บทที33.คำตอบของหัวใจ

เสียงปืนก้องสนั่นกรีดอากาศ ก่อนที่ทุกสิ่งจะหยุดนิ่งราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ ร่างสูงใหญ่ที่บังฉันไว้ค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น ราวกับแรงทั้งหมดถูกดึงหายไปในพริบตา

“อารัญ!”

เสียงของฉันสั่นพร่าไปด้วยความหวาดหวั่นก่อนทิ้งตัวลงข้างเขา มือสั่นเทารีบประคองศีรษะไว้บนตัก เลือดซึมออกจากแผ่นอก เปื้อนปลายนิ้วฉันจนเย็นเฉียบ

หัวใจเต้นแรงจนเสียงนั้นกลบทุกสิ่งรอบตัว ก่อนเสียงส้นรองเท้าจะกระทบพื้นดังถอยห่าง

น้ำเสียงเย็นชาไร้ปรานี เปล่งออกมา

“ฉันจะปล่อยแกไป ไอ้เด็กเนรคุณ วันนี้แค่สั่งสอนให้แกได้รู้ว่า ความเจ็บปวดและการเฉียดตายมันเป็นอย่างไร”

คำพูดนั้นคือคำประกาศชัดเจนว่า เขายังคงอยู่ใต้เงาของเธอ

ชื่อหนึ่งหลุดจากปากการ์ดทั้งสองที่กำลังจะขยับตามก่อนหญิงในสูทเข้ม ใต้หมวกปีกกว้าง จะหันหลังเดินจากไป

“มาดามโซเฟีย”

ฉันปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อย แม้จะได้ยินชื่อนั้นเป็นครั้งที่สอง ทว่าหัวใจยังคงจดจ่ออยู่กับชายในอ้อมตัก

อารัญส่ายหน้าช้า ๆ ลมหายใจจะเริ่มขาดเป็นห้วง เขาหันไปมองลูกน้อง ก่อนส่งสัญญาณสั้น ๆ แต่ชัดเจน

“ปล่อยเธอไป”

เขาเลือกจบเรื่องนี้ 

“ผมไม่เป็นไร…”

ฉันรู้ดีว่าเป็นคำโกหก แต่ก็เป็นคำโกหกที่เขาเลือกพูด เพื่อไม่ให้ฉันแตกสลายไปมากกว่านี้

ฉันก้มมองใบหน้านิ่ง ยกมือเช็ดเลือดที่ยังซึมออกจากมุมปาก ก่อนจะประคองร่างนั้นไว้ด้วยสองมือ ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เขาจะหายไปตลอดกาล

ดวงตาคมของอารัญสบกับฉัน ในแววตานั้นไม่มีความกลัว มีเพียงความพยายามจะ อยู่ตรงนี้ ต่อไป

“คุณต้องรอดนะ… ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณ”

ฉันเอ่ยคำพูดนั้นออกมาพร้อมลมหายใจที่สั่น น้ำตาคลอ ก่อนจะไหลรินลงอาบแก้ม มือของฉันกุมมือเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้เพียงวินาทีเดียว ตลอดทางจนถึงโรงพยาบาล

เปลถูกเข็นผ่านประตูฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหายลับเข้าไปด้านใน

เสียงพยาบาลดังขึ้น พร้อมมือที่ยกขึ้นกั้น

“คุณเข้าไม่ได้นะคะ รออยู่ตรงนี้ค่ะ”

หัวใจฉันสั่นสะท้าน ร่างกายทรุดลงนั่งหน้าห้องฉุกเฉิน ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก  

ระหว่างความกลัวว่าจะสูญเสียเขาไป… กับใครบางคนที่ฉันยังไม่พร้อมจะเอ่ยลา

จนเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับตั้งใจทรมานฉันที่นั่งรออยู่ตรงหน้าประตูบานนั้น สองมือประสานเข้าหากัน  ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวหัวใจ และยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความทรงจำระหว่างเรา ก็ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ภาพของอารัญและคำพูดของเขา วนกลับมาในหัวฉัน ไม่ต่างจากเครื่องพิสูจน์ความจริง

“จากนี้ไป… เธออยู่ในการดูแลของผม

ไม่มีใครแตะต้องเธอได้… ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตาม”

“ใช่… เธอคือคนที่ผมเลือกจะร่วมงานด้วย”

“เธอคือคู่หมั้นของผม

ขอให้ทุกคนให้เกียรติเธอ และห้ามใครแตะต้องเธอเด็ดขาด”

คำพูดเหล่านั้นยังคงชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณ”

“ผมแค่… ต้องการปกป้องคุณ”

