تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4
أحدث فصل
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 9
ฉันค่อยๆ รู้สึกดีขึ้นและพูดว่า “ฉันเคยตรวจสอบรายงานของซูเหยาแล้ว มันเป็นความจริง ถ้าเด็กไม่ใช่ของคุณ งั้นข้อมูลที่เก็บไว้ในโรงพยาบาลน่าจะเป็นข้อมูลของพ่อของเด็ก คุณไปดูเถอะ ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับผลประโยชน์ที่ไม่คาดคิดก็ได้”ตํารวจแบ่งออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งตรวจสอบบ้านเก่าของรปภ.คนนั้นตามข้อมูลที่ให้ในการเซ็นสัญญาเมื่อตํารวจมาถึง เขากําลังยุ่งกับการเก็บกระเป๋าอยู่พอเห็นตํารวจก็ตกใจจนพูดได้ไม่เต็มปากระหว่างทางตํารวจได้สอบปากคํารอบแรกไปแล้วแต่เขาปิดปากเงียบเกี่ยวกับที่อยู่ของซูเหยาเขาไม่รู้ว่าอาชญากรรมทางเศรษฐกิจคืออะไร และไม่รู้ว่าอะไรผิดกฎหมายเขารู้แต่ว่าต้องหาเงินมารักษาอาการป่วยของลูกชายตัวเองอีกทีมหนึ่งไปโรงพยาบาลสูตินรีเวชจดหมายเหตุของหญิงตั้งครรภ์จะอยู่กับเธอตลอดก่อนคลอดไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสองทีมก็กลับไปที่สถานีตํารวจพร้อมกันเมื่อรวมข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน กลับพบความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่งรปภ.และซูเหรปภ.าจากอําเภอเล็กๆ แห่งเดียวกัน ทั้งสองคนเป็นคนบ้านเดียวกันเดิมทีอายุของเขาเกินเกณฑ์แล้ว เป็นเพราะซูเหยา เขาถึงสามารถเข้าบริษัทได้สําเร็จแต่เขาพูดเพียงเท่าน
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 8
แต่ส่วนเรื่องที่ลูกชายทำลายเอกสารในคําให้การของรปภ.นั้นไม่พบภาพใดๆแต่ระบบแสดงให้เห็นว่าไฟล์การตรวจสอบมี 10 นาทีหายไปจากประตูของช่องทางที่ปลอดภัยในวันถัดไปส่วนที่หายไปนั้นถูกคัดลอกไปแล้วหลินเซินตบโต๊ะด้วยความโกรธทันที"หา! เขาน่าจะโยนไปได้ไม่ไกล ตอนออกไปข้างหลังในมือก็ว่างเปล่าแล้วไป ไปคุ้ยถังขยะของบริษัทให้หมด!”“หาไฟล์ที่ขาดหายไปในกล้องวงจรปิดไม่เจอ ใครก็อย่าคิดจะได้เลิกงาน”สุดท้ายคนที่เขาเรียกไปมีเพียงครึ่งเดียวที่ไปคุ้ยขยะส่วนใหญ่กําลังยุ่งอยู่กับการยกเลิกสัญญาของคู่ค้าบริษัทเป็นอัมพาตเพราะปัญหานี้และโครงการที่สําคัญที่สุดล้วนมาจากคู่ค้าที่ฉันหามาหลินเซินส่งคนไปมอบของขวัญทุกที่ แต่ก็ไม่ได้รับการเหลียวมองจากคู่ค้าเลยภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างห่อเหี่ยว คนทั้งคนเหมือนแก่ลงไปสิบปีในที่สุดแฟลชไดรฟ์ USB ก็ปรากฏขึ้นในถังขยะใต้โต๊ะทํางานของซูเหยาเมื่อนําไฟล์เข้าไปยังคอมพิวเตอร์ หลินเซินมองภาพบนหน้าจออย่างละเอียดมีเพียงฉากที่ซูเหยาพึมพํากับรปภ.คนนั้นเท่านั้น และไม่มีอะไรอื่นอีก"คนที่เข้าเวรในวันนั้นเป็นใคร ทําไมอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ถ
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 7
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าซูเหยาส่งรายงานการตั้งครรภ์ให้ฉันเป็นการส่วนตัว"เกี่ยวอะไรกับเธองันเหรอ? วันนั้นผมเป็นคนให้ลูกเราออกจากบ้านเอง คุณจะโทษก็โทษผมเถอะ อย่าพูดถึงเธอเลย เธอแค่ทําเพื่องานเท่านั้น”“ผมรู้ว่าคุณมีอคติกับซูเหยา แต่คุณไม่สามารถปฏิเสธความสามารถในการทํางานของเธอได้”ดวงตาทั้งสองของฉันสบเข้ากับสายตาที่ดื้อรั้นของเขาอย่างอ่อนแรงฉันเหมือนเห็นตัวเองจากข้างในสายตาคู่นั้นหลินเซินที่พยายามแก้ต่างว่าความสัมพันธ์ของเขากับเธอนั้นบริสุทธิ์แค่ไหน บัดนี้ดูเหมือนเป็นตัวตลกต่อหน้าฉันวินาทีต่อมา ฉันก็อดหัวเราะหยันออกมาไม่ได้"หลินเซิน คุณคงไม่คิดว่าคุณมีความรักลึกซึ้งมากหรอกนะ? ปูทางให้คนรักของคุณด้วยการตายของลูกชายฉันเนี่ยนะ?”"