บทที่ 8 (ต่อ)

 #####บทที่ 8 (ต่อ)

            ซูเมิ่งในคราบชายหนุ่มสวมชุดดำก้าวออกมากลางวง นางเดินออกมายืนข้างบ่าวสตรีที่หันมามองนางสีหน้าตื่นตะลึง เพราะนางไม่คิดว่าจะมีบุรุษรูปหล่อขี่ม้าขาวมาช่วยอย่างในเรื่องเล่าตามโรงน้ำชาจริง ๆ แม้หนุ่มน้อยตรงหน้าจะดูบอบบางไปบ้าง แต่ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นก็สามารถทำให้หัวใจดวงน้อยของบ่าวอย่างนางเต้นตุบ ๆ

            “เจ้าเป็นใครอย่าแส่หาเรื่องเสียดีกว่า!”

            ชายหน้าหนาตะโกนชี้หน้าซูเมิ่ง ขัดกลับสีหน้าที่ดูออกว่าหัวเสียเพียงใด

            “เจ้ากลัวอันใดกัน ไหนบอกเงินของเจ้าอย่างไรเล่า”

            ริมฝีปากบางหยักยิ้มมุมปากส่วนเท้าก็กระดิกข้างหนึ่งดูราวคุณชายเสเพลเกี้ยวสาวข้างทาง แต่คนถูกเกี้ยวกับรู้สึกเย็นวาบกับท่าทางสบายนั้น

            “ใครกลัวกัน!? ไหนเจ้าเอาอะไรมาพิสูจน์ว่านี่เงินของพวกนาง”

            แม้คำพูดของเขาจะท้าทายแต่ใจกลับรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทางมั่นใจของอีกฝ่ายที่มาใหม่ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้ามาขัดระหว่างที่เขาหาเงินอย่างนี้

            “ดูที่เงินในถุงนั่นก็รู้เเล้ว” 

            ซูเมิ่งเอ่ยพร้อมใบหน้าประดับยิ้ม สวนทางกับคนอื่นที่พอได้ยินคำพูดนาง ไม่เเปลกใจก็หัวเราะเยาะเย้ยก่อนมีชาวบ้านคนหนึ่งเป็นตัวเเทนเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงแววขบขันอย่างปิดไม่มิด

            “ดูเงินละจะรู้ได้อย่างไร หรือเจ้าจะบอกว่าเงินนั้นมีนามพวกนางสลักอยู่ ฮ่า ฮ่า”

            สิ้นเสียงทุกคนก็หันไปมองหญิงสาวเจ้าของเงินทั้งสองอย่างคาดหวังคำตอบ

            “เอ่อ คุณชายลำบากท่านแล้ว ข้าไม่ติดใจเอาเงินกลับมาหรอก ต้องขอบคุณในน้ำใจท่านมาก”

            คุณหนูในชุดชมพูหวานกล่าวจบก็คำนับให้ซูเมิ่งเป็นเชิงขอบคุณแล้วทำท่าจะเดินออกไป ซูเมิ่งที่อุตส่าห์สอดเข้ามาแล้วกลับถูกทิ้งไว้กลางทางก็รีบคว้ามือหญิงสาวไว้

            “ช้าก่อนแม่นาง ข้าไม่ลำบากเลย”

            นางพูดเป็นนัยว่าตนจะช่วยเองรอก่อน…

            คุณหนูชุดชมพูเผยใบหน้าตกใจที่ตนถูกสัมผัสตัวก่อนใบหน้าขึ้นสีเเดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

            พอซูเมิ่งเห็นว่าแม่นางทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะเดินจากไปนางก็ปล่อยมือก่อนหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับชายหน้าหนาอีกครั้ง

            “ก่อนมีเรื่องนี้เจ้าทำอันใดมาก่อนหน้า” 

            ซูเมิ่งเอ่ยปากถาม คราเเรกชายตรงหน้าก็ทำท่าไม่อยากตอบ แต่พอ  เห็นท่าทีการวางตัวราววีรบุรุษของคนตรงหน้าก็นึกอยากรู้ว่าเขาจะพิสูจน์อย่างไรจึงยอมกุเรื่องตอบ

            “ข้าเพิ่งมาเดินตลาดยังไม่ทันซื้ออะไรก็ถูกหาว่าขโมยเงินแล้ว!” 

