บทที่ 9

#####บทที่ 9

            หลังจากออกมาจากวงคนมุงนั้นได้แล้วซูเมิ่งก็มุ่งหน้าเดินไปยังสถานที่เเห่งหนึ่งซึ่งนางเคยมาแล้วครั้งนึง นั่นก็คือ หอสรรพสิ่ง นั่นเอง

            เบื้องหน้านางคืออาคารสูงตระหง่าน แสงที่สาดสะท้อนทำเอานางตาพร่า พอปรับสายตาได้ สองเท้าคู่เล็กก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

            “เชิญข้างในเจ้าค่ะคุณชาย"

            สตรีที่ยืนข้างประตูวิ่งรี่เข้ามาเมื่อเห็นลูกค้า นางเดินนำซูเมิ่งเข้าไปข้างในตรงโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่ง ก่อนรินน้ำชาให้

            “คุณชายต้องการรับบริการอันใดเจ้าคะ?” 

            “เอ่อ ขอดูก่อนว่าที่นี่มีบริการใดบ้าง?”

            ซุเมิ่งยังคงทำท่ามาดสงบนิ่ง พอเห็นฝ่ายตรงข้ามทำหน้าเหวอก็พูดเสริม

            “เจ้ามีเมนู เอ่อ ไม่ใช่สิ รายการ หรือสิ่งที่บอกข้าได้หรือไม่ว่าที่นี่มีบริการอะไรบ้าง?”

            …เอ หรือว่ายุคนี้เค้าไม่มีอะไรจำพวกนี้กันนะ

            แม่นางคนที่มารับใช้ซูเมิ่งชื่อหานมี่ นางเป็นคนจัดการรองแห่งหอสรรพสิ่งแห่งนี้ นี่เป็นครั้งเเรกที่ลูกค้าร้องขอรายการหรืออะไรสักอย่างทำเอาคนมีประสบการณ์มากอย่างนางไปไม่เป็นเลยทีเดียว แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพหญิงสาวจึงคงยิ้มแย้มแม้ว่ารอยยิ้มจะออกเเข็งทื่อไปสักนิดก็เถอะ

            “คุณชายคงยังไม่เคยใช้บริการหอสรรพสิ่งใช่ไหมเจ้าคะ?”

            ซูเมิ่งพยักหน้าพลางยกน้ำชาขึ้นจิบแก้อาการตื่นเต้น ตอนนี้ง่ามมือนางเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งเช่นเดิม

            “ที่นี่มีสินค้ามากมายเจ้าค่ะ หากท่านต้องการข้าน้อยจะนำท่านไปดูที่ชั้นสอง ส่วนสินค้าหายากชั้นสามต้องจ่ายค่าเข้าชม นอกจากนี้ก็ยังสามารถนำของหายากมาขายได้เช่นเดียวกันโดยจะต้องเป็นของในหมวดที่ทางหอต้องการเจ้าค่ะ ไม่ทราบคุณชายต้องการรับบริการอันใดดีเจ้าคะ?”

            พูดจบนางก็ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม จ้องมองชายหนุ่มหน้าใสตรงหน้า นางเพิ่งสังเกตใบหน้าของคุณชายนั้นเนียนยิ่งกว่าผิวสตรี แถมยังขาวจัดราวหิมะ แล้วยิ่งมีหน้ากากสีขาวไร้ลวดลายปิดยิ่งขับผิวให้ดูผ่องมากขึ้นกว่าเดิม

            “น่าสน น่าสน”

            …ไยไม่มีบริการขายข่าวหรือซื้อข่าวอย่างที่ชิงซาเคยเล่าให้นางฟังเลย

            หานมี่ยืนฉีกยิ้มกว้างเช่นเดิมรอคำพูดต่อไปของลูกค้าตรงหน้าอย่างใจเย็น ซึ่งมันคือการกดดันซูเมิ่งดีดีนี่เอง

            “อ้อ ข้าเหมือนเคยได้ยินสหายในยุทธภพเอ่ยถึงว่าที่นี่มีขายข่าวซื้อข่าวด้วย ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่?”

