมพิตที่เรียวปากงามของเยียนหราน สองมือหนาใหญ่ค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของนางออกมาเยียนหรานนอนถ่างขาบนกองฟางที่รองด้วยเศษผ้า นางจะให้พวกมันกระทำนางไปก่อน แต่ก่อนที่จะไป นางจะให้พวกมันตายไปกับนางด้วยกวนอี้มองร่างอวบที่ท้องนูนขึ้น เด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของต้าข่านก็ได้ กลีบงามของนางอวบอิ่มขึ้นจริง ๆ เท่าฝ่ามือหนาใหญ่ของเขากวนอี้เลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม สามนิ้วขยี้ตรงกลีบงาม เยียนหรานพลันร้องออกมาเสียงหลงน้ำลายหยดลงกลีบงามสีแดง เยียนหรานหายใจอย่างเหนื่อยหอบแจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะแม้นางจะตั้งครรภ์อยู่ นางก็ยังคงเป็นหญิงร่านสำหรับเขา มือหนาใหญ่แหย่ร่องสวาทอย่างสนุก เยียนหรานร้องออกมาไม่หยุด เพียงไม่นานนัก กวนอี้พลันดึงนิ้วมือออกมา เลียน้ำหวานที่นิ้วมือของเขาเขารีบให้เยียนหรานเลียที่ดุ้นอับอวบใหญ่นางมองเจ้าแท่งหยก อวบใหญ่ มืองามชักดุ้นขึ้นลงไปมา มีหยดน้ำซึมออกมาไม่น้อยเมื่อนางเลียที่หัวดุ้นกวนอี้ถึงกับร้องครางออกมาอย่างเสียวสุด
เรือนราคะ 99
เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไปเยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่านเยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา "เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดท
เรือนราคะ 98
กวนอี้เป็นพ่อครัวในกองทัพทหาร สังกัดหนานอ๋อง เขามองเยียนหรานด้วยสายตาที่หื่นราคะ "เจ้ามองอะไร ในตอนนั้นเยียนหรานกำลังล้างชามอยู่ ยามนี้ พวกทหารต่างฝึกวิทยายุทธ์ที่ลานประลองยุทธ์"เยียนหราน เจ้าคงมิรู้ว่า ท่านอ๋องอนุญาตให้ข้านอนกับเจ้าได้" สารเลว !!!อย่าให้นางออกไปได้แล้วกันกวนอี้โอบกอดนางอย่างเร่าร้อนในโรงครัว ลิ้นหนาขบติ่งหูของนาง เยียนหรานจำใจต้องอดทนเพราะนางไม่มีทางเลือก ขางเกงขาวบางถูกปลดออก จึงเหลือเพียงสะโพกที่งอนงามมือหนาใหญ่จับสะโพกที่งอนงามไว้ ค่อย ๆ แหย่เข้าไปในรู้สวาทของคนงาม เยียนหรานยืนถ่างขาออกกว้าง ๆรับรู้ได้ถึงมือหนาใหญ่ที่แหย่เข้าไป อย่างช้า ๆ กลีบงามที่ชุ่มไปด้วยน้ำสีชมพู ผลิออกมา แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะน้ำสีขาวขุ่นพลันไหลออกมาจากร่องสวาทอย่างมาก เยียนหรานทำปากอย่างซี๊ดซ๊าดด้วยความเสียว กวนอี้มองร่องสวาทมีน้ำไหลเยิ้มออกมา กลิ่นบุปผาหอมหวานลอยเข้าจมูกเขา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวเสียจริง มือหนาใหญ่ผลิกลีบงามออกแล้ว ใช้ลิ้นเลียตรงนั้น จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบรสชาติหวานยิ่งนัก รูสวาทของนางช่างงดงามเหลือเกิน"อ้า อ้า อ้า ข้า อ้า" เยียนหรานเสียวไปกับการที่ตาเฒ่
You may also like
ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.0K viewsคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.0K viewsท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ126.8K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย849.3K viewsท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์
ซินเหมย / ณศิกมล99 viewsตงกงบูรพาคืนบัลลังก์
บัวหลวง238 viewsท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา292 viewsไม่สิ้นวาสนา
หนามชมพู320 views
