34

ยามพลบค่ำในห้องโถงเรือนใหญ่ช่างครึกครื้นยิ่งนัก อี้เซี่ยให้บ่าวรับใช้ไปตามอนุแต่ละคนมาร่วมรับสำรับเย็นด้วยกัน เหมยเหยาย่างกรายเข้ามาในห้องโถงพบว่าเหล่าฮูหยินใหญ่กับอนุคนอื่น ๆ พลันมาถึงเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างมองอนุคนใหม่ของนายท่านอี้อย่างชิงชัง หญิงสาวยิ้มหน้าแป้นแล้วนั่งลงตรงที่ของนางที่สาวใช้จัดไว้ให้

          นายท่านอี้เมื่อเห็นทุกคนมากันครบแล้วจึงเริ่มรับประทานอาหารได้ เหมยเหยามองฮูหยินใหญ่อย่างนึกชิงชัง

          “นายท่าน เนื้อปลาบำรุงสมองเจ้าค่ะ” เหมยเหยาคีบอาหารใส่ถ้วยอย่างไม่ไว้หน้าฮูหยินใหญ่ ทุกคนมองพฤติกรรมของเหมยเหยา อย่างเอือมระอา

          “อือ ขอบใจเจ้านัก” ดูท่าบนโต๊ะอาหาร คงจะมีเพียงนายท่านอี้กับเหมยเหยาเท่านั้นกระมังที่มีความสุขในการกิน ฮูหยินใหญ่นั้นทนมิไหวรีบลุกออกไปทันที ท่ามกลางสายตาอี้เซี่ยมองนาง ในตอนนั้นเหมยเหยาแอบยิ้มอย่างสาแก่ใจเล็กน้อย

          หลังจากที่รับสำรับกันอิ่มแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับเรือน เหมยเหยาเองก็มุ่งหน้ากลับเรือนของนางเช่นกัน ก่อนออกมานายท่านอี้บอกนางว่าจะมาค้างกับนางคืนนี้ ทำให้เหล่าอนุต่างอิจฉานางยิ่งนัก หญิงสาวพลันเข้ามาในห้อง นางสั่งสาวใช้อย่างเสี่ยวเถาไปพักผ่อนที่เรือนคนใช้ มิต้องมาดูแลนาง

          เหมยเหยานั่งลงที่ตั่งยาวพร้อมจุดกำยานผ่อนคลาย นางพร้อมที่จะสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้กับครอบครัวสกุลอี้

          “ช่างยิ้มอย่างมีความสุขเสียจริงนะ” นางมองไปทางต้นเสียงพบว่าอี้เฉินยืนทางหน้าต่าง นี่เขาช่างใจกล้านักที่บุกเข้ามาในเรือนของนางในยามนี้

          “คุณชายใหญ่ นี่ท่านคิดจะทำอันใด ถึงกล้าบุกมาหาข้ายามนี้”

          “เหมยเหยา เจ้าช่างใจกล้านักที่ทำให้ท่านแม่ข้าเสียใจ” ในตอนนั้นเขาเดินสวนทางกบัมารดา พบว่านางนั้นร้องไห้ บอกว่าเหมยเหยาว่านเสน่ห์ในห้องอาหาร ต่อหน้าท่านแม่สตรีนางนี้ ยังหยิ่งผยองได้อีก

          “คุณชายใหญ่ ข้าคืออนุนายท่านะเจ้าคะ  ข้ารับใช้นายท่าน มารดาของท่าน เป็นหญิงใจแคบไปได้ แค่สามีมีอนุเพิ่มทำเป็นเสียใจหึงหวง”

          “หยุดก้าวร้าวว่ามารดาของข้า” อี้เฉินอยากจะตบปากนางเสียจริง แต่เสียงเคาะประตูดันขัดจังหวะขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มหายไปทางหน้าต่างท่ามกลางความมืด เหมยเหยากำลังจะตอบกลับไป นางนั้นต้องปิดหน้าต่าง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วก้าวไปเปิดประตูให้นายท่าน

