12.

ดีแลน แบล็กเวลล์ ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของตัวเองที่ว่างเปล่า ความโกรธแค้นที่เคยครอบงำเขานั้นมลายหายไปสิ้น เหลือไว้แต่ความว่างเปล่าที่หนักอึ้งและ ความเจ็บปวด ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

เขาตระหนักว่าในขณะที่เขามัวแต่ยึดติดกับเกมแก้แค้นและปกป้องศักดิ์ศรีของครอบครัวที่แปดเปื้อน เขากลับทำลายสิ่งเดียวที่มีค่าในชีวิต อีวา คาร์เตอร์

เสียงก้องของอีวาที่กล่าวหาเขาว่า "คุณรักฉัน แต่คุณปากแข็งและใช้ความแค้นโง่ ๆ มาทำร้ายฉัน" ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของเขา ดีแลนพังทลายลง เขาไม่ได้เสียใจที่ถูกข่มขู่ด้วยหลักฐานการโกง แต่เสียใจที่ความรักของเขาที่มีต่ออีวาถูกแสดงออกในรูปแบบที่ป่าเถื่อนจนเธอต้องหนีไป

เขาไม่ใช่แค่เกลียดอีวา... เขาเกลียดตัวเองที่รักเธอในแบบที่เลวร้ายที่สุด

ความจริงที่ว่าความเกลียดชังในอดีตได้ถูกแทนที่ด้วย  ความรักที่ยากจะควบคุม นั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด การไม่มีเธอในคฤหาสน์นี้ ทำให้เขาเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ชีวิตของเขาขาดอีวาไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น ลูคัส แบล็กเวลล์ เข้ามาในห้องทำงานของดีแลนด้วยความเกรี้ยวกราด เมื่อรู้ว่าอีวาหนีไปพร้อมหลักฐานการฉ้อโกง

"ทำไมแกถึงปล่อยให้ยัยเด็กคนนั้นหนีไปได้! แกทำลายทุกอย่าง! ตอนนี้เธอจะทำลายตระกูลเรา!" ลูคัสตวาดเสียงดัง

แต่ดีแลนกลับตอบโต้ด้วยความเย็นชาที่ต่างจากครั้งก่อน ๆ เขามองบิดาด้วยความรังเกียจ

“พอเถอะพ่อ” ดีแลนพูดเสียงต่ำ "เรื่องนี้มันเกินกว่าธุรกิจไปแล้ว... พ่อไม่เข้าใจหรอกว่าพ่อทำลายอะไรไปบ้าง"

"ฉันทำลายอะไร? ฉันแค่ทำลายศัตรูของเรา!" ลูคัสถามอย่างไม่เข้าใจ

“พ่อทำลายความยุติธรรม ทำลายหัวใจที่ซื่อสัตย์ และที่สำคัญที่สุด... พ่อสอนให้ลูกชายตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดที่ทำร้ายคนที่ตัวเองรัก ” ดีแลนพูดอย่างเจ็บปวด

ลูคัสชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากลูกชาย

“ฉันจะยอมรับความผิดทั้งหมดที่ฉันทำกับอีวา และฉันจะจัดการเรื่องหลักฐานนั้นเอง พ่อไม่ต้องยุ่ง” ดีแลนกล่าวอย่างเด็ดขาด นี่คือ การตัดขาด ที่แท้จริงจากอิทธิพลที่บิดาปลูกฝังมาตลอดชีวิต

ดีแลนตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขายอมเผชิญหน้ากับการฟ้องร้องที่จะมาถึง ยอมสูญเสียเงินทองและศักดิ์ศรีทางธุรกิจที่สร้างมา... แต่เขาต้อง ไถ่บาป และ ตามหาอีวา ให้เจอ

ดีแลนใช้เครือข่ายทั้งหมดที่มีในการตามหาอีวา แต่มันไม่ง่ายเลย อีวาเป็นอดีตแอร์โฮสเตสที่เชี่ยวชาญในการเดินทางและการหายตัวไปอย่างแนบเนียน เธอทิ้งร่องรอยไว้เพียงน้อยนิด

เขาเริ่มจากการไปตามสถานที่สำคัญในอดีตของเธอ:

บ้านเก่าของคาร์เตอร์ ดีแลนยืนอยู่ตรงหน้าซากตึกที่เขาเคยสั่งสร้างไว้ เขามองไปยังทิศทางที่สวนกุหลาบของคุณย่าแคโรไลน์เคยอยู่ และรู้สึกถึงความสำนึกผิดอย่างท่วมท้น เขาจินตนาการถึงอีวาในวัยเด็กที่วิ่งเล่นที่นั่น และตระหนักว่าความแค้นของเขานั้น ไร้สาระและโหดร้าย เพียงใด

ที่อพาร์ตเมนต์เก่าของอีวา  เขาไปถึงที่พักเดิมของเธอ ที่นั่นว่างเปล่า แต่พนักงานต้อนรับบอกว่าเธอเคยทิ้งที่อยู่ติดต่อฉุกเฉินไว้กับเพื่อนร่วมงาน ซึ่งเป็นเพียงชื่อ "เจสซิก้า"

