51

ชิงชิงปิดต้นฉบับนิยายอิโรติก งานเขียนนี้เป็นด้านมืดในจิตใจมนุษย์ เป็นนิยายที่ผิดศีลธรรมแต่ตัวละครต้องมีจุดจบที่ไม่ดี เพื่อไม่เป็นเยี่ยงอย่างให้แก่คนเสพ เธอเป็นนักเขียนชื่อดังในปักกิ่ง

หรือนักเขียนในเงามืด นามปากกาเป็ดน้อย ก่อนที่เธอจะส่งไปสำนักพิมพ์ใหญ่ อ่านอีกรอบดีกว่า แว่นหนาเตอะขยายตัวอักษรได้ชัดเจน 

ทำไมถึงง่วงขนาดนี้ 

"ชิงชิงตื่นได้แล้ว เจ้าต้องดูแลอาหาน ได้ยินรึไม่" เสียงยายแก่คนหนึ่งเรียกสตรีที่นอนอยู่บนเตียงไม้แข็ง ยายแก่ดึงผ้าห่มผืนนั้นออก ทำให้ร่างบางพลันขยับตัว

ชิงชิงพลันลืมตาขึ้นมา พบว่านางอยู่ในที่เรือนเก่าโทรมของคนโบราณ

"ตื่นไปดูแลอาหานสามีเจ้า" อาหานอย่างนั้นรึ เหมือนชื่อตัวละครอิโรติกของนางเลย ชิงชิงมองสามีผู้นั่งในรถเข็น อาหานตาบอด อีกทั้งมารดาของเขานางจางซือ แก่มาแล้ว แต่ได้สามีเป็นนายพราน คือพ่อเลี้ยงของจางหาน

นางขยี้ตารัว ๆ โอ้พระเจ้า นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายของตัวเอง ทำอย่างไรถึงจะออกไปได้เล่า ชิงชิงอึ้งงัน

"ไปดูสามีเจ้าสิ" แม่สามีพลันตะคอกใส่นาง

ชิงชิงอยากจะบ้าตาย นางจะทำอย่างไรได้เล่านอกจากเล่นไปตามบทละครที่ตัวเองเขียน

หญิงสาวสวมชุดผ้าหยาบกระด้าง เท้านางแตะที่พื้นรู้สึกได้ถึงความเย็น เหตุใดถึงได้เขียนให้รันทดแท้ 

นางสวมรองเท้าขาด ๆ แล้วย่างกรายไปหาสามีผู้ตาบอด อาหานรูปร่างหน้าตาดี แต่ตาบอดพิการช่วงล่าง นั่งรถเข็นมาทั้งชีวิต

ส่วนชิงชิงนางเอกของเรื่องเป็นสตรีอีกหมู่บ้านหนึ่ง ที่นางจางซือซื้อมาแต่งบุตรชาย ทั้งสองกราบไหว้ฟ้าดินเรียบร้อยแล้ว 

ชิงชิงป้อนข้าวต้มอาหาน เขายิ้มให้นางแม้เจ้าสาวที่มารดาหาให้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่เขารู้สึกได้ว่าชิงชิงเป็นคนดี

"ชิงชิง เจ้าไปช่วยพ่อเจ้า ในป่าขนสัตว์มาเถอะ ยอดเขาทางนั้น ส่วนอาหานข้าจะดูแลเอง" ใช่แล้วการเดินเข้าป่าครั้งนี้ ทำให้ชิงชิงนางเอกของเรื่องได้เสียกับพ่อเลี้ยงของสามี

นางอยากจะตบกบาลของตัวเองจริง ๆ เขียนให้ตัวละครผิดศีลธรรมได้กัน สุดท้ายคนเขียนเยี่ยงนางต้องมารับกรรม 

นี่สิเขาเรียกเวรกรรมแท้ ๆ

ชิงชิงมองหน้าสามี ในใจนางรู้สึกผิด อยากจะหาทางออกไปจากโลกใบนี้ 

"ไปช่วยท่านพ่อเถอะ" สามีตาบอดของนางบอกให้นางรีบไปช่วยท่านพ่อ ผู้เป็นนายพรานใหญ่ในหมู่บ้านนี้ 

ชิงชิงในอาภรณ์หยาบกระด้างเดินลงเขาไปภูเขาอีกลูกหนึ่ง ในใจนางหวาดกลัวนัก นางต้องมาได้เสียกับตัวละครที่นางเขียนขึ้นมา 