          “เหมยเหยา ทำไมเปิดประตูช้านักเล่า ข้าเคาะตั้งนาน” อี้เซี่ยมองหญิงงามยิ้มให้เขา

          เหมยเหยาทำเป็นเขินอาย “ข้าจุดกำยานอยู่เจ้าค่ะ นายท่านเข้ามาเถอะเจ้าค่ะ ข้าคิดถึงนายท่านใจจะขาดแล้ว” หญิงสาวจับมือหนาแล้วมาเขามาที่เตียงนอนของนาง

          “นายท่านคืนนี้ ข้าจะทำให้นายท่านมีความสุขเองเจ้าค่ะ”

          หญิงสาวพลันปลดอาภรณ์ของอี้เซี่ยลงพื้น เขานั้นชอบนางตรงนี้ล่ะ ที่ปรนนิบัติเขาดีกว่าอนุพวกนั้น แม้แต่ฮูหยินใหญ่ก็ยังไม่เคยทำให้เขาตื่นเต้นเร้าใจเท่าเหมยเหยาเลยแม้แต่น้อย

          ในเวลาเดียวกันที่เรือนใหญ่ เจ้าของเรือนร้องไห้เพราะช้ำใจ สามีของนางนั้นลุ่มหลงอนุนางนั้นจนโงหัวไม่ขึ้นจริง ๆ เดิมทีคิดว่าเขาเข้ามาในเรือนจะมาค้างกับนาง แต่ที่ไหนได้ดันมาบอกว่า จะไปค้างกับเหมยเหยา สตรีโรงงิ้วมีอะไรดีนักหนา

          “สตรีนางนั้นมีอะไรดี ท่านพี่ถึงได้หลงใหลมันขนาดนั้น”

          “ฮูหยินใจเย็น ๆ นะเจ้าคะ” แม่นมจ้าวปลอบใจเจ้านาย นางในฐานะแม่นมเลี้ยงดูหลิงฟางมาตั้งแต่ยังเล็กทำไมนางจะไม่รู้ว่าหลิงฟางเจ็บปวดแค่ไหนเล่า

          “ข้าจะทำให้มันออกไปจากจวนอี้ให้ได้”

          …

        ในเรือนเล็กของเหมยเหยาข้างในร้องรุ่มดังเปลวเพลิง เหมยเหยาใช้เต้านมทั้งสองข้างโอบลำดุ้นใหญ่ของนายท่านอี้ ตอนนี้เขาทำหน้ามีความสุขอย่างมาก ความรู้สึกนี้ช่างดีนิ่งนัก จากนั้นมืองามชักที่ลำดุ้นไปมา จนน้ำรักสีขาวขุ่นไหลพุ่งออกมาอย่างแรง ติดที่ดวงหน้างามไหลเยิ้มลงมาถึงริมฝีปากงาม หญิงสาวพลันเลียริมฝีปากรับรู้รสชาติหวานล้ำของน้ำขาวขุ่น

          เมื่อปลดปล่อยน้ำรักหมดแล้ว อี้เซี่ยทำหน้าอย่างผ่อนคลาย จากนั้นเขาจับร่างงามนอนลงแล้วถ่างออกกว้าง ๆ มือหนาใหญ่จับกลีบนอกกลีบในอย่างช้า ๆ

          “อ้า อ่า” เสียงร้องอย่างอ่อนหวานพลันดังขึ้น มันเสียวเหลือเกิน ยิ่งนายท่านแหย่เข้าไปในร่องงาม เหมยเหยายิ่งมีความสุข นิ้วอุ่น ๆ กระแทกกับโพรงมดลูก ยิ่งทำให้นางหายใจลำบาก ทั้งมีความสุขกับความเจ็บ

          “เหมยเหยา” ร่องงามของนางช่างคับแคบนัก นิ้วมือสามนิ้วที่เต็มไปด้วยน้ำรักของเหมยเหยา ลิ้นหน้เลียที่นิ้วมือรสชาติหอมหวานยิ่งนัก อี้เซี่ยไม่อิ่ม เขาโน้มใบหน้าไปที่ร่องงาม ลิ้นหนาแตะเข้าไปในรูควานหาความหอมหวานด้านในนั้น