แม้ว่าอุบัติเหตุจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เธอใส่ร้ายลูกชายของฉันมันก็เป็นการวางแผนมานานแล้ว รปภ.ในวันนั้นล่ะ? ฉันจะไปพบเขา”หลินเซินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารปภ.ให้การเท็จ จึงรีบโทรหาผู้ช่วยตามความเคยชินสุดท้ายมีเพียงเสียงปฏิเสธเท่านั้นเขาถูกผู้ช่วยบล็อกแล้วหลินเซินเม้มปากแน่นเพื่อระงับความโกรธ แล้วหันไปโทรหาฝ่ายโลจิสติกส์ของบริษัท“ส่งข้อมูลการติดต่อของรปภ.ที
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 6
จากนั้นก้มหน้ามองเบอร์มือถือของพ่อแม่บนหน้าจอ หน้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้หลายปีมานี้ฉันเหมือนโกรธกับที่บ้านอยู่ลึกๆ ในใจอยากพิสูจน์อย่างเร่งด่วนว่าการเลือกของฉันไม่ผิดหลังจากลูกชายของฉันเกิด ฉันดูแลเขาไปด้วยและช่วยหาธุรกิจให้หลินเซินทั่วไปหมดฉันมีความสุขกับน้ำใจที่พ่อแม่ช่วยฉัน แต่ฉันก็ถือว่ามันเป็นความสามารถของตัวเองอย่างดื้อรั้นต่อมาหลินเซินบอกว่าเขาได้แต่งงานกับภรรยาที่สมบูรณ์แบบบอกว่าเขาโชคดีที่ได้พบฉันแต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่ารูปถ่ายของเขาที่ถูกแอบถ่ายในโรงแรมบนโทรศัพท์มือถือมีมากขึ้นเรื่อย ๆ การแต่งงานครั้งนี้ เป็นเพียงแต่ในนามมานานแล้วความโกรธ ความดื้อรั้นของฉัน ทําลายตัวเอง และยิ่งทําลายลูกชายของฉันด้วยฉันค่อยๆ เดินไปที่ข้างโถขี้เถ้าและใช้ทิชชู่เช็ดพื้นผิวของมันให้สะอาดจากนั้นใช้โทรศัพท์มือถือส่งข้อความไปยังพันธมิตรรายใหญ่หลายรายของบริษัทหลายคนในนั้นยอมช่วยฉันเพราะเห็นแก่หน้าพ่อแม่ของฉันตอนนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องรบกวนพวกเขาแล้วฉันเพิ่งยกโถขี้เถ้าขึ้นมา ประตูใหญ่ก็ถูกบอดี้การ์ดถีบเปิดจากข้างนอกทันทีหลินเซินวิ่งมาหาฉันด้วยความโกรธและคว้
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 5
มือของหลินเซินคลายลงในทันที โทรศัพท์ของเขาไถลลงมาตามร่างกายกระแทกลงพื้นพักใหญ่กว่าเขาจะได้สติก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและตะโกนใส่ปลายสายว่า:"ใครตาย คุณบอกว่าใครถูกรถชน รปภ.พี่งบอกว่าเขาเห็นลูกชายผมแล้วคุณก็มาบอกว่าเขาตายแล้ว สิ่งที่ยามเห็นเป็นผีเหรอ""หลิ่วซินใช้ให้คุณพูดแบบนี้ใช่ไหม"พอพูดจบดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยความโกรธแต่ฉันกลับเหมือนไม่รับรู้ จ้องมองเถ้ากระดูกของลูกชายด้วยความอึ้งหลินเซินกัดฟันกรอดพูดว่า:"คุณถูกไล่ออกแล้ว ไปรับเงินเดือนของคุณกับหลิ่วซินโน้น!"โทรศัพท์ถูกตัดสายทันที พอเขาก้าวขาทำท่าจะออกไป ซูเหยาเตือนเขาเสียงอ่อนว่า"ประธานหลิน อาจเป็นเพราะลูกกลัวคุณโกรธ เลยสมรู้ร่วมคิดกับผู้ช่วย คุณปล่อยเขาไปแบบนี้..."ระหว่างพูด ซูเหยามีสีหน้าความตื่นตระหนกไม่เป็นธรรมชาติถ้าเป็นเมื่อก่อนแค่ประโยคเดียวเธอก็สามารถทําให้หลินเซินเลิกสงสัยได้แล้วแต่ครั้งนี้คําพูดของเธอกลับถูกขัดจังหวะด้วยความหมดความอดทน "ถ้าเขากล้าล้อเล่นแบบนี้ ผมจะให้เขาได้ตายจริงๆ ในวันนี้"ได้ยินแบบนั้นฉันก็หัวเราะเสียงดังอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้ทั้งคนเหมือนคนบ้าที่อาการณ์กำเริ
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 4
