5

เรือนร่างอรชรนอนหงาย หลังขาวเนียนกระจ่างดุจหิมะแรกฤดูวสันต์แนบกับโขดหินขนาดใหญ่ ดวงหน้างามปรายตามองท้องฟ้า เพลานี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว

          พ่อสามีจอมราคะไม่รอช้าสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างงามที่นอนบนโขดหิน ขาคู่งามถูกแยกออกพาดที่ไหล่อันแข็งแกร่งของเขา มือหนาใหญ่ผลิกลีบบุปผางามออกมา กลีบบุปผางาซ้อนกันหลายๆกลีบ สีชมพูแดงระเรื่อ ราวกับกลีบดอกอวี้หลันที่ร่วงหล่นลงมา มือหนาใหญ่แหย่เข้าไปในกลีบบุปผา

          “อ่า อ่า” ซูหนี่ว์รู้สึกดีเหลือเกิน

          เสียงนิ้วแหย่เข้าไปในกลีบบุปผางาม น้ำหวานล้ำไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย “น้ำหวานเจ้าออกมาแล้ว”

          นิ้วใหญ่สามนิ้ว แทงเข้าๆ ออกๆ ที่รูบุปผางามอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาครึ่งช่วยยาม ซูหนี่ว์พลันบิดกายไปมา นางทนความเสียวสะท้านทรวงนี้ไม่ไหวแล้ว

          ปากบางครวญครางไม่เป็นภาษา มู่หรงจิ้นหยุดใช้มือ แต่ใช้ลิ้นหนาควานหาความสุขในกลีบบุปผางามแทน ช่างหวานล้ำเหลือเกิน

          “อ้า ท่านพ่อ ข้าเสียว อ้า”

          ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว

          ชายหนุ่มดูดกลืนน้ำบุปผางามลงคออย่างอร่อย

ไป๋ชิงของข้า ในที่สุดข้าก็ได้ลิ้มลองบุตรสาวของเจ้า ดูเหมือนว่า นางจะมีความสุขมากที่ข้ามอบรสราคะให้นางอย่างอิ่มเอม

          เมื่อตักตวงความหวานจนอิ่มเขาอุ้มนางขึ้นมา แล้วเสียบแท่งหยกลงที่รูบุปผาอย่างแรง นางรับรู้ได้ถึงแท่งหยกเสียบบุปผาอย่างมิดด้าม นางโอบคอพ่อสามีไว้ เขาโยกร่างงามขึ้นลงเป็นเวลานนานเกือบครึ่งชั่วยาม

          ซูหนี่ว์หายใจอย่างถี่กระชันชิด กลีบบุปผาของนางอัดแน่นไปด้วยแท่งหยกสีดำของพ่อสามี ที่นางรังเกียจเป็นที่สุด

          เสียงเนื้อกระทบเสียดกันดังลั่น ทั้งคู่ครวญครางออกมาด้วยกัน

          นางยอมรับเลยว่าการไปสวรรค์ครั้งนี้หวาดเสียวยิ่งนัก ถ้าเกิดหล่นลงไปก็ต้องตกลงบ่อน้ำพุร้อนเป็นแน่แท้

          มู่หรงจิ้นยังคงโยกกายนางท่ามกลางไอร้อนระอุที่ลอยขึ้นมาเป็นระยะๆ แท่งหยกอัดเข้าไปในรูบุปผางามอย่างรัดแน่น

          เขารู้สึกได้ถึงกลีบบุปผารัดแท่งหยกเขา ช่องของนางช่างแคบนักแทงกี่ครั้งไม่เคยที่จะหลวมเลยด้วยซ้ำ

          ข้ากลายเป็นหญิงร่านราคะไปเสียแล้ว

          เรียวปากหนาจุมพิตวาบหวามริมฝีปากงามส่งมอบความหวานล้ำให้นางอีกครั้ง ดวงตาหงส์สบตากับดวงตาดอกท้อ ประกายตาของเขาไม่มีความชิงชังเหลืออยู่ มีเพียงแต่ความกระหายหื่น ราคะ ที่เต็มเปี่ยมที่ซ่อนในดวงตาคู่นั้น