          “อ้า อ่า นายท่านดูดแรง ๆ” ฟังคำสั่งสาวงาม ทำให้อี้เซี่ยพลันดูดร่องงามอย่างแรง จนร่างงามพลันบิดเรือนกายไปมา มันเสียวจริง ๆ

          ไม่นานนักอี้เซี่ยพลันเปลี่ยนท่วงท่าใหม่ คืนนั้นทั้งคืน เขากับอนุคนโปรดเล่นบทเพลงแห่งรักจนไปถึงรุ่งสาง…

        เข้าสู่ฤดูหนาว หิมะได้ตกลงมายามเช้า หลายวันผ่านมานี้ เหมยเหยาก็อาศัยในจวนอี้ครบเดือนแล้ว นางนั้นเป็นที่จงเกลียดจงชังของคนจวนอี้ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจอันใดมาก เพราะทุกวันนี้นางได้รับความรักจากอี้เซี่ยเป็นอย่างมาก อีกทั้งคืนนี้นายท่านอี้จะพานางไปงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของท่านขุนนางตู้ปิง ใต้เท้าศาลตุลาการ ด้วยเหตุนี้เป็นการตบหน้าฮูหยินใหญ่ด้วย ที่อี้เซี่ยเลือกนางไปออกงานพร้อมฮูหยินใหญ่ เดิมทีงานต่าง ๆ อนุไม่มีสิทธิ์แม้ที่จะออกงานด้วยซ้ำ แต่เพราะอี้เซี่ยรักนางมากกว่าใคร ๆ นางจึงได้สิทธิ์พิเศษ ทำให้เหล่าอนุในจวนอิจฉานางไม่น้อย

          ในเรือนใหญ่ฮูหยินใหญ่ พลันดื่มน้ำแกงบำรุงร่างกาย สองสามวันมานี้ นางโดนลมเย็นทำให้ร่างกายพลันอ่อนแอ จำต้องดื่มน้ำแกงเพื่อบำรุงเสียหน่อย

          “ฮูหยินชุดที่จะไปร่วมงานจวนตู้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมจ้าวพลันรายงานเจ้านาย

          “อือ ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า สตรีชั่วอย่างเหมยเหยานั่น จะใช้มารยาล่อลวงท่านพี่ ให้นางได้ไปงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย”

          “ฮูหยิน ท่านอย่าไปสนใจคนอย่างนาง เลยเจ้าค่ะ เสียสุขภาพจิตเปล่า ๆ”

          “อือ” ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฮูหยินใหญ่ทำเป็นมองไม่เห็นเหมยเหยาอยู่ที่จวนเลยแม้แต่น้อย นางต้องอดทนไว้

          “คืนนี้ท่านพี่จะพาข้า และเหมยเหยาไปที่จวนตู้ ของขวัญนางท่านตู้ แม่นมจ้าวเตรียมไว้รึยัง”

          “บ่าวเตรียมไว้ให้ฮูหยินเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ผ้าปักลายนกยูงเขียนคำอวยพร อายุยืนยาวปักด้วยดิ้นทองงามล้ำ” ฮูหยินใหญ่ทอดมองแล้วระบายรอยยิ้มออกมา นี่คือสิ่งที่นางจะมอบให้ใต้เท้าตู้ กระนั้นนางจึงสั่งให้แม่นมจ้าวรักษาไว้ให้ดี

          เรือนเล็กของเหมยเหยาในยามนี้ เสี่ยวเถาสาวเท้าเข้ามากระซิบข้างหูเจ้านาย เหมยเหยาพลันยิ้มพอใจยิ่งนัก

          “เจ้าบอกบ่าวคนนั้นให้ทำตามแผนแล้วกัน”

          “เจ้าค่ะ นายหญิง” เสี่ยวเถาพลันย่างกรายออกไป

          ดวงหน้างามเหมยเหยาพลันปรากฏแววตาเจ้าเล่ห์ออกมา คืนนี้นางจะเป็นคนทำให้ฮูหยินใหญ่พลันขายหน้าเอง แค่คิดก็สาแก่ใจแล้ว หลินฟาง ข้าอยู่ในจวนนี้ อย่าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขเลย