บทที่34.ในเฟรมเดียวกัน

ในเช้าวันใหม่ที่สดใส หลังจากผ่านไปหลายเดือน ฉันได้กลับมาอยู่ตรงนี้อีกครั้ง บนดาดฟ้ากลางเมือง…

เมืองยังคงงดงามอยู่รอบตัว พระอาทิตย์ยังคงเปล่งแสงจากตำแหน่งเดิม แทรกกลางระหว่างตึก เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

ฉันหมุนเลนส์ซูม เพื่อบันทึกสิ่งที่ฉันรัก ภาพถ่ายคือการยืนยันว่าบางสิ่งเคยมีอยู่จริง

เมื่อทุกอย่างเงียบลง ฉันยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วหลับตาอธิษฐานถึงใครบางคนบนฟ้า ปล่อยให้พลังใจโอบล้อมชั่วขณะ ก่อนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น

และเมื่อหันกลับมา… เขา…ก็ยืนอยู่ตรงนั้น แสงเช้ากระทบชายหนุ่มในสูทสีครีม ใบหน้าเรียวคมโดดเด่นท่ามกลางแสงอ่อน ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของภาพนั้นเอง

“คุณ…ตามหาฉันเจออีกแล้วนะ” ฉันเอ่ยเสียงเบา

“รู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ตรงนี้” ฉันถามต่อ ทั้งที่ในใจเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

ริมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

“รู้สิ”

คำสั้น ๆ เพียงคำเดียว แต่กลับทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว เพราะเขารู้จักฉัน รู้ว่าฉันจะมาอยู่ตรงไหน และรู้ดีว่าที่นี่คือที่ที่ฉันมักจะกลับมาเสมอ

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ แล้วหยุดยืนตรงหน้า เขายื่นมือออกมา ส่งกล่องใบหนึ่งมาระหว่างเรา ราวกับกำลังถือสิ่งที่มีความหมายมากกว่ามูลค่าใด ๆ ในโลก

“แกะดูสิครับ”

ฉันนิ่งงันอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนเงยสายตามองใบหน้าคมนิ่ง เขาเพียงพยักหน้าให้ช้า ๆ เป็นสัญญาณให้ฉันเปิดมันออก

ฉันค่อยๆสูดลมหายใจเข้า แล้ว รับกล่องนั้นมา ด้วยมือสั่นแม้พยายามควบคุมตัวเองเต็มที่

ฝากล่องค่อย ๆ เปิดออก

และในวินาทีนั้น… ลมหายใจของฉันก็สะดุดลง

กล้องตัวเดิม กล้องของพ่อ

กล้องที่ฉันเคยคิดว่าจะไม่ได้เจอมันอีก ตั้งแต่วันที่มันถูกโยนลงน้ำและจมหายไปต่อหน้าต่อตา

แต่มันกลับมาอยู่ตรงหน้าฉันอีกครั้ง ราวกับเวลาได้ย้อนคืนความทรงจำ เสียงหัวเราะ และความรักทั้งหมดที่ฉันเคยมีร่วมกับพ่อ ให้หวนกลับมาในชั่วพริบตา

“คุณ… ตามหามันเจอได้อย่างไร”

เสียงของฉันเบาจนแทบไม่เป็นคำถาม สายตายังคงจับจ้องกล้องตัวนั้น ราวกับกลัวว่าหากละสายตาไป มันจะหายไปอีกครั้ง

เขามองกล้องในกล่องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำแต่หนักแน่น

“ผมรู้ว่ามันมีความหมายกับคุณมาก ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ผมก็จะพามันกลับมาให้คุณ”

ฉันมองเขาอยู่อย่างนั้น หัวใจแน่นจนแทบเอ่ยคำใดออกมาไม่ทัน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งซาบซึ้ง อบอุ่น และสั่นไหว

“หยิบมันขึ้นมาสิ”

ฉันค่อย ๆ ยกกล้องตัวนั้นขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา  และในวินาทีที่มันพ้นจากกล่อง

แหวนเพชรเม็ดงามที่ซ่อนอยู่ด้านล่างก็ปรากฏขึ้น สะท้อนแสงยามเช้า กระทบเข้ากลางสายตา

จนภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตา

คงไม่ต้องมีคำอธิบายใด ๆ มากไปกว่านี้ เมื่อคำตอบได้อยู่ตรงหน้า

แหวนเพชรเม็ดโตคือคำยืนยันในหัวใจของชายคนหนึ่ง

ผู้มั่นคงและแน่วแน่

เขายืนนิ่ง มองฉันด้วยแววตาที่ชัดเจนจนฉันไม่อาจหลบสายตานั้นได้

“คุณพร้อมจะรับหมั้นผมไหม”