          ซูหนี่ว์รู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก มันซาบซ่านรัดแน่นเป็นอย่างมาก เขาขยับกายกระแทกรูบุปผางามแต่ละครั้ง ทำให้นางถึงกับน้ำหวานล้ำไหลออกมาไม่ขาดสาย

          ดูท่าครั้งนี้ เขาจะพานางขึ้นไปสวรรค์ด้วยแล้ว ในที่สุดแท่งหยกสีดำก็ปล่อยน้ำหวานล้ำเข้าไป จากนั้นเขาค่อยๆ ปล่อยนางเป็นอิสระ น้ำหวานล้ำไหลออกจากกลีบบุปผาลงมาที่โคนขางามอย่างเป็นสาย

          “ท่านพ่อ ข้าเหนื่อย”

          ชายหนุ่มใบหน้าอิ่มเอมยิ่งนัก “แช่น้ำพุก่อน ข้าจะพาเจ้าไปนอน” เรือนร่างอรชรถึงกับเข่าอ่อนลงดีนะที่เขารับนางไว้ทัน จากนั้นทั้งคู่นอนแช่น้ำใบบ่อน้ำพุอย่างสบายอกสบายใจ

          อีกด้านหนึ่งบุรุษผู้สูงโปร่ง เขาเป็นคนที่อาศัยอยู่วัดเฉินแห่งนี้เป็นคนกวาดลานวัด ตะกี้เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ดูอะไรที่บัดสีเยี่ยงนี้

          ในคราที่สองคนนั้นเริงรักในที่บ่อน้ำพุร้อน เขาได้แอบดูอยู่ข้างกำแพงเรือนอย่างเงียบๆ แต่ละท่วงท่าทำให้เขา อยากยิ่งนัก เมื่อหวนคิดภาพนั้นที่ไร แท่งหยกของเขามันก็ผงาดขึ้นมาทันที เห็นทีคืนนี้ต้องไปเยือนในเรือนคนพวกนั้นสักคราเสียแล้ว

          หลังจากที่กินอาหารค่ำกับพ่อสามีเสร็จแล้ว เรือนร่างอรชรยืนมองที่หน้าต่าง ทอดสายตามองพระจันทร์กลมโต นางคิดถึงโลกของนางเหลือเกิน เมื่อไรนางจะได้กลับไปนะ

          หรือว่าวันพรุ่งนี้จะเข้าไปในอารามถามท่านเจ้าอาวาสวัดเฉินดี เผื่อจะได้กลับไปที่โลกปัจจุบันได้ คิดได้กระนั้นหญิงสาวรีบพาเรือนร่างอันบอบช้ำขึ้นเตียงหมายจะนอนให้สบาย แต่ทว่าพ่อสามีจอมราคะเดินเข้ามาหานางที่เตียง

          “ท่านพ่อ”

          “น้องหญิง อย่าเรียกท่านพ่อเลย”

          ดวงหน้างามปรายตาคนหื่นราคะแล้วเบ้ปากเล็กน้อย อายุจะห้าสิบแล้วไม่ให้นางเรียกพ่อได้อย่างไร

          นางรีบเปลี่ยนคำเรียกเขาใหม่อีกครั้ง “ท่านพี่” เรือนร่างหนานั่งลงบนขอบเตียง แล้วหันมองใบหน้างาม “จะนอนแล้วรึ”

          “เจ้าค่ะ”

          “ข้าอยาก”

          “ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าเหนื่อยมากเจ้าค่ะขอตัวนอนก่อน”

          กล่าวจบหญิงสาวล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้เขา โชคดีที่เตียงกว้างพอนางจึงชิดขอบเตียงอีกฝั่ง ด้านพ่อสามีเมื่อเห็นลูกสะใภ้ ล้มตัวลงนอนแล้ว เขารีบเดินไปดับตะเกียงจากนั้น ล้มตัวลงนอน