            พูดจบซูเมิ่งก็ยกชาขึ้นดื่ม สองตาจ้องมองหานมี่นิ่ง

            นัยน์ตาหานมี่วาบแววคลางเเคลงใจครู่หนึ่งก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน

            “ท่านได้รับข่าวมามิผิดเจ้าค่ะ ที่หอสรรพสิ่งมีบริการนี้จริง แต่ท่านต้องลงทะเบียนก่อนเจ้าค่ะ”

            …การลงทะเบียนน่าจะคือมาตรการการป้องกันอย่างหนึ่งของที่นี่ เพราะการซื้อหรือขายข่าวเป็นเป็นเหมือนเผือกร้อนอย่างหนึ่ง หากจัดการไม่ดีอาจมีภัยเข้าตัวได้

            “ลงทะเบียนอย่างไรรึ?” 

            “ต้องบอกนามให้ครบถ้วน รวมถึงสกุล และก็ข้อมูลส่วนตัวเล็กน้อย จากนั้นรอเวลาสองวันถึงใช้บริการได้เจ้าค่ะ”

            …อืม รอสองวันคงใช้เพื่อตรวจสอบว่าข้อมูลจริงหรือเท็จกระมัง อย่างนั้นแผนที่นางคิดว่าจะทำทีหาข่าวเกี่ยวกับตัวนางเองก็ต้องกลับไปคิดใหม่ให้ครอบคลุมกว่าเดิม

            ซูเมิ่งตัดสินใจเลือกไปดูสินค้าที่ชั้นสอง นางวนดูรอบห้องจับของเกือบทุกชิ้น ฟังที่หานมี่แนะนำแต่ก็ไม่เลือกซื้อสักชิ้น จนเวลาล่วงเลยไปกว่าสองเค่อ ซูเมิ่งก็ทำทีหันไปบอกว่าไม่มีสิ่งใดถูกใจและตนมีธุระขอออกมาก่อน

            ก่อนออกมานางแอบสังเกตสีหน้าหานมี่แต่ก็ไม่เห็นสีหน้าเเสดงความไม่พอใจแต่อย่างใด ถือว่าหอสรรพสิ่งเลือกคนมาได้ดี นางมาครั้งนี้แม้ว่าจะไม่สามารถสืบว่าทางตระกูลไป๋ได้กำลังหาตัวนางอยู่หรือไม่ แต่ก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า นางยังได้ข้อมูลเอาไว้วางเเผนในอนาคต

            ซูเมิ่งเดินไปตามถนนมองดูรอบข้างอย่างคุณชายเจ้าสำราญคนหนึ่ง จู่ ๆก็ถูกคนข้างหลังชนอย่างจัง ยังไม่ทันให้นางตั้งหลักได้เจ้าคนที่ชนก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปข้างหน้าอย่างเร็ว ซูเมิ่งอ้าปากจะต่อว่าแต่พอสายตามองตามทิศที่ชายที่มาชนนางก็หุบปากลง

            ชายที่ชนซูเมิ่งวิ่งไปรวมกับชาวเมืองหน้าเเผ่นไม้ขนาดใหญ่อันหนึ่ง ดูเหมือนจะมีประกาศบางอย่างเพิ่งมาแปะบนแผ่นไม้นั้น แต่นั่นก็ไม่น่าจะเป็นสิ่งดึงดูดใจคนได้ขนาดนี้ ซูเมิ่งจึงดึงเเขนเสื้อชายอีกคนหนึ่งที่กำลังวิ่งผ่านนางซึ่งเขามาจากทิศเเผ่นไม้นั้น

            “พี่ชาย ๆเขามุงดูอะไรกันรึ?”

