บทที่ 13

บทที่ 13

            ซูเมิ่งดับไฟที่ตะเกียงเตรียมตัวเข้านอน ร่างบางในชุดเสื้อตัวในบางเบาเดินมุ่งไปที่เตียงท่ามกลางราตรีอันมืดมิด ถอดรองเท้าไว้หน้าเตียง ขึ้นไปบนเตียงก่อนเอื้อมมือบางปลดหน้ากากบนหน้าลง

            …นางชอบตอนอยู่คนเดียวเป็นที่สุด เพราะไม่ต้องสวมเจ้ากากให้อึดอัดที่ใบหน้า

            นางเอนตัวลงนอนหลับตาพริ้ม หลังจากออกจากห้องประชุม นางถูกปล่อยให้ว่างนางจึงไปจัดการเติมอาหารใส่ท้องจนเต็ม และรีบเข้ามาในห้องนอน นั่งเขียนสรุปเรื่องคดี ดูวนซ้ำไปเรื่อย ๆเพราะนางแอบรู้สึกตงิดตงิดเหมือนตนลืมเรื่องอะไรไป เเต่ดูวนไปจนเวลาล่วงเลยเกือบชั่วยามนางจึงตัดสินใจเข้านอน

            ฟู่ ฟู่

            สองหูได้ยินเสียงบางอย่างทำเอานางลืมตามองหาเเหล่งที่มาเสียงตามสัญชาตญาณทันที ตรงบริเวณกำแพงด้านหน้าห้องมีก้านไม้ก้านหนึ่งแทงเข้ามาก่อนมีควันพวยพุ่งออก

            คงไม่ใช่ยาสลบหรอกนะ!!!

            หากไม่เพราะนางเป็นคนหูดีและยังนอนหลับไม่สนิทคงถูกรมด้วยยาสลบไปแล้ว พอคิดได้ดังนั้นร่างบางก็กลั้นลมหายใจทันที ไม่นานหน้าต่างบานหนึ่งก็ถูกเปิดออกก่อนมีร่างสูงในชุดดำสนิทโพกผ้าปิดครึ่งหน้ากระโดดเข้ามา

            เขาก้าวเข้ามาพอเห็นทุกอย่างสงบนิ่งและรวมถึงคนบนเตียงนอนนั้นด้วย ฝีเท้าก็แผ่วความระมัดระวังลงก่อนก้าวไปที่หน้าเตียง

            วันนี้เขารู้สึกเบื่อ ๆเนื่องจากไม่มีอะไรทำ และบังเอิญมีคนมาจ้างให้สืบว่าภายใต้หน้ากากขาวนี้หน้าตาเป็นอย่างไรซึ่งต้องเป็นลูกน้องของตนที่ต้องรับงานเหล่านี้ แต่เขานึกสนุกอยากทำเองเลยรับงานและลงมือทันที

            …อันที่จริง หากไม่ใช่งานที่ยากจริง ๆเขาไม่มีทางลงมาแตะอย่างแน่นอน แต่ครั้งนี้เป็นกรณีพิเศษเพราะเขาต้องการคลายความเบื่ออยากแสดงฝีมือวาดภาพเสียบ้าง แม้จะถูกคัดค้านหลายเสียงจากลูกน้องแต่ก็ไม่ทำให้เขาล้มเลิก

            …พอรมยาสลบเสร็จจุดตะเกียงมองหน้าเจ้านั่นแค่แวบเดียวเขาก็เอาไปวาดได้แล้ว รับรองว่าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อเสียด้วยซ้ำ

            คิดได้ดังนั้นร่างสูงก็ย่างเท้าไปจุดตะเกียงทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้น สองเท้าเดินไปที่เตียงเเหวกม่านออก พลันคิ้วงามของเขาก็ต้องขมวดมุ่น

            …เขาเพิ่งเคยเห็นคนนอนหลับในท่าคลุมโปงแบบนี้

            สองตาสีดำสนิทมองไปยังร่างสั้นที่มีผ้าห่มบางคลุมแทบทั้งตัวเว้นที่เท้าเท่านั้น มือหนาเอื้อมไปกำมุมผ้าห่มด้านหนึ่งก่อนกระชากลงพื้น

            ตุบ!