          ราตรีมืดมิดของคืนนั้นเสียงนกร้องเป็นระยะๆ ดวงจันทราส่องแสงลงมาอย่างกระจ่าง เงาร่างหนาได้กระโดดเข้ามาเรือนนอนทางหน้าต่าง ฝีเท้าค่อยๆ ย่องเบา แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องทำให้เห็นดวงหน้างามของสตรีนางนั้นอย่างชัดเจน กับบุรุษวัยกลางคนกำลังโอบกอดสตรีนางนั้นราวกับว่านางจะหนีไปไหนอย่างนั้นล่ะ

          บุรุษร่างหนาใหญ่หยิบเข็มจิ้มไปที่บุรุษร่างหนาที่นอนกอดสตรี แค่นี้ก็ถือว่าหลับยาวแล้ว จากนั้นเขามองดูสตรีนางนั้นสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้าลายดอกไห่ถาง เนินนมอันขาวอวบเท่าลูกซาลาเปาทำให้ตาแก่อย่างเขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอ

          เขาผู้เฝ้าวัดเฉินมานับยี่สิบปีจวบจนอายุสี่สิบปีแล้วที่ไม่เคยได้เห็นอะไรเยี่ยงนี้ เขามีแซ่ว่า ไคเฟิงผู้ดูแลวัดเฉินแห่งนี้ เขาจะต้องสั่งสอนคนจังไรพวกนี้ที่ทำอัปยศในบ่อน้ำพุร้อน ไคเฟิงไม่รอช้าผลักร่างหนาของมู่หรงจิ้น ลงข้างเตียง จากนั้นตัวไคเฟิงเองปีนขึ้นเตียงหนาใหญ่ เรือนร่างสตรีนางนี้ช่างน่ากินเหลือเกินทรวงอกอวบอิ่ม เอวคอดเล็ก

          สายตาอันหยาบโล้นมองลงมาที่หว่างขาเรียวงาม ไคเฟิงได้เห็นทุกอย่างของนางในน้ำพุร้อนแล้ว ทำให้เขาหลังจากที่กลับไปที่เรือนนอน แท่งหยกของไคเฟิงนั้นตั้งขึ้นไม่ยอมที่จะล้มลงแม้แต่น้อย กระนั้นทำให้เขาต้องกลับมาจัดการนาง

          มือหนาใหญ่พลันถอดเอี๊ยมกับกางเกงสีขาวบางออก เขาโยนมันลงไปกระทบกับใบหน้ามู่หรงจิ้น แล้วยักยิ้มอย่างสาแก่ใจ

          เรือนร่างงามอันขาวดุจปุยเมฆประจักษ์แก่สายตาไคเฟิง นางเป็นนางสวรรค์หรือไง ดูสิทรวงอกอวบใหญ่ราวกับลูกซาลาก้อนใหญ่ทั้งสองข้าง

          มือหนาใหญ่ไม่รอช้าบีบคลึงเต้านมอย่างสาแก่ใจ ซูหนี่ซ์รู้สึกเย็นวาบทั่วร่างกาย หญิงสาวพลันลืมตาขึ้นมาพบว่าเป็นบุรุษแปลกหน้าวัยเกือบๆ กลางคนนั้นกำลังจะข่มเหงนาง สองมือเขาขยำที่ราวนมอย่างแรง

          หญิงสาวพลันกำลังจะอ้าปากร้อง ไคเฟิงซึ่งไวกว่าเขาสกัดจุดนางไว้จากนั้น เอายาลูกกลอนยัดเข้าปากนาง

          “ยานี้ คือยาปลุกกำหนัด เจ้าจะอยากอย่างไม่รู้ตัว” ยาเม็ดนี้คนในยุทธภพได้มอบให้ไคเฟิงก่อนออกจากวัดเฉินไป ไคเฟิงไม่คิดว่าจะได้ใช้ยาวันนี้