            พูดพลางทำท่าทีกระฟัดกระเฟียด คนรอบข้างที่มุงดูต่างแอบเบ้ปากไม่ก็ส่ายหน้าไม่ใส่ใจท่าทีนี้ สิ่งที่พวกเขาอยากรู้คือชายหน้าหวานสวมหน้ากากขาวจะพิสูจน์ด้วยวิธีไหนว่าเงินเหล่านี้เป็นของแม่นางผู้น่าสงสารต่างหากเล่า

            “งั้นข้าขอดูเงินหน่อย”

            มือเรียวยื่นออกไปตรงหน้า

            “เจ้าอย่าตุกติกเชียวนะ นี่เงินข้า”

            “ข้าจะพิสูจน์ให้ดูอย่างไรเล่า หากเป็นเงินเจ้าข้ายอมเพิ่มเงินเป็นสองเท่าเลย”

            …นางเอ่ยออกไปแบบนั้นเพื่อให้เจ้าหน้าหนายอมปล่อยเงินให้นาง แต่เอาจริงคือนางย่อมไม่มีเงินเพิ่มให้หรอก

            พอชายหน้าหนาได้ยินดังนั้นก็รีบยื่นถุงเงินเจ้าปัญหาให้ทันที เหล่าคนที่มามุงดูตีวงเเคบขึ้นเพื่อจะได้เห็นชัดเจน

            “ข้าขอถังน้ำหน่อย” 

            ซูเมิ่งหันไปกล่าวกับคนที่มามุง ด้วยความอยากรู้ชายรูปร่างอ้วนคนหนึ่งรีบนำมาให้อย่างรวดเร็ว ถังน้ำวางตรงระหว่างนางและชายคู่กรณี ซูเมิ่งก้าวไปใกล้ถังก่อนเทเงินในถุงทั้งหมดลงในน้ำ

            “นี่อย่างไร เงินทั้งหมดเป็นของแม่นางทั้งสองจริงเสียด้วย”

            ซูเมิ่งกล่าวจบทุกคนที่ได้ยินก็เเสดงสีหน้าสงสัยทันที แต่ก่อนมีใครถามเจ้าของคำพูดก็ไขข้อข้องใจเสียก่อน

            “น้ำมันที่ลอยบนผิวน้ำคือหลักฐาน”

            ภายในถังมีเงินจำนวนหนึ่งกองอยู่ก้นถัง และที่ผิวน้ำเห็นไขน้ำมันลอยอย่างชัดเจน!

            “หลักฐานอะไรของเจ้า! ไร้สาระ!!! เอาเงินข้ามานี่เดี๋ยวนี้นะ” 

            ชายหน้าหนาก้าวเข้ามาจะหยิบเงินในถังน้ำเเละรีบหนีไปเสีย แต่ก่อนถึงตัวถัง กริชเงินวาวตวัดขวางเสียก่อน ทำเอาเขาถอยหลังแทบไม่ทัน

            “ช้าก่อน รอข้าอธิบายก่อนสิ”

            ซูเมิ่งยังคงกล่าวเสียงเบาสบาย “แม่นางคนนั้นบอกว่าก่อนชนเจ้าแล้วเงินหายนางได้ไปซื้อเซาปิ่ง จ่ายเงิน และนับเงินทอนทำให้มีคราบน้ำมันติดที่เงินอย่างที่เจ้าเห็นไขลอยบนผิวน้ำ”

            ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดพอเห็นไขลอยในน้ำจึงบอกว่าเงินนี้เป็นของเเม่นางทั้งสองจริง เหล่าชาวบ้านหันไปชื่นชมในไหวพริบของชายหน้าหวานหน้ากากขาวผู้นี้อย่างยิ่ง

            ซูเมิ่งก้าวเข้าหาชายหน้าหนาช้า ๆ

            “ส่วนเจ้า! ข้าถามแล้วเจ้าก็บอกว่าเพิ่งมาแล้วไยเงินเลอะคราบน้ำมันได้เล่า” 

            ชายหน้าหนากายสั่นเทาแต่ยังฮึดทำใจดีสู้เสือ

            “ข้าลืมไปว่า เอ่อ ข้าก็กินเซาปิ่งเช่นกัน แต่ถือว่าทำบุญละกัน ข้าไม่เอาแล้วเงินนี่ ชิ” 

            …ความเเตกแล้ว รีบหนีดีกว่า พอกล่าวจบก็เร่งฝีเท้าวิ่งออกจากวงทันที ส่วนซูเมิ่งไม่ได้คิดไล่ตามอยู่แล้ว นางก้มลงโกยเงินขึ้นจากน้ำก่อนส่งมอบมันให้แม่นางผู้น่าสงสารทั้งสอง

            “พวกข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านเเล้ว ไม่ทราบว่าท่านนามว่า…”

            แม่นางในชุดชมพูเอ่ยหลังจากตนแบมือรับถุงเงินคืนมา

            “เรียกข้า ว่าช่างหลิน… ช่างหลินที่หมายถึงสายธารแห่งอิสรภาพน่ะ”

            นางคิดไว้แล้วว่าให้หนุ่มน้อยท่องยุทธภพคนนี้นามว่าช่างหลินจึงพูดออกไปอย่างคล่องปาก

            “ส่วนเรื่องนี้ข้าผ่านมาแล้วเห็นคนถูกรังแก รู้สึกคันไม้คันมืออย่าถือเป็นบุญคุณเลย ข้าคนท่องยุทธภพคนหนึ่งเห็นคนลำบากแล้วไม่ช่วยไม่ได้ ข้าไปก่อนล่ะ” 

            พูดจบซูเมิ่งก็หมุนตัวเดินไปทิศตรงข้ามกับเเม่นางทั้งสองทันที ใจจริงนางเพียงเห็นว่าเรื่องตรงหน้าขัดต่อการเดินทางของตนซึ่งนางไม่อยากอ้อมไปเดินทางอื่นให้เสียเวลา และปัญหาตรงหน้าก็น่าสนใจเท่านั้นไม่ได้มีจิตใจดีเห็นคนลำบากแล้วต้องช่วยแต่อย่างใด

            “คุณชายช่างหลินช่างไปเร็วเสียจริงเลยยังไม่ทันถามเลยว่าบ้านอยู่ที่ใด บ่าวยอมเอาทรัพย์หมดตัวและใจมอบตอบแทนเลยเจ้าค่ะ เสียดาย”

            แม่นางผู้เป็นบ่าวบ่นกับคุณหนูของตนด้วยใบหน้าเพ้อฝัน คนเป็นเจ้านายได้แต่ส่ายหน้าระอา นางเคยชินกับนิสัยของบ่าวคนนี้แล้ว แต่กระนั้นสายตาคู่สวยก็มองตามติดแผ่นหลังงามสง่าของผู้มีพระคุณตนจนลับสายตา ถุงเงินในมือยังเปียกชื้นทำให้นางระลึกได้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้ามิใช่ความฝัน

            “ไปเถอะ ก่อนคนของท่านพ่อจะตามเจอ”

            สองนายบ่าวเร่งก้าวเท้าเดินออกจากฝูงชน พอชาวบ้านที่มาชุมนุมก่อนหน้าเห็นว่าไร้เรื่องสนุกแล้วจึงพากันแยกย้าย พื้นที่ชุลมุนก่อนหน้าจึงเปิดโล่งอย่างที่ควรจะเป็นเสียที