6

สายตาหยาบโล้นจ้องมองแท่งหยกที่เข้าออกกลีบบุปผางาม จนน้ำรักหวานล้ำไหลออกมาด้วย เรียวขาของนางช่างขาวกระจ่างราวกับหิมะแรกฤดูเหมันต์

          นางจะไปถึงสวรรค์แล้ว ไคเฟิงโยกกายอย่างแรงเพื่อจะได้พาเทพธิดาไปส่งที่สวรรค์อย่างเร่งด่วน ใบหน้างามบัดนี้มีสีหน้าผ่อนคลายเป็นอย่างมาก น้ำรักหวานล้ำทะลักออกมาจากหัวแท่งหยกปลายทางคือเข้าไปในกลีบบุปผางาม ในที่สุดน้ำหวานล้ำก็ถึงจุดหมายเสียที

          ไคเฟิงอิ่มเอมใจยิ่งนัก ใบหน้าเขาซุกเข้าไปที่ทรวงอกงามที่มีน้ำนมทะลักออกจากเต้าไม่หยุด นางคงจะเพิ่งคลอดบุตรมาเป็นแน่แท้

          เรียวลิ้นหนาเลียที่หัวนมซาลาเปาอย่างแรง น้ำนมไหลเข้าปากไคเฟิงไม่หยุด จากนั้นก็เริ่มกระบวนท่าใหม่กับนาง โดยให้นางขึ้นคร่อมเขา หญิงสาวขย่มไคเฟิงอย่างแรง ยิ่งแท่งหยกกระแทกแรง นางยิ่งมีความสุข…

         แสงอรุณสาดส่องเข้ามาในเรือนนอนของวันเฉิน ตอนที่นางปรือตาขึ้นมาพบว่า คนข้างเตียงได้หายไปแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองไปโดยรอบ นางยังสวมเอี๊ยมกับกางเกงขายาวสีขาว เมื่อคืนนางฝันไปอย่างนั้นรึ ความฝันช่างคล้ายจากความจริงยิ่งนัก โชคดีแค่ฝันไป

          ร่างหนาสูงใหญ่ยกอาหารเข้ามาในห้อง “ตื่นแล้วรึ” พ่อสามีนั่นเอง เขาถือถาดอาหารแล้ววางไว้ที่โต๊ะกลม

          “ท่านพ่อ”

          “ไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกินข้าวกัน”

          หลังจากเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางนั่งกินอาหารกับพ่อสามี ด้านพ่อสามีกินอาหารอิ่มเขาบอกว่าจะออกสำรวจรอบๆ วัดกับลูกน้องเสียหน่อยช่วงเย็นถึงจะกลับมา ซูหนี่ว์ดีใจยิ่งนักนางจะได้มีเวลาเข้าไปพบเจ้าอาวาสเพื่อสอบถามหนทางกลับโลกเดิมของนาง

          เรือนร่างอรชรในชุดผ้าต่วนสีขาวถักทอลายผีเสื้ออย่างประณีต ทำให้ผู้สวมใส่นั้นดูงามล้ำมีชาติตระกูลราวกับคุณหนูผู้สูงส่ง

          นางเดินอยู่หน้าเรือนนอนที่มีต้นอวี้หลันร่วงหล่นลงมา หญิงสาวกวาดสายตามองที่แห่งนี้ ช่างร่มเย็นยิ่งนัก สมกับเป็นที่ธรรมชาติจริงๆ

          ถ้าในโลกปัจจุบันไม่มีทางได้เห็นบรรยากาศที่งดงามเต็มไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติเยี่ยงนี้ดอกหนา เพราะในโลกของนางเต็มไปด้วยมลพิษ แต่นางก็ต้องหาหนทางกลับไป การอยู่ในโลกนิยายมีแต่ความซาบซ่านและเรื่องราคะ ไม่ใช่ที่ของนาง

          ในอารามที่เต็มไปด้วยกลิ่นควันธูปลอยคละคลุ้ง พระพุทธรูปองค์ใหญ่สีเหลืองทองตั้งอยู่ ซูหนี่ว์นั่งลงกราบพระพุทธองค์ นางหวังว่าจะได้กลับบ้านโดยเร็ววัน

          “ประสกขอพรสิ่งใดรึ” หญิงสาวกวาดสายตาหาต้นเสียง พบว่ามีหลวงจีนท่านหนึ่งนั่งในมุมมืด หลวงจีนท่านนั้นคงจะเป็นท่านเจ้าอาวาสวัดเฉินเป็นแน่แท้

          “ท่านเจ้าอาวาส”

          เจ้าอาวาสทอดดวงตาทองสตรีตรงหน้าช่างงามวิลาสนัก “ประสกมีเรื่องอันใด”

          “ข้าอยากจะรู้ว่า เมื่อไรข้าจะได้กลับไปที่ที่ข้าจากมา” ซูหนี่ว์เอ่ยถามเพราะความอยากรู้

          เจ้าอาวาสงงทำไมนางถึงได้ถามเช่นนี้

          ซูหนี่ว์มองประเมินเจ้าอาวาสว่าเขาจะให้คำตอบที่นางอยากจู้ได้หรือไม่

          “ประสก เล่าเรื่องทั้งหมดให้อาตมาฟังได้หรือไม่”

          ในที่สุดนางก็ตัดสินใจ เล่าความจริงให้เจ้าอาวาสฟัง “ข้าเป็นวิญญาณเข้ามาสิงร่างแม่นางผู้นี้ ในตอนที่ข้าเข้าร่างนั้น แม่นางผู้นี้กำลังมีอะไรกับบุรุษ”

          ท่านเจ้าอาวาสครุ่นคิด

          “ประสกต้องมีอะไรกับบุรุษมากถึงหนึ่งคน”