ดีแลนไม่ยอมแพ้ เขาดำเนินการสืบค้นอย่างเต็มที่ เขาตามหาเพื่อนร่วมงานของอีวาคนแล้วคนเล่า เขายอมละทิ้งการประชุมทางธุรกิจที่สำคัญ และใช้เวลาหลายสัปดาห์เดินทางไปทั่วประเทศ โดยไม่สนศักดิ์ศรีหรือชื่อเสียง

เขาต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า เขาได้กลายเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในโลก ผู้ชายที่มีทุกอย่าง แต่ไร้ซึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุด

การไล่ล่าพาดีแลนกลับไปสู่สถานที่ที่อีวาเคยเป็น 'นางฟ้า' 

ณ.สนามบินนานาชาติ

เขาตามรอยเพื่อนร่วมงานเก่าของเธอจนกระทั่งพบ เจสซิก้า ซึ่งในตอนแรกปฏิเสธที่จะให้ข้อมูล แต่เมื่อเห็นความทุรนทุรายในดวงตาของดีแลน เจสซิก้าจึงยอมบอกความจริง

"เธอไม่ได้อยากจะทำลายคุณหรอก คุณแบล็กเวลล์" เจสซิก้าพูดอย่างเย็นชา "เธอแค่ต้องการความยุติธรรมและที่ดินผืนนั้นคืน เธอไปที่ที่เธอจะรู้สึกปลอดภัยที่สุดแล้ว"

เจสซิก้าบอกว่าอีวาไปพักอยู่กับญาติห่าง ๆ ที่ เมืองเล็ก ๆ ชายฝั่ง และที่สำคัญอีวาได้ยื่นฟ้องศาลแล้ว โดยใช้หลักฐานที่ได้มาจากคฤหาสน์ของเขา

ดีแลน สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่พุ่งทะลุอก เขาไม่ได้โกรธที่เธอฟ้อง แต่โกรธที่ความผิดพลาดในอดีตทำให้เขาไม่สามารถรักเธอได้อย่างบริสุทธิ์

ความรักที่ยอมจำนน ดีแลนตามอีวาไปถึงเมืองชายฝั่งแห่งนั้นในวันรุ่งขึ้น เขาพบเธออยู่ที่ระเบียงบ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งกำลังมองออกไปยังทะเล เธอสวมชุดลำลองธรรมดา แต่ดูสง่างามกว่าชุดหรูหราใด ๆ ที่เขาเคยซื้อให้

อีวา เห็นเขา... เธอไม่ได้แสดงความตกใจ แต่มีแววตาของความเจ็บปวดและความเด็ดขาด

ดีแลนเดินเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ ไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งหรืออำนาจเหลืออยู่เลย

“ฉันรู้ว่าเธอฟ้องร้องแล้ว อีวา” ดีแลนพูดเสียงแผ่ว “และฉันจะไม่ต่อสู้เรื่องหลักฐานนั้น... มันคือความจริงและฉันก็ยอมรับความผิดของครอบครัวฉัน”

เขาเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างแท้จริง “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขัดขวางการฟ้องร้อง... ฉันมาที่นี่เพื่อ ขอไถ่บาป”

“คุณต้องการอะไรอีกคะ คุณแบล็กเวลล์?” อีวาถามอย่างเย็นชา “คุณได้ทำลายศักดิ์ศรีของฉันไปแล้ว... คุณได้ทำลายความรักของฉันไปแล้ว... ฉันจะให้คุณไม่ได้อีกแล้ว”

ดีแลนพ่ายแพ้แล้ว เขาไม่สามารถใช้ความแค้น อำนาจ หรือเงินมาควบคุมเธอได้อีกต่อไป

“ฉันมาที่นี่เพื่อยอมรับว่า ฉันรักเธอ” ดีแลนกล่าวเสียงสั่นเครือ “ฉันรักเธอตั้งแต่เมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่เธอยืนร้องไห้ข้างรั้วบ้าน... แต่ฉันถูกสอนให้เกลียดชังความอ่อนแอ จนฉันไม่รู้วิธีที่จะรักเธออย่างถูกต้อง”

เขาคุกเข่าลงต่อหน้าอีวาเป็นท่าทางที่ไม่เคยมีใครคิดว่า ดีแลน แบล็กเวลล์ จะทำได้..แสดงออกถึงการยอมจำนนต่อความรักอย่างแท้จริง

“ฉันไม่ขอให้เธอยกโทษให้ฉันในตอนนี้... แต่ฉันขอโอกาส... ขอโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ว่าฉันรักเธออย่างที่เธอเป็น... ฉันจะให้ที่ดินผืนนั้นกลับคืนสู่ตระกูลคาร์เตอร์อย่างยุติธรรม... ฉันจะแก้ไขทุกความผิดของพ่อ... และฉันจะรอวันที่เธอจะให้โอกาสฉันอีกครั้ง... ถึงแม้จะต้องรอตลอดชีวิตก็ตาม”

อีวา มองเขาด้วยความสับสน น้ำตาแห่งความรู้สึกที่ไม่แน่ใจไหลลงอาบแก้ม เธอเห็นความจริงใจที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในดวงตาของเขา การไถ่บาป ของปีศาจได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

การไล่ล่าจบลงด้วยการยอมจำนนของดีแลนและการไถ่บาปต่ออีวา นำไปสู่การตัดสินครั้งสุดท้ายในศาลและหัวใจของทั้งคู่