            สิ่งที่ตามมากับผ้าห่มที่หลุดลงพื้นคือหมอนที่กระเด็นอย่างแม่นยำมาที่หน้าเขา ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยให้พ้นวิถี ก่อนหมุนตัวไปมองคนบนเตียงเพื่อจะได้รีบทำภารกิจให้เสร็จ ๆไปเสียที

            เเต่ภาพตรงหน้าก็ทำเอาเขาหัวร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

            ร่างเตี้ยกว่าบุรุษปกตินอนหันหลังผมเผ้ายุ้งเหยิง!

            …จากที่ตอนเเรกจะมาหาอะไรทำสนุก ๆแก้เบื่อตอนนี้เริ่มอยากคืนคำกลับไปนอนอยู่ห้องสบายอุรา คราแรกเขาน่าจะเชื่อคำค้านของลูกน้อง ไม่น่านึกสนุกเลย

            คราวนี้ชายหนุ่มเล็งไปจะจี้จุดให้ร่างบนเตียงขยับไม่ได้ เเต่ก่อนถึงตัวร่างเตี้ยพลันพลิกตัวหันหน้ามาฝั่งเขาพร้อมมือที่บังเอิญปัดมือเขาพอดี ชายหนุ่มรีบหันกายหลบหมอบหัวเตียง

            นี่ถูกยาสลบจริงใช่หรือ ไย…

            เเกรก เเกรก

            พอเสียงขยับตัวสงบลงก็มีเสียงดังขึ้นอีกเเห่งหนึ่ง ชายหนุ่มมองที่ต้นเสียง สายตาแฝงความอัดอั้น มองไปที่คนบนเตียงที่บัดนี้นอนหันมาตรงหน้าเขาแต่ติดที่มีม่านบัง อีกเพียงนิดเดียวเขาก็จะทำภารกิจสำเร็จแล้ว แต่เขาก็ตัดใจหันกายออกจากห้องอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมดับตะเกียงทำให้ห้องกลับมามืดลงอีกครา

            ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดเงาร่างสูงโปร่งในชุดสีดำทั่วกายกระโดดข้ามหลังคาเเล้วหลังคาเล่าหลบสายตาเวรยามอย่างชำนาญจนมาถึงหลังคาเป้าหมาย สองมือหยาบกร้านที่ผ่านการฝึกฝนรำดาบจนเก่งกาจกำลังแงะแผ่นหลังคาเเผ่นหนึ่งขึ้นด้วยแรงไม่มากนัก ไม่นานเขาก็เอาออกได้ พอมองลงไปในเรือนด้านล่างผ่านช่องที่เกิดขึ้นก็พบแต่กับความมืดมิด เขากระโดดลงมาข้างล่างสองเท้าก้าวเบาบางไร้เสียง เหลือบตามองเจ้าของห้องบนเตียงก็เห็นไม่มีการเคลื่อนไหวใดจึงเดินต่อไป เขาก้าวไปและสำรวจของทั่วทั้งห้อง ทั้งตู้เสื้อผ้า บนโต้ะหนังสือที่มีกระดาษเกลื่อนทั้งบนโต้ะและรอบ ๆก็มีกระดาษหลายเเผ่นร่วงอยู่

            เขาหยิบกระดาษเเผ่นหนึ่งจากบนโต๊ะขึ้นมา เดินระวังไปตรงบริเวณที่มีเเสงจากไฟด้านนอกรอดเข้ามาเพื่อมองตัวอักษรบนกระดาษ

            …หืม นี่มันตัวอักษรอะไร! เขาไม่คุ้นเลย จะว่าเป็นอักษรของแคว้นอื่นก็ไม่ใช่ เพราะเขาก็เคยเห็นผ่านตามาบ้าง

            พอเห็นว่าดูต่อไปก็ไร้ประโยชน์ร่างสูงจึงนำกระดาษในมือมาวางดังเดิม ก่อนก้มลงหยิบกระดาษข้างล่างขึ้นมาหนึ่งเเผ่นยัดใส่หน้าอก จากนั้นก็สำรวจห้องอีกสักพักและจากไปโดยไม่วนไปใกล้เตียงเลยสักนิด