            ชายที่ถูกดึงมีความสูงพอกับซูเมิ่งผิวสีออกคล้ำสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ พอเขาถูกชายที่หน้าหวานดึงก็เผยสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมเปิดปากตอบ

            “ดูประกาศวันนี้ไง! หากใครช่วยทางการได้รับเงินสูงสุดเป็นพันตำลึงเชียวนะ”

            พอพูดจบเขาก็สะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุม ก่อนวิ่งไปหาสหายที่รอฟังข่าวจากเขาเช่นกัน

            “ก็ว่าไยมีคนมุงเยอะเพียงนี้”

            นางเอ่ยกับตนเองพร้อมพยักหน้าเข้าใจ

            …ช่วยทางการได้เงินถึงพันตำลึงก็ดูน่าสน แต่เรื่องที่ให้ช่วยคงไม่ง่าย คนของทางการก็มีไยประกาศเสียใหญ่โตให้คนภายนอกรู้ทั่วเมือง จุดประสงค์คงไม่ใช่แค่หาคนช่วยหรอกกระมัง

            ถึงซูเมิ่งคิดได้อย่างนั้นสองเท้าก็ก้าวไปยังทิศที่คนมุงอยู่ดี

ประกาศจากทางการ

เนื่องจากมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นที่เมืองตงเปียนและเมืองหนานเปียน

เหยื่อเป็นชายอายุราว ๆ 16 - 20ปี เนื่องด้วยทางราชการเป็นห่วงความปลอดภัยของชาวเมืองทุกคน

จึงขอแจ้งให้ชาวเมืองทุกคนร่วมมือร่วมใจเฝ้าระวังตนเองและคนใกล้ชิด

หากใครพบเห็นความผิดปกติหรือบุคคลต้องสงสัยที่เข้าข่ายเป็นฆาตกร

สามารถแจ้งเบาะแสและรับเงินจากทางการได้ที่สถานที่ว่าการแห่งนี้

เงินรางวัลเป็นเงินสูงสุดห้าพันตำลึงหากผู้ใดจับฆาตรกรได้

เพื่อความปลอดภัยของชาวเมือง ทางการได้วางกำลังพลทั่วทุกพื้นที่

สุดท้ายหวังว่าชาวเมืองทุกคนจะให้ความร่วมมือ

            หลังจากซูเมิ่งไล่สายตาอ่านจบ คิ้วเรียวงามพลันขมวดมุ่น

            …จะให้ช่วยแจ้งเบาะแส? ช่วยจับฆาตกร? ไยไม่บอกอะไรให้รู้เลย

            เนื้อหาในประกาศนี้นอกจากบอกข้อมูลเหยื่อเพียงน้อยนิดแล้วรายละเอียดอื่นของคดีหรือฆาตกรแทบไม่มีเลย ต่อให้เป็นเทพเซียนนางก็คิดว่ายังยากจะช่วยทางการได้

            “พี่ชายท่านนั้นน่ะ ข้าขอถามอะไรหน่อย!”

            เสียงนุ่มของหนุ่มวัยละอ่อนดังขึ้นก่อนภาพเด็กหนุ่มสวมหน้ากากขาวเกือบครึ่งหน้าจะโผล่ออกมาจากฝูงชนหน้าป้ายไม้

            ซูเมิ่งตะโกนเรียกชายร่างกำยำใบหน้าเคร่งขรึมซึ่งนางคาดว่าเขาน่าจะเป็นคนของทางการ และเสียงของนางก็ได้ผลเกินคาดเพราะคนของทางการทั้งสองหยุดฝีเท้าก่อนหันหลังกลับมาตามเสียง

            “หนุ่มน้อย เจ้าเรียกข้ามีปัญหาอันใดรึ!” 

            น้ำเสียงกระแทกกระทั้นบ่งบอกว่าเจ้าของเสียงอารมณ์ไม่ดี แต่ก็หาได้ทำให้ซูเมิ่งขวัญเสีย

            “ใช่ ๆข้ามีเรื่องสงสัยอยากถามเกี่ยวกับประกาศนี้หน่อย”

            พอนางหลุดออกจากฝูงชนมาได้ก็ยืดตัวยืนอย่างสง่าผ่าเผย แม้ส่วนสูงนางจะถือว่าเตี้ยสำหรับการปลอมตัวเป็นชายแต่ก็สามารถแผ่กลิ่นอายความสง่าออกมาได้

            …นางคิดว่าคงต้องหาอะไรมาเสริมส้นให้ดูสูงขึ้นสักหน่อย

            ส่วนน้ำเสียงของร่างนี้ออกบางและนุ่มนวลนางจึงต้องปรับคำพูดให้ดูสั้นกระชับและพูดเสียงแข็งขึ้น หากฟังก็จะนึกถึงหนุ่มน้อยที่ยังโตไม่เต็มที่

            “ข้าอ่านประกาศแล้วเข้าใจว่าทางการต้องการให้ช่วยจับฆาตกรใช่หรือไม่”

            “ใช่น่ะสิ!”

            “เช่นนั้น ข้าขอข้อมูลฆาตกรหน่อย”

            ซูเมิ่งพูดเสียงไม่เบา เหล่าคนที่ชุมนุมกันอยู่หน้าป้ายบางคนก็เริ่มหันมาสนใจ

            “ข้อมูลอะไรของเจ้า ก็มีตามที่ประกาศอย่างไรเล่า! นอกเหนือจากนั้นเป็นความลับทางราชการ” 

            ชายร่างกำยำที่เป็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการคนขวาเอ่ยเสียงดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม พวกเขามีหน้าที่นำประกาศมาติดตามเบื้องสูงสั่งการลงมา ไม่คิดว่าจะมาเจอหนุ่มน้อยพูดจาไม่รู้เรื่องก่อกวนเยี่ยงนี้

            “ไหนกัน ไม่เห็นมีบอกสักนิดว่าฆาตกรรูปร่างเป็นอย่างไร ลักษณะเป็นอย่างไร หรือว่าพวกเจ้าจะให้ชาวเมืองอย่างพวกเราเดาเอาเอง!” เสียงนางก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน

            คำพูดของนางออกจะดูก้าวร้าวและสร้างความขัดแย้งให้ชาวเมืองกับทางราชการไปบ้าง ซึ่งนั่นทำให้ชาวเมืองที่มีความคิดอย่างซูเมิ่งแต่ไม่กล้าแสดงตนเริ่มส่งเสียงร้องเห็นด้วยกับคำกล่าวของหนุ่มน้อยใจกล้า 

            …แต่ก็นั่นเเหละ นี่คือความต้องการของนาง!!!

            ให้อาศัยข้อมูลเพียงในประกาศเพื่อตามหาฆาตกรล่าเงินนับพันตำลึงนั้นยากเสียยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร แล้วทางการยังไม่มีทีท่าว่าจะให้ข้อมูลเพิ่มเติม ดังนั้นนางจึงสรุปได้ว่า เงินที่ตั้งไว้สูงจริงแต่ไม่สามารถทำได้เหมือนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากชาวเมืองอย่างที่บอกไว้ในประกาศ แต่เป็นการเรียกร้องความสนใจต่างหากเล่า!!! 

            ตั้งค่าหัวสูง ยิ่งสูงข่าวจับฆาตกรยิ่งกระจายไปทั่วเมือง ซึ่งนั่นเป็นผลดีต่อทางการทั้งนั้น แล้วความหวังที่ชาวเมืองจะได้เงินรางวัลก็แทบไม่มี ซึ่งนั่นรวมถึงนางเช่นกัน …เงินนับพันตำลึง หากนางได้มา อยู่ได้สบาย ๆนับปีเชียวนะ

            …การถูกเอาเปรียบเป็นเรื่องที่ซูเมิ่งยอมไม่ได้ นางจึงต้องสร้างเรื่องเสียหน่อยให้ทางการทนไม่ไหวนางขออะไรก็ต้องได้แน่!

            “เจ้าอย่าพูดอะไรมั่ว ๆนะ!!”