         นางร้อนยิ่งนัก สายตามองพ่อสามีนอนอยู่ข้างล้างทำไมเขาถึงไม่ตื่นเสียที เรือนร่างอรชรบิดกายไปมา นางปวดยิ่งนัก ทั้งร้อนแผ่ว ซูหนี่ว์อยากออกไปจากโลกนิยายแห่งนี้เหลือเกิน

          “ข้าจะปรนเปรอความสุข หวานล้ำ ให้เจ้าเองแม่นางน้อย” กล่าวจบไคเฟิงจับขาคู่งามถางออก ดวงตาหยาบโล้นประเมินกลีบบุปผางามสีชมพูที่ชุ่มช่ำไปด้วยน้ำหวานล้ำ ภายใต้แสงจันทร์กระจ่างความงามของบุปผานั้นประจักษ์แก่สายตาของเขา ราวกับบุปผาอ้ากลีบรับแสงสุริยันยามเช้า

          เรียวลิ้นเลียริมฝีปากหนาอย่างราคะ

          ซูหนี่ว์ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวแล้ว เรือนร่างอรชรบิดกายไปมา ดวงตาพร่ามัวยิ่งนัก ทำไมนางถึงได้อยากเยี่ยงนี้ หยาดน้ำพิรุณโปรยปรายลงมาใส่บุปผางามของนางน่าจะดียิ่งนัก

          ไม่ได้ๆ นางคิดบ้าอันใด

          “เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะค่อยๆ ทำเบา แต่รับรองถึงใจเจ้าแน่นอน” ไคเฟิงเอ่ยอย่างหยาบโล้น สองนิ้วล้วงเข้าไปด้านในกลีบบุปผางาม

          เขารู้สึกว่ามันตอดรัดแน่นดียิ่งนักเสียงนิ้วกระทบกับก้อนเนื้องามดังลั่นเรือน แต่ทว่ากับไม่ทำให้คนข้างเตียงตื่นเสียที

          ไคเฟิงมีความสุขยิ่งนัก น้ำบุปผางามทะลักไหลออกมาเต็มมือของเขา ด้านซูหนี่ว์ครางไม่เป็นภาษาเลยแม้แต่น้อย นางแค่ว่าต้องการแท่งหยกของบุรุษสอดแทรกเข้ามาในเรือนกายงาม นางไม่สนใจแล้วว่าแท่งหยกจะมาจากของบุรุษผู้ใดอีกแล้ว ขอแค่แทงนางให้หายอยากก็เป็นพอ

          “ช่วยข้าด้วย” นางมองเขา

          “จุ จุ จุ รออีกประเดี๋ยว” ในระหว่างที่ไคเฟิงเอ่ยกับนาง แต่ทว่านิ้วมือก็ยังคงแหย่เล่นในกลีบบุปผางามไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

          “อ่า อิ อ้า อ้า อ่า” ใบหน้างามเสียวซ่าน นิ้วช่างใหญ่ยิ่งนัก แค่นิ้วสอดแทรกเข้าไปน้ำบุปผางามก็ไหลออกมาเสียแล้ว

          ไคเฟิงดึงมือออกมา คราบน้ำยังคงติดมือเขา กลิ่นความหอมหวานล้ำ ชวนเขาอยากจะกลืนกินยิ่งนัก เรียวลิ้นหนาเลียไปที่มือหนาใหญ่ รสชาติหวานปานน้ำผึ้งพระจันทร์

          ไคเฟิงไม่รอช้าใบหน้านั้นซุกเข้าไปในกลีบบุปผางาม

          “อ้า อ้า” ซูหนี่ว์เสี่ยวไม่คิดว่าเข้าจะใช้ลิ้นและเรียวปากดูดอย่างแรง

          ไคเฟิงรับรสชาติหวานล้ำเข้าปากไปแล้ว ซูหนี่ว์เสี่ยวจนต้องจิกมือตัวเองไว้ ลมหายใจนางนั้นถี่กระชันชิดเป็นอย่างมาก

          การเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่อง เรือนราคะ ทำให้นางเสพพสังวาสเกือบทุกวันทุกคืน ทั้งพ่อสามีกับบุรุษแปลกหน้า ครั้งต่อไปจะเป็นผู้ใดอีก

          “อ่า อ่า ข้าเสียว”

          เรียวปากหนาดูดน้ำหวานล้ำอย่างไม่รังเกียจ ราวกับว่าไคเฟิงไม่เคยได้ลิ้มลองของอร่อยมานานนับพันปี

          กลีบบุปผางามแทบจะช้ำ ดูเหมือนว่าไคเฟิงจะกัดบุปผางามแทบจะเป็นรอยเคี้ยวฟัน

          เรียวลิ้นสอกแทรกเข้าไป รูร่องบุปผางามช่างตอดรัดดีโดยแท้

          ซูหนี่ว์เหงื่อแตกพรากร่างนางเร่าร้อนดั่งเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ

          ไคเฟิงรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำผึ้งเดือนห้า ขนหญ้าเล็กแทบแทงจมูกโด่งของเขา ของนางช่างรกรุงรังเหลือเกิน

          เรียวลิ้นหนาเคลื่อนมาเลียที่ขนหญ้าที่แซมขึ้นเล็กน้อย ยิ่งดูดยิ่งหวานล้ำ หญิงสาวยังคงครางไม่หยุดนางรู้สึกว่าจะชอบยิ่งนัก

          แท่งหยกของไคเฟิงพร้อมใช้งามแล้วกระนั้นเขาไม่รอช้ารีบรีบปลดเปลื้องอาภรณ์ออก ซูหนี่ว์เบิกตากว้างเพราะแท่งหยกสีดำนั้นใหญ่พอๆ กันกับของตาแก่มู่หรงจิ้น

         “ถึงกับตาค้างเชียวรึ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามบุปผางามที่นอนอ้าขาพร้อมจะโดนแทง

          “ใหญ่มาก รีบแทงข้าเร็วเข้า” นางไม่สนอะไรแล้ว นางรู้แค่ว่านางทรมานยิ่งนัก

          ข้าไม่ไหวแล้ว เสียบเลย

          “ได้ๆ” แท่งหยกสีดำของไคเฟิงถูเล่นที่กลีบบุปผางาม ไปมา รูบุปผางามนั้นแทบจะทนมิไหวแล้ว นางพร้อมให้ชายแปลกหน้าผู้นี้เสียบ

          จากนั้นไคเฟิงดันแท่งหยกดำจนมิดด้าม

          “อ้า เสียว” ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงลำท่อนใหญ่ยาวเท่าบ้องไม่ไผ่ ที่แหย่เข้ามาในร่างกายของนาง ดวงตางามเบิกกว้างขึ้น เรียวปากงามอ้ากว้าง

          “สุดยอดยิ่งนักรูรักของเจ้า ตอดรัดแท่งหยกข้าดีโดยแท้ ตอนพลบค่ำข้ารู้สึกอิจฉาตาแก่นั่นที่แทงเจ้าไม่ยั้ง” กล่าวคำพูดอันหยาบโล้นจบ

          ไคเฟิงแทงกระหน่ำซูหนี่ว์ไม่ยั้ง

          เสียงเนื้อกระทบกันลั่นเรือนนอน

          นางกำลังจะไปสววรรค์กับบุรุษแปลกหน้า ที่ลำท่อนแท่งหยกทั้งใหญ่และยาว สุดยอดเหลือเกินการได้ลิ้มลองบุรุษหลายคนช่างสาแก่ใจยิ่งนัก

          คราแรกไม่ชอบเรื่องผิดศีลธรรม แต่ทว่าได้ลองแล้วรู้สึกติดใจยิ่งนัก ถอนตัวออกอยากเหลือเกิน

          พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

          ไคเฟิงโยกกายอย่างแรง