            ซูเมิ่งลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมืด เหงื่อเเทรกซึมออกมาเต็มง่ามมือขวาที่กำกริชซ่อนไว้ใต้ร่างของตน นางหอบหายใจแรงหลังสะกดลมหายใจตนให้เหมือนคนหลับมาตั้งแต่ชายชุดดำคนเเรกจนถึงคนที่สองออกไป

            นางเฝ้าดูว่าเเต่ละคนที่เขามาหากใครจะฆ่านางก็พร้อมสู้ เเต่ดูเหมือนเจตนาของไอ้ชุดดำทั้งสองไม่มีใครคิดจะฆ่านางสักคน นางจึงแสร้งทำเป็นหลับตลอดที่ทั้งสองอยู่ภายในห้องของนาง

            เจ้าชุดดำคนแรกเหมือนมีเป้าหมายอะไรบางอย่างที่ตัวนาง คงคิดว่านางถูกยาสลบจึงทำตัวสบายราวเป็นห้องของตน ทั้งจุดไฟ และไหงทำท่าจะแต๊ะอั๋งนางอีกล่ะ

            ส่วนเจ้าชุดดำคนที่สองก็สำรวจห้องอย่างเดียวไม่ย่างมาทางนางเสียด้วยซ้ำ

            พอซูเมิ่งคิดได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียง จุดไฟ และเดินไปที่โต้ะหนังสือจึงพบว่ากระดาษที่นางเขียนไว้หายไปแผ่นหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่ทำให้นางกังวลเเต่อย่างใด เพราะกระดาษเหล่านี้นางเขียนเป็นภาษาอังกฤษทั้งนั้น จ้างให้ก็ไม่มีใครอ่านออก หึ

            นางเดินไปดับไฟก่อนล้มตัวนอนอีกครั้ง แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเหล่านี้ทำให้ค่ำคืนผ่านไปอย่างยากลำบาก นอนนับแกะก็แล้ว นับม้าก็แล้ว ใจที่พะว้าพะวังทำให้ข่มตาไม่หลับเสียทีจนดวงอาทิตย์สาดส่องนางจึงคล้อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า…

            ซูเมิ่งถูกปลุกโดยเสียงร้องเรียกของเลี่ยงหวง ชายผู้ทำหน้าที่เป็นผู้คุมนางชั่วคราว นางจัดการล้างหน้าล้างตาอย่างรีบร้อนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็รีบออกไปพบชายหนุ่มใบหน้าใจดีที่หน้าประตู เขามีท่าทางร้อนรน พอนางมองไปเลี่ยงหวงก็จะหลบหนีไม่กล้าสบตานาง จนนางเริ่มรู้สึกเอะใจแต่ก็ไม่ได้เปิดปากถามเลี่ยงหวงไปเพราะเขาดูรีบร้อนพานางไปยังห้อง ๆหนึ่งมาก

            ครานี้นางถูกพามายังอีกด้านนึงของที่ว่าการ ไม่ใช่ห้องประชุมขนาดใหญ่แต่เป็นห้องประชุมขนาดย่อมเเทน รอบโต้ะกลางห้องมีเก้าอี้ไม่ถึงสิบตัวเรียงอยู่ พอนางมาถึงบางคนในห้องก็กำลังก้มหน้าดูกระดาษบนโต้ะ บ้างก็ถกเถียงเสียงเบา ทว่าทันทีที่ร่างบางเดินเข้ามาก็ตกเป็นจุดสนใจทันที

            “คนเก่งของท่านมาแล้ว ท่านหัวหน้ามือปราบกู่”

มือปราบเซียวเอ่ยขึ้นสีหน้าท่าทางช่างขัดกับคำพูด แววตาแฝงความเยาะเย้ยไว้หลายส่วน ซึ่งซูเมิ่งก็รู้สึกถึงความปกตินั่น พอมองไปยังใบหน้าอบอุ่นของกู่เทียนหลิวนางก็รู้ได้เลยว่าต้องมีเรื่องอะไรไม่ดีที่เกี่ยวกับนางเป็นแน่

            “ช่างหลิน เมื่อวานนี้ข้านำคนออกค้นหาในกลุ่มคนที่เดินทางเข้าออกเมืองซีเมืองในช่วงเจ็ดวันมานี้ ไม่เจอคนที่มีลักษะเหมือนที่เจ้าบอกเลย” 

