40

เช้าวันถัดมาชีเหนียงในอาภรณ์ที่งดงามใบหน้างามประทินด้วยแป้งหอม นางดีใจนักที่เวยหานไปราชการต่างอำเภอ 

หน้าจวนเวยยามนี้ ชีเหนียงร้องไห้ที่เวยหานไปนานนับเดือน

"นายท่านต้องดูแลสุขภาพนะเจ้าคะ" นางหยิบเสื้อคลุมสีน้ำตาลมอบให้เขา

"ขอบใจเจ้ายิ่งนัก ข้าเสร็จธุระ จะรีบกลับมา" เวยหานหอมแก้มคนงามแล้วพลันย่างกรายขึ้นรถม้า เขาเปิดม่านมองคนงามด้วยความอาลัย หญิงสาวโบกมือให้เขา

ในใจของเวยหานยังเสียดาย อยากจะให้นางไปกับเขาด้วย แต่ทว่า นางต้องคอยดูแล เวยฮูหยินเมียเอกที่ป่วย อีกทั้งยามนี้ ในจวนเวยสะใภ้ใหญ่กำลังจะคลอดลูกเสียด้วย กระนั้นจึงให้อนุชีดูแลจวนเวยดีที่สุดในยามนี้

ชีเหนียงมองรถม้าเเล่นออกไป ในใจยิ้มอย่างอารมณ์

"นายหญิง นายท่านไปแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวหยีสาวใช้ของนางรู้แผนการเจ้านายดี

"ข้ารู้แล้ว เจ้าไปเคี่ยวน้ำแกงรังนกให้ข้า ข้าจะไปหาฮูหยินใหญ่" ชีเหนียงสบตากับบ่าวคนสนิท 

ภายในเรือนใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกำยานผ่อนคลายร่างกาย ชีเหนียงคำนับฮูหยินใหญ่

"คารวะฮูหยินใหญ่" 

"น้องหญิงชีตามสบายเถอะ" เวยฮูหยินเอ่ยขึ้นแล้วไอโขลก ๆ เหมือนคนใกล้ตาย

ชีเหนียงนั่งลงเก้าอี้ 

"ข้านำน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้พี่หญิง ท่านจะได้หายไว ๆ "

"ขอบใจเจ้ายิ่งนัก" เวยฮูหยินซึ้งน้ำใจอนุนางนี้ยิ่งนัก ตั้งแต่แต่งนางเข้ามา นางช่วยงานเวยฮูหยินได้เยอะจริง ๆ อีกทั้งชีเหนียงยังได้รับมอบหมายให้ดูแลจวนเวยอีกด้วย นับว่าดีเเล้ว ช่วยแบ่งเบางานของเวยฮูหยิน

"พี่หญิง อย่าได้เกรงใจ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างข้าได้เตรียมหมอตำแยให้สะใภ้ใหญ่แล้ว นางจะคลอดบุตรเดือนหน้า ข้าต้องเตรียมการแต่เนิ่น ๆ "

เวยฮูหยินชื่นชมชีเหนียงจริง ๆ แม้นางจะมาจากหอร้อยบุปผา แต่นางก็เป็นคนดีมากจริง ๆ พูดคุยได้สักพักชีเหนียงก็ขอตัวกลับเรือน

ในระหว่างทางกลับเรือน ชีเหนียงต้องผ่านเรือนของเวยหมิงอยู่แล้ว

นางรีบเดินไปหน่อยทำให้นางสะดุดล้ม แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น 

หญิงสาวพลันลืมตาขึ้นมา พบว่าเวยหมิงรับนางไว้ไม่ให้หงายหลังล้มลงไป ทั้งสองต่างสบตากัน เวยหมิงหวนคิดเรื่องเมื่อคืน ทำให้ใบหน้าเขาแดงก่ำ

"คุณชายใหญ่" ชีเหนียงเรียกเวยหมิง กระนั้นทำให้เขาพลันได้สติ ปล่อยนางเป็นอิสระ 

"ท่านมิเป็นไรใช่รึไม่"

"ขอบคุณท่านมากคุณชายใหญ่" ชีเหนียงเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ แล้วเดินไปข้างหน้า รั้งท้ายด้วยเสี่ยวหยี เวยหมิงได้กลิ่นหอมจาง ๆ ในตัวของนาง ทำให้เขาพลันหน้าแดงก่ำ...