แต่กลับถูกซูเหยาดึงไว้ก่อนที่จะฟาดลงมาเธอส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย "เด็กคงไม่รู้หรอกว่าสัญญาอะไร เขาคงไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำลายเป็นผุยผงคืออะไร""เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก สัญญาเดี๋ยวฉันกลับไปเขียนใหม่ในตอนเย็นแล้วกัน..."หลินเซินฟังจบก็หอบหายใจหน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง"สัญญาฉบับหนึ่งไม่สำคัญ แต่ผมไม่สามารถทนเห็นเขาโตมาอย่างบิดเบี้ยวได้!""สัญญามูลค่าเป็นสิบล้านคิดจะทำลายก็ทำลาย? นี่เพิ่งอายุเท่าไหร่เอง โตขึ้นจะขนาดไหน?"ได้ยินแบบนั้นฉันก็เบิกตากว้างทันที ฉันถลึงตาแรงจนเลือดแทบออก"หลินเซินคุณบ้าไปแล้วเหรอ ลูกจะฉีกสัญญาของคุณทำไม วันนี้คุณยอมเชื่อนังสารเลวนี่มากว่ากว่าลูกชายตัวเองเหรอ?"พอคิดว่าลูกชายไม่อยู่แล้ว ยังต้องถูกเธอใส่ร้ายอีกความโกรธแทบจะแผดเผาสติของฉันจนสิ้นหลังจากหลินเซินได้ยินคําพูดของฉันก็ดึงมือออกจากมือของซูเหยาและตบหน้าฉันอย่างแรงตบนี้ทำให้ฉันตื่นอย่างสิ้นเชิงฉันเพิ่งจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าวัยรุ่นคนนั้นตายไปตั้งแต่วันที่ก่อตั้งบริษัทแล้วตบแล้วเขาก็ยังไม่หายโมโหเขาพูดด้วยความโกรธว่า "คุณเสี้ยมให้ลูกเอาเอกสารสัญญาฉบับสมบูรณ์ไปทำลายที
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 2
ฉันไม่คิดเลยว่าจนถึงตอนนี้แล้วเขายังจะคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของบริษัทผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกับชายหนุ่มวัยรุ่นในความทรงจำอีกต่อไปวินาทีก่อนที่ฉันจะสติแตก ซูเหยาหยิบกล่องของขวัญหรูหราออกมาจากกระเป๋าเอามาวางไว้ข้างหน้าฉัน"พี่ซิน นี่เป็นของขวัญที่เมื่อวานประธานหลินเลือกตั้งใจให้คุณเป็นพิเศษ คุ
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 1
หลังจากจัดการงานศพของลูกชายเรียบร้อยแล้ว อารมณ์ความรู้สึกและจิตใจที่พังทะลายของฉันก็ได้มอดไหม้เป็นขี้เถ้าไปพร้อมกับศพของลูกชายแล้วจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเพื่อนเก่าหลายคน[ฉันจะหย่าแล้ว ไม่ต้องช่วยหาลูกค้าให้ฉันแล้ว]ไม่คิดเลยว่าชีวิตคู่มา 6 ปี จะมาจบลงด้วยความย่อยยับเช่นนี้ความร
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา บทที่ 3
ต่อมาเขาก็ปรากฏตัวในทุกช่วงเวลาที่ฉันต้องการเขาอย่างที่เขาพูดจนกระทั่งบริษัทใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มยุ่งขึ้นจนกระทั่งการปรากฏตัวของซูเหยาและแล้วเราก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกเพราะซูเหยาความรู้สึกเป็นทรัพยากรไม่หมุนเวียนหากคนคนหนึ่งทำให้หัวใจมีร้อยร้าวแล้วมันก็ยากที่จะซ่อมแซมได้ป
قد تعجبك أيضًا
ดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย
เส้นหมี่บินไม่ได้6.0K وجهات النظرรักสลายปลายฤดูใบไม้ร่วง
ชุนรื่อซานไน่12.6K وجهات النظرเขานิทราในราตรีนิรันดร์
ห้วงฝัน5.0K وجهات النظرรักที่สายไป
ดอกมะลิ4.6K وجهات النظرความรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม และอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
เฉี่ยนเฉี่ยน342 وجهات النظرจันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น
เยว่เยว่1.3K وجهات النظرยามเย็นแห่งบั้นปลาย
บัณฑิตหนานจิง2.4K وجهات النظرลาก่อนความรัก ฉันไม่ขอรับมันอีกต่อไป
หวังไจ๋เสี่ยวฉวนโถว2.8K وجهات النظر