            พอได้ยินดังนั้นคิ้วเรียวภายใต้หน้ากากพลันขมวดมุ่น

            …หือ เหตุใดถึงไม่เจอ หรือนางพลาดที่ส่วนใดกัน

            “ข้าเตือนท่านแล้วว่าอย่าไปเชื่อเจ้าคนไร้ที่มานี่ หึ” 

            มือปราบอีกคนที่มากับมือปราบเซียวเอ่ยสำทับเพราะเห็นซูเมิ่งนิ่งเงียบไป

            “ข้าขอดูข้อมูลคนเข้าเมืองช่วงนี้หน่อยได้หรือไม่” 

            ซูเมิ่งทำราวกับว่าวาจาเสียดแทงเมื่อครู่ไม่มี นางหันไปกล่าวกับกู่เทียนหลิวโดยตรง

            “ได้ เจ้ารอสักครู่”

            กู่เทียนหลิวชั่งน้ำหนักในใจสักครู่พอมองสบตามุ่งมั่นนั้นก็หันไปสั่งให้ลูกน้องไปรวบรวมมาให้ซูเมิ่ง  ไม่นานสมุดจดรายงานทั้งหมดก็ถูกส่งถึงมือกู่เทียนหลิง แต่ก่อนที่จะส่งถึงมือซูเมิ่งพลันถูกชิงไปก่อน

            “เจ้ายังกล้าขอดูข้อมูลอีกหรือ ข้าไม่ลงโทษเจ้าโทษฐานหลอกลวงทางราชการก็ดีเท่าไหร่แล้ว อย่าได้คืบแล้วเอาศอกเสียดีกว่า”

            มือปราบเซียวเอ่ยขึ้น ซูเมิ่งที่เพิ่งยื่นมือมาจะรับค้างเริ่มรู้สึกรำคาญ นางอุตส่าห์มองเมินคำพูดเสียดสีก่อนหน้าละเชียวแต่ก็ไม่วายหยุดหาเรื่องนางสักที

            “มอบโทษฐานหลอกลวงให้ข้าท่านมีหลักฐานหรือไม่ ท่านมือปราบเซียว”

            “คนมากมายในห้องประชุมเมื่อวานล้วนเป็นหลักฐานว่าเจ้าพูดโกหกส่งเดชถึงลักษณะคนร้ายออกมา”

            มือปราบอีกคนรีบพยักหน้าเห็นด้วยกับหัวหน้าตน พอซูเมิ่งเห็นดังนั้นแววตานางก็เปลี่ยนไป นางหลุบม่านตาลงก่อนเงยขึ้นสบตามือปราบเซียว ริมฝีปากบางหยักยิ้มเจ้าเล่ห์

            “งั้นพนันกันหรือไม่ หากลักษณะคนร้ายที่ข้าบอกไม่เป็นเรื่องจริง ข้าจะยอมถูกลงโทษตามกฎหมายทุกอย่าง แต่ถ้าหากที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงท่านจะต้องยอมคุกเข่าหน้าที่ว่าการและตะโกนร้องบอกว่า ช่างหลินเลิศล้ำไม่มีใครเกินร้อยครั้ง ท่านกล้าพนันหรือไม่!”

            ซูเมิ่งจ้องตา นางมองเห็นแววตาหวาดหวั่นนั่นของมือปราบเซียว

            ส่วนทางมือปราบเซียวนั้นพอได้ยินว่าสิ่งที่เขาต้องทำเมื่อพนันเเพ้คืออะไรก็แอบลังเล เพราะมันคือการนำเกียรติของตนมาพนัน และอีกอย่างตรงบริเวณที่ว่าการก็มีคนเดินมากมาย รวมทั้งมีร้านน้ำชาหลายร้าน หากว่าเขาเเพ้… เเต่พอคิดถึงความเป็นไปได้ที่ตนจะแพ้ก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง เขามีโอกาสชนะพนันถึงเกือบเต็มสิบส่วนเพราะเมื่อวานคนของเขาที่ถูกส่งไปช่วยก็รายงานว่าตรวจสอบละเอียดแล้ว

            “ได้! ข้าพนัน คนในห้องนี้เป็นพยาน”