“พร้อมให้ผมปกป้องคุณ ด้วยหัวใจ และด้วยชีวิตที่เหลือทั้งหมดของผม”

คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบเงียบลง ฉันได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมา ทั้งวันที่ฉันอ่อนแอ วันที่ฉันสูญเสีย และทุกครั้งที่เขายืนอยู่ข้าง ๆ

อกของฉันแน่น ดวงตาร้อนผ่าว เมื่อเพิ่งตระหนักได้ว่า มีใครบางคนเลือกฉันอย่างแน่วแน่ เลือกจะอยู่ และเลือกจะปกป้อง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ริมฝีปากฉันสั่น ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก ฉันจึงทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนคลี่รอยยิ้ม พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา จากนั้นร่างใหญ่ดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด แขนของเขาโอบรั้งฉันไว้แน่น ราวกับยืนยันว่าฉันอยู่ตรงนี้ และจะไม่หายไปไหนอีก

ฉันซบหน้าลงกับอกกว้าง รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอไม่ต่างจากของฉัน ลมเช้าบนดาดฟ้าพัดผ่าน แสงแดดอ่อน ๆ โอบล้อมเราท่ามกลางเมืองที่ค่อย ๆ ตื่นขึ้น  เสียงนกร้องแผ่วไพเราะ ก้องเป็นฉากหลัง ราวกับแสดงความยินดีให้เราสองคน

ในวินาทีนั้น ฉันรู้ทันทีว่าคำตอบของฉันได้ส่งไปถึงเขาแล้ว

ขาตั้งกล้องวางอยู่ไม่ไกลนัก เลนส์หันตรงมาที่เรา กล้องถูกตั้งค่าให้ถ่ายภาพอัตโนมัติ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามจังหวะที่กำหนดไว้

เมื่อไฟเล็ก ๆ ด้านหน้ากระพริบขึ้น พร้อมการนับถอยหลังจากหนึ่งถึงสิบ เขาปล่อยมือจากกล้องแล้วรีบวิ่งกลับเข้ามาในเฟรม มายืนเคียงข้างฉันอีกครั้ง เพียงเสี้ยววินาทีก่อนเสียงชัตเตอร์ดังขึ้น

กล้องตัวนั้นบันทึกภาพของเราทั้งสองไว้ มีเมืองกรุงเป็นฉากหลัง อาคารสูงทอดยาวไปจนสุดสายตา แสงอ่อน ๆ ทำให้ภาพดูนิ่งและชัดเจน เป็นภาพที่ยืนยันว่าเราเลือกจะยืนอยู่ในเฟรมเดียวกัน

และเมื่อภาพนั้นถูกส่งออกไปสู่สายตาสาธารณะ…

มาดามโซเฟียหยิบภาพข่าวนั้นขึ้นมามองผ่านหลังแว่นสีดำ ก่อนเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ มือเรียวอีกข้างคีบบุหรี่ ยกแตะริมฝีปากสีแดงจัด สูบควันเข้าปอดแล้วพ่นออกมาอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เสียงเย็นต่ำจะเปล่งออกมา

“ฉันควรไปแสดงความยินดีกับไอ้ลูกนอกไส้หน่อยไหม…หรือปล่อยพวกมันไป”

ชายสูทดำทรงเนี้ยบ รองเท้าหนังมันเงา ก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงต่ำเรียบ

“เอกสารถูกเซ็นเรียบร้อยแล้ว และเขาทำตามสัญญา”

เขาก้มศีรษะเล็กน้อย

“ปล่อยพวกมันไปครับ นายหญิง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มาดามโซเฟียเอียงหน้าเล็กน้อย ราวกับยอมรับคำตอบโดยไม่โต้แย้ง ก่อนดึงควันบุหรี่เข้าเต็มปอด บี้ก้นบุหรี่ลงที่เขี่ย แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เสียงประตูปิดดังอยู่ข้างหลังโดยไม่หันกลับมา

…

ท่ามกลางแสงแฟลชและสปอร์ตไลท์ที่รายล้อม ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจ และสัมผัสถึงน้ำหนักของแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย

นั่นคือคำตอบชัดเจนที่สุด… ว่าฉันเลือกให้ชายคนนี้ปกป้องชีวิตที่เหลือของฉัน ด้วยหัวใจและความรัก โดยไม่ตั้งคำถามใด ๆ อีกต่อไป