          “อะไรนะเจ้าคะ”

          “ประสกได้ยินไม่ผิด ให้ประสกมีเสพสังวาสกับบุรุษ สักสองคนเป็นเวลาหนึ่งเดือนพร้อมกัน ยามเช้าในอารามแห่งนี้ ประสกทำได้หรือไม่ เมื่อครบเวลากำหนดประสกจะได้กลับไปที่ที่จากมา”

          “เจ้าค่ะ ว่าแต่ข้าจะหาบุรุษได้ที่ไหน”

          พ่อสามีของนางคงไม่ยอมแน่ ที่จะให้นางมีอะไรกับบุรุษอื่น

          “อาตมาเอง”

          “แต่ท่านเป็นนักบวช”

          “นักบวชก็ช่วยประสกได้ อาตมาจะทำให้ประสกกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม”

          “ตกลงเจ้าค่ะ”

          “ตามอาตมามาเร็วเข้า” กล่าวจบเจ้าอาวาสลุกขึ้นมุ่งไปทางหลังพระพุทธรูป ซูหนี่ว์ไม่รอช้าเดินตาเจ้าอาวาสพบว่าเป็นห้องลับ นางเดินลงบันได้ มาประมาณสิบขั้น พบว่าตรงนี้เป็นเรือนนอนที่มีกลิ่นหอมของธูป

          มีเตียงขนาดใหญ่ไว้รองรับคนได้ถึงสามคน

          “ห้องนี้ ให้ประสกเข้ามาทุกเช้า อาตมาจะรอประสกอยู่ในนี้”

          ซูหนี่ว์ท่องเอาไว้ว่า เพื่อจะได้โลกใบเดิม นางจะต้องมีอะไรกับเจ้าอาวาส

          “แล้วชายอีกคนล่ะเจ้าคะ”

          “ประเดี๋ยวเขาคงจะเข้ามา”

          “ประสกถอดผ้าออกเสียเถอะ อาตมาจะรีบช่วยประสกกลับที่ที่จากมาให้ได้ ภายในเวลาหนึ่งเดือนนี้”

          ซูหนี่ว์ซึ้งเหลือเกินนางจะได้กลับบ้านแล้ว

          “เจ้าค่ะ”

          กล่าวจบเรือนร่างงามปลดอาภรณ์ออกจากนั้นหญิงสาวนอนถ่างขารอพวกเขาทั้งสองคน เวลานี้ นางต้องกลับยอมเสียตัว ให้ได้กลับไปโลกแห่งความจริง ดีกว่าให้ตาแก่มู่หรงจิ้นเคี่ยวรำจนตาย สู้หลับหูหลับตานอนกับสองบุรุษนั้นหนึ่งเดือนแล้วได้กลับบ้านดีกว่า ไหนๆ ก็เสียไปแล้วเอาอะไรคืนมาไม่ได้

          บุรุษเรือนกายสูงใหญ่ย่างเท้าเข้ามาในห้อง ไคเฟิงถึงกับต้องตกใจเมื่อเห็นเรือนร่างอรชรถ่างขาออกมาอย่างเห็นอะไรได้ชัดเจน

          “ท่านเจ้าอาวาส”

          “อาเฟิง”

          “อาตมามีงานให้เจ้าช่วย”

          “แม่นางผู้นั้น” ไคเฟิงหวนคิด ก่อนที่เขาจะออกมาจากเรือนนอนของนาง เขาได้สวมอาภรณ์ให้นางเป็นเรียบร้อย

          “ท่าน” ซูหนีว์พลันลุกนั่งเอามือปิดบังเต้านมทั้งสองข้าง ทำไมบุรุษผู้นั้นถึงคล้ายกับคนในฝันของนางยิ่งนัก

          “แม่นางเจอกันอีกแล้ว” น้ำเสียงราบเรียบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้น

          เขาพูดเยี่ยงนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องจริง

          ใบหน้างามแดงซ่านเมื่อหวนคิดแท่งหยกลำอวบอั๋นของตาแก่นั้น

          “ท่านปล้นสวาทข้า”

          “แม่นาง ข้าต้องขอภัยที่ล่วงเกิน เพราะข้าได้ไปเห็นท่านร้องเพลงรักกับบุรุษที่บ่อน้ำพุร้อน”

          “พวกท่านรู้จักกันก็ดีแล้ว” เจ้าอาวาสตัดบท

          “อาเฟิง เจ้ากับข้าต้องร่วมส่งแม่นางท่านนี้กลับบ้านเดิมของนาง”

          ไคเฟิงงงกับคำพูดเจ้าอาวาส

          “หมายความว่าอย่างไร” ไคเฟิงขมวดคิ้วอย่างสงสัย

          “เพราะนางไม่ใช่คนชาติภพนี้ นางเป็นนางฟ้ามาสิงร่างแม่นางท่านนี้ อย่าถามมากรีบทำดีกว่า”

          “ใช่พวกท่านรีบมาเถอะ ข้าอยากกลับบ้านใจแทบขาดแล้ว”

          ไคเฟิงกับเจ้าอาวาสมองร่างงามถ่างขาเชื้อเชิญพวกเขากลีบบุปผางามอ้าออก ราวกับกำลังรับแสงสุริยันในฤดูวสันต์ตอนเช้า สีชมพูแดงระเรื่อราวกับดอกอวี้หลันที่กำลังเบ่งบานลงมา

          กระนั้นยิ่งทำให้ท่านเจ้าอาวาสกับไคเฟิงอยาก แท่งหยกแข็งตั้งชูชันขึ้นมาเตรียมทั้งท่ากำลังจะออกรบ

          เจ้าอาวาสกับไคเฟิงสบตากัน ราวกับว่าศึกครั้งนี้ใครจะเป็นผู้ชนะ