            เสียงที่ตะคอกออกไปสั่นเครือ ใจของเขาเริ่มกังวล คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาชาวเมืองพุ่งเป้าประท้วงเสียงเส็งแซ่

            “เจ้า…”

            “เกิดเรื่องอะไรขึ้น!!!” 

            จู่ ๆชายวัยกลางคนในชุดสีกรมก็เอ่ยเเทรก น้ำเสียงทุ้มเข้มแฝงความน่ายำเกรงสามส่วน เบื้องหลังมีชายหนุ่มร่างกำยำใส่ชุดเหมือนกันตามอยู่

            “ท่านเจ้าเมือง!"

            เสียงเงียบลงพร้อมกันนั้นชาวเมืองที่ก่อนหน้าก้าวเข้ามาส่งเสียงประท้วงก็พร้อมใจกันก้าวถอยหลังทำให้เหลือนางยืนโดดเด่นเพียงคนเดียว สายตาของเหล่าผู้มาใหม่จึงตกอยู่ที่นางโดยปริยาย

            ซูเมิ่งคลี่ยิ้มเบิกบานไร้สิ้นซึ่งท่าทีกลัวเกรงยามยืนตรงหน้าชายผู้เป็นใหญ่ที่สุดของเมืองที่นางอาศัยอยู่ ไม่เพียงเท่านั้นซูเมิ่งหมุนตัวหันมาเผชิญหน้าก่อนเอ่ย

            “คารวะท่านเจ้าเมืองขอรับ ท่านมาได้เวลาพอดี ข้าน้อยมีเรื่องสงสัยแล้วลูกน้องของท่านไม่สามารถคลายข้อสงสัยได้ คงต้องรบกวนท่านเจ้าเมืองแล้ว”

            ความจริงเขามาทันได้ยินคำพูดเจ้าหนุ่มตรงหน้าทั้งหมดเพียงแต่ยืนสังเกตุการณ์ด้านนอก ต่งจื่อลู่กวาดสายตามองสำรวจทั่วร่างของเด็กหนุ่มถือดีตรงหน้า ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองมามากว่ายี่สิบปี น้อยคนนักที่กล้าถือดีเยี่ยงนี้ แต่ด้วยนิสัยของเขาที่รักหน้าตาเสียยิ่งกว่าชีวิตทำให้ตนต้องสะกดกลั้นอารมณ์คกรุ่นไว้ในใจ ใบหน้ายังคงสงบนึ่งไร้รอยอารมณ์เช่นเดิม

            “ทุกคนใจเย็นก่อน ข้าตอบข้อสงสัยทุกคนแน่นอน ผู้ใดต้องการดูข้อมูลทางราชการตามข้าไปข้างในได้เลย”

            คำพูดสุดท้ายต่งจื่อลู่หันมากล่าวกับทุกคน น้ำเสียงแฝงความเยือกเย็นไว้หลายส่วน

            เหล่าชาวเมืองพากันส่ายหน้า พากันเเยกย้ายราวกับเหตุการณ์ประท้วงก่อนหน้าพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

            …ใครจะโง่ตามเข้าไปในที่ลับกันเล่า พวกเขารู้ว่าอยู่ข้างนอกกับคนเยอะ ๆ ท่านเจ้าเมืองไม่กล้าทำอะไรแน่ แต่หากเข้าไปแล้วไม่รู้จะเจอกับอะไร แค่ได้ยินว่าจะเปิดเผยข้อมูลทางราชการให้ดูก็รู้สึกหนาวสั่น คำพูดนี้เป็นการข่มขู่กลาย ๆ

            หึ ข้อมูลทางราชการไหนเลยชาวบ้านธรรมดาจะดูได้

            แต่ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งไม่คิดอย่างนั้น!

            ซูเมิ่งก้าวเท้าตามติดมุ่งเข้าที่ว่าการ มุมปากหยักยิ้มพอใจ

            …ตื่นเต้นจริง! จะได้ไปเยือนที่ว่าการผู้ว่าแล้ว