ค่ำคืนนั้นเวยหมิงนอนกระสับกระส่าย ข้างกายเขามีหลินหยาภรรยาที่ท้องโต มองสามีนอนอย่างไม่สบายตัว

"ท่านพี่เป็นอะไรเจ้าคะ" หลินหยาถามผู้เป็นสามี เวยหมิงลุกขึ้นมานั่ง ในหัวสมองของเขามีแต่ภาพของชีเหนียง

"ประเดี๋ยาข้ามา" หลินหยาได้แต่มองสามีเดินออกจากเรือนไป...

เรือนรองในยามนี้ ชีเหนียงยังไม่นอน นางมองเสี่ยวหยี

"ยาที่เจ้าให้ข้ามา มันได้ผลจริงรึ" ชีเหนียงถามเสี่ยสหยีด้วยความข้องใจ เหตุใดเวยหมิงยังไม่มาหานาง ยานี้เสี่ยวหนีนำมาจากนักพรตท่านหนึ่ง อาศัยอยู่วัดอินทางนอกเมือง

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สองนายบ่าวมองหน้ากัน 

"ไปเปิดประตู" ทันทีที่เสี่ยวหยีเปิดประตูพบว่า เวยหมิงผลักนางออกเเล้วสาวเท้าเข้ามาในเรือน เสี่ยวหยีรู้ความรีบปิดประตูทันที

"คุณชายใหญ่" ชีเหนียงทำหน้าตกใจ แต่ในใจรู้ดีว่าเหตุใดเวยหมิงถึงต้องเป็นเช่นนี้ 

"ชีเหนียงข้ารักเจ้า" เวยหมิงไม่มีสติเอาเสียเลย เขากระชากนางมาจุมพิตอย่างหวานซึ้ง

ลิ้นหนาหาความหวานในโพรงปากอันงดงามลิ้นทั้งสองประสานกันอย่างดูดดื่ม ชีเหนียงโอบกอดเขาไว้อย่างแน่น ภายใต้เเสงเทียนที่กระจ่าง มือหนาใหญ่ค่อย ๆ ดึงผ้าคลุมไหล่ของนางออก จากนั้นปลดเอี๊ยมสีแดงออก จนเหลือเพียงทรวงอกคู่ใหญ่ที่งดงาม

หญิงงามถูกวางที่เตียงหนาใหญ่ มือหนาลูบที่ยอดภูเขาทั้งสองข้าง ช่างงดงามเสียจริง ใบหน้าหล่อเหลาซุกเข้าไปหาความงามในนั้น ชีเหนียงกัดริมฝีปาก เพราะเวยหมิงจุมพิตอย่างเร่าร้อน

"อ้า อ้า" ปากงามครวญครางออกมา

เวยหมิงยังคงเลียที่ทรวงอกงาม ลงไปหาหน้าท้องที่แบนราบ ถ่างขาคนงามออกกว้าง ๆ 

ชีเหนียงไม่คิดว่าตำรับยานี้ของนักพรตจะแรงขนาดนี้ เห็นทีวันพรุ่งนางต้องไปวัดอินเสียเเล้ว 

กลีบอูมสีแดงงดงามมาก ลิ้นหนาเลียโหนกนูนสีชมพู ค่อยเลียที่กลีบนอก กลีบในอย่างช้า ๆ คนงามถึงกับใจสั่นขึ้นมา 

พ่อกับลูกลีลาเหมือนกันเสียจริง แผนการของนางสำเร็จไปแล้วขั้นหนึ่ง นางจะทำให้สกุลเวยพินาศค่อยดู

เวยหมิงหลงรักนางมาก ตั้งแต่เเรกเจอ เหตุใดนางจะต้องเป็นอนุของท่านพ่อด้วยเล่า 

ลิ้นหนาเลียเข้าร่องงามอย่างลึก ๆ เสียงดูดกลืนน้ำสีขาว จนทำให้นางแทบจะใจขาดตาย เขาช่างสุดยอดเสียจริงเรื่องบนเตียง

ชีเหนียงมองดุ้นใหญ่ ยาวจ่อที่ปากของนาง ลิ้นงามเลียที่หัวดุ้น ทำให้เขาเสียวเสียเเล้ว ชายหนุ่มร้องออกมาอย่างสุดเสียง

เลียที่ไข่อย่างเร่าร้อน ทำให้คนโดนกระทำใบหน้าแดงก่ำ มันเสียวเกินจะบรรยาย