หญิงสาวค่อย ๆ เดินตามทางที่เขียวขจี จนถึงภูเขาอีกลูก

"ชิงชิง" นางหันไปมองคนที่เรียกนาง บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะแก่แล้วก็ตาม นี่คือพ่อสามีที่ชิงชิงเขียนขึ้นเองกับมือในโลกปัจจุบัน

อี้หลุนนั่นเอง

"ท่านพ่อ ท่านแม่ให้ข้ามาช่วยท่านเจ้าค่ะ" นางไม่ติดว่าอี้หลุนแม้จะเป็นหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปี จะหล่อเหลาขนาดนี้ 

อี้หลุนมองลูกสะใภ้ใบหน้างดงาม แม้นางจะแต่งกายในอาภรณ์ที่หยาบกระด้าง 

"เจ้าถือแค่สัตว์เล็ก ๆ พวกนี้แล้วกัน" ในระหว่างนั้นฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมาอย่างแรง

"แย่แล้ว ถ้าเกิดเดินทางต่อ ดินถล่มลงมาแน่นอน หลบฝนที่ถ้ำก่อน"

ชิงชิงเดินตามพ่อสามีเข้าไปในถ้ำทันที ในใจคิดไว้แล้วว่านางต้องเจออะไรบางอย่าง หญิงสาวทำใจไว้แล้ว

ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างแรง ชิงชิงนั่งหนาวสั่นในถ้ำ บนกองฟาง พ่อสามีจุดไฟให้อุ่น นางค่อยยังชั่วขึ้นมาทันที

พ่อสามีเปียกไปทั้งตัว เขารู้สึกไม่สบายตัวยิ่งนัก จึงถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นแผงอกขนาดใหญ่ ชิงชิงทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้

"ชิงชิง เจ้าจะไม่สบายเอาได้ ถอดผ้าผึ่งก่อนเสียเถอะ" อี้หลุนคิดอย่างเจ้าเล่ห์ ชิงชิงจะปล่อยให้เป็นไปตามบทนิยาย

"เจ้าค่ะ" หญิงสาวถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วผึ่งบนไม้ เหลือเพียงเอี๊ยมที่บดบังเต้านมขนาดใหญ่ อีกนั้นนางยังถอดกางเกงตัวนอก และตัวในออก มีเพียงผ้าขาวบางบิดตรงนั้นไว้ พ่อสามีทำทีมองไปทางอื่น

ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ อีกทั้งยามนี้ฟ้าร้องอย่างแรง ชิงชิงนั่งตัวรีบ ทั้งหนาวทั้งสั่น

"เจ้าหนาวรึไม่"

"ไม่เจ้าค่ะ" 

หนาวจนปากสั่นยังบอกไม่หนาว

จู่ ๆ มีตัว ตัวอะไร ไต่เข้ามาในนั้นของนาง ชิงชิงกระโดดอย่างไว

"ช่วยด้วย มีตัวอะไรไม่รู้อยู่ในนี้" นางกรีดร้อง เขาทางพ่อสามี อี้หลุนโอบกอดนาง

"ข้าจะดูให้เจ้า นอนลงแล้วถ่างขาออก" ชิงชิงทำตามอย่างง่ายดาย พ่อสามีมองร่องสวาทสีงาม หนอนไต่ตรงนั้น เขารีบเอาออกให้ลูกสะใภ้ 

"เจ้าหลบตา อย่าได้ลืมตาเป็นอันขาด มันเข้าไปลึกมาก"

มือหนาใหญ่พ่อสามีแหย่เข้าไปในรูสวาทสีแดงก่ำของนาง ชิงชิงถึงกับครางออกมาอย่างเสียว

"อ้า อ่า" 

"ลึกจริง ๆ เดี๋ยวจะพยายามช่วยเจ้า" มือหนึ่งล้วงเข้ารูสวาท มือหนึ่งชักดุ้นของตัวเองไปมา 

แจะ แจะ แจะ

แจะ แจะ แจะ

น้ำสีขาวขุ่นเหนียวไหลเยิ้มออกมาจากรูของคนงาม เวลาผ่านไปสองถ้วยชา พ่อสามียังหาตัวการไม่เจอ

"ชิงชิง ข้าจะช่วยเจ้าสุดความสามารถ เจ้าอดทนแล้วกัน"

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"