“ทั้งชีวิต”

“หยุดก่อน… ลิลิน

ผมปกป้องคุณด้วยหัวใจจริงของผม”

ทุกคำพูด ทุกฉาก เหมือนความจริงที่ถูกรีเพลย์ และถ้อยคำเหล่านั้น ค่อย ๆ พาฉันย้อนกลับไปสู่วันนั้นวันที่เพนต์เฮ้าส์หรูกลางกรุง กับคำสุดท้ายที่ฉันทิ้งไว้ก่อนจากลา

“งั้นก็… พิสูจน์สิ”

วันนี้ คำพูดเดียวกันนั้นได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ มันไม่ใช่คำท้าทาย หากแต่เป็นคำถามที่ฉันอยากรู้คำตอบจริง ๆ

ฉันค่อย ๆ เงยหน้ามองประตูห้องไอซียูที่ยังไม่เปิดออกพร้อมกับคำถามในหัว

คุณเป็นใครกันแน่… อารัญ?

และในวินาทีนั้นเอง บางอย่างในใจฉันค่อย ๆ คลี่คลายลง คำตอบนั้นชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน

เขาคือคนที่ปกป้องฉันด้วยหัวใจและชีวิตทั้งหมดที่เขามี

ราวกับหัวใจจะรู้คำตอบก่อนใคร ประตูบานนั้นก็เปิดออกทีมแพทย์เดินออกมา พร้อมประโยคที่ทำให้ลมหายใจของฉันคลายกังวล

“การผ่าตัดเป็นไปอย่างเรียบร้อย คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ”

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ถ้อยคำนั้นซึมลงไปถึงหัวใจ และเขายังอยู่… แค่นั้นก็เป็นคำตอบทั้งหมดของหัวใจฉัน

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างเหมือนเดินหน้าต่อไปโดยไม่รอใคร เวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับถูกกรอข้าม

Stride X ของตระกูลฟอร์ดเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของทุกสำนัก เต็มไปด้วยคำว่า ชัยชนะ และ ความสำเร็จ

Quantum Prime Flux ถูกกล่าวถึงในฐานะรองเท้าที่เปลี่ยนทิศทางของอุตสาหกรรม ชื่อของอารัญปรากฏอยู่แทบทุกบทสัมภาษณ์ ในฐานะผู้นำเทรนด์รุ่นใหม่ ผู้พาบริษัทก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย

ภาพของเขาถูกนำเสนอด้วยรอยยิ้ม สุขุม มั่นคง และไร้รอยร้าว ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดต้องแลกมาด้วยเลือดและความเงียบงัน

ส่วนความลับ… ทั้งการทรยศและบาดแผลของตระกูลฟอร์ด ยังคงเป็นสิ่งที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง ถูกปิดตายอยู่หลังฉากของความสำเร็จ ทุกอย่างเหมือนถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง

อารัญยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของนักข่าว คำถามมากมายพุ่งเข้าหาเขา พร้อมแสงแฟลชที่วูบวาบไม่หยุด เขาตอบทุกคำถามด้วยรอยยิ้ม สีหน้าแน่นิ่ง ราวกับชายที่ยืนหยัดได้ในทุกสถานการณ์ โดยไม่เผยให้ใครเห็นรอยร้าวแม้เพียงเล็กน้อย

และฉัน… ยืนอยู่อีกฝั่งของเลนส์ ในฐานะช่างภาพฟรีแลนซ์ของ Stride X คอยบันทึกภาพของชายผู้นั้น และบริษัทที่กำลังเติบโตท่ามกลางสายตาของโลก ภาพถ่ายเหล่านั้นถูกเผยแพร่ออกไปสู่สาธารณะ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า เบื้องหลังรอยยิ้มและแสงไฟ เคยต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง

ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่รู้ว่าเขาอยู่ไม่ไกล ฉันกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างไร้เหตุผล และนั่นก็เพียงพอแล้ว

เพียงพอที่จะทำให้ฉันเลือกกลับไปใช้ชีวิตในคอนโดเล็ก ๆ กลางกรุง ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ลำพัง ราวกับเชื่อมโยงหัวใจของฉันเข้ากับความรักของพ่อและแม่ ที่ยังคงเฝ้ามองอยู่บนฟ้าไม่ห่าง

เสียงชัตเตอร์ยังดังอยู่รอบตัว ภาพถ่ายยังคงบอกเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน ขณะที่บางเรื่อง… ยังคงถูกเก็บไว้ในความเงียบ

และฉันเลือกก้าวไปข้างหน้า ปล่อยให้บางคำถามในอดีต ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง