บทที่ 8

#####บทที่ 8

            “เสี่ยวเอ้อ ขอโต๊ะหนึ่ง มุมเงียบ ๆหน่อย”

            ชายหนุ่มใบหน้าอ่อนเยาว์เดินเข้ามา รูปร่างบอบบาง ใบหน้าขาวผ่องมีหน้ากากสีขาวเรียบบดบังเสี้ยวใบหน้าบนด้านซ้ายไว้ทำให้ใบหน้าดูโหดระดับหนึ่ง สองมือเรียวยาวกอดอกตน ชุดสีดำเนื้อผ้าปานกลางที่เอวขวามีฝักกริชด้ามไม้เสียบอยู่ มองโดยรวมดูเป็นหนุ่มน้อยท่องยุทธภพคนหนึ่ง

            เสี่ยวเอ้อจ้องมองตาค้างตะลึงตะลาน เมื่อครู่เขาเผลอสบสายตาหวานล้ำดั่งน้ำผึ้งของชายท่องยุทธภพตรงหน้า พอได้สติใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อระคนขัดเขิน

            …เมื่อครู่เขาหลงเสน่ห์ผู้ชายหรือเนี่ย บ้ารึ เขาไม่ใช่ชายตัดแขนเสื้อเสียหน่อย

            โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากไม่ใช่โรงเตี๊ยมขึ้นชื่อของเมืองนี้ ฉะนั้นลูกค้าจึงเป็นชนชั้นล่างจนถึงกลาง และรวมถึงชาวยุทธภพที่ผ่านมาพักจิบน้ำชาระหว่างเดินทาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชาวยุทธภพที่หน้าหวานราวกับหญิงสาวขนาดนี้ ไม่ผิดแน่! ชายหนุ่มนัยน์ตาสวยคนนั้นพกอาวุธอย่างคนท่องยุทธภพ ไม่มีทางเป็นคุณชายของตระกูลไหนในเมืองแห่งนี้เพราะเขาไม่คุ้นหน้าเลย

            เสี่ยวเอ้อกุลีกุจอเดินนำไปยังโต๊ะในสุดของชั้นล่าง ใช้ผ้าเช็ดโต้ะให้สะอาด เชื้อเชิญลูกค้าของตนนั่ง ก่อนยืนรอรับรายการอาหาร

            “ขอหมั่นโถหนึ่ง กับเอ่อ กับ กับผัดเปรี้ยวหวานเนื้อหนึ่ง”

            สายตาของชายในชุดดำเอ่ยหลังจากกวาดสายตาไปมองอาหารยังโต๊ะไม่ไกลพอเห็นว่าคืออะไรก็สั่งตามทันที

            “ได้ขอรับ รอสักครู่” พูดจบก็วิ่งหายไป

            พอเสี่ยวเอ้อไปแล้วนางก็เป่าลมหายใจออกอย่างโล่งอก 

            …นี่เป็นครั้งแรกเลยที่นางเข้าโรงเตี๊ยมมาสั่งอาหารกินเอง

            ถูกต้อง! ชายหนุ่มในชุดดำที่ใบหน้าซ้ายมีหน้ากากสีขาวปิดอยู่คือ ไป๋ซูเมิ่ง! 

            หลังจากนางวางเพลิงครัวของจวนตระกูลเย่แล้วนางก็หลบหลีกผู้คนไปซ่อนตัวอยู่ในรถเทียมวัวที่บรรทุกเศษผัก และขยะรอตกเย็นซึ่งเป็นเวลาที่บ่าวประจำหน้าที่จะขับออกไปทิ้งของเสียนอกจวน พอรถพ้นประตูจวนออกมาสักพักนางก็ลอบกระโดดออกจากรถ มองหาที่พักได้เป็นโรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งหนึ่ง

            เนื่องจากถนนสายประจิมนี้ส่วนใหญ่เป็นที่อยู่ของชนชั้นล่าง มีตั้งแต่ขอทาน ชาวนา พ่อค้า ราคาของที่นี่ถือว่าถูก เหมาะสำหรับคนทรัพย์น้อยอย่างนาง ขอแค่มีที่ให้นอน มีที่ให้อาบน้ำก็เพียงพอสำหรับนางแล้ว ตอนออกจากจวนนอกจากเสื้อชุดที่อยู่บนตัว เงินห้าตำลึงที่ได้จากการขายกำไลทอง และปิ่นทองอีกอันนางก็ไม่ได้เอาอะไรมาอีกเลย พอวันรุ่งขึ้นซูเมิ่งก็ตัดสินใจเข้าร้านขายผ้าซื้อชุดสำเร็จรูปแบบสตรีหนึ่งตัวและชุดบุรุษอีกสองตัว 

            ในระหว่างทางก่อนมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งนี้นางเห็นหน้ากากวางขายก็นึกถึงคุณชายช่างอินเจ้าของใบหน้าสวมหน้ากากจึงเกิดความคิดอยากสวมบ้าง พอนางมองกระจกจากใบหน้าหวานผิวขาวราวหิมะพอมีหน้ากากปิดบังนี่ทำให้ดูเหมือนบุรุษมากขึ้น และช่วยให้นางปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของตน เพราะตอนนี้ผื่นเเดงหายไปหมดแล้ว แล้วนางก็ไม่คิดจะทำเพิ่มเพราะนางละทิ้งตัวตนบ่าวชื่อเหมยฮวาให้ตายในกองเพลิงไปแล้ว

            ยังดีที่ร่างนี้พอมีข้อดีที่ความสูงหน่อยน่าจะราว ๆบุรุษที่ยังโตไม่เต็มที่ ส่วนพวกส่วนเว้วส่วนโค้งก็พอมีบ้างโตตามวัย นางแค่นำผ้ามาพันรอบอกเล็กน้อย มองรวม ๆซูเมิ่งจึงกลายเป็นหนุ่มน้อยหน้าหวานคนนึง

            “ได้แล้วขอรับ” 

            ผ่านไปไม่เกินหนึ่งเค่อเสี่ยวเอ้อคนเดิมก็กลับพร้อมอาหารในมือกลิ่นหอมฉุย ซูเมิ่งก้มหน้ากินไปพลางสอดสายตาเงี่ยหูฟังที่คนรอบข้างคุยไปด้วย

            …วันนี้เป้าหมายที่นางเดินมาที่ถนนทิศบูรพาเพราะอยากมาหางานทำ คิดไว้ว่าวันนี้จะเดินไปเรื่อย ๆสังเกตร้านรวงต่าง ๆเผื่อมีโอกาสดี และถือโอกาสหาข่าวคราวสถานการณ์ปัจจุบันด้วย

            พอนางกินจนอิ่ม จ่ายค่าอาหารแล้วจึงเดินออกจากร้าน ถนนฝั่งบูรพาต่างจากถนนทิศประจิมโดยสิ้นเชิง ฝั่งประจิมท้องถนนจะเต็มไปด้วยขอทาน และร้านค้าก็จะเป็นร้านเล็ก ๆ มีลูกค้าปะปราย นางจึงตัดสินใจเดินมาที่ถนนฝั่งนี้แม้จะเสี่ยงเจอคนของตระกูลเย่ แต่นางไม่สนใจเพราะนางเป็นคนใหม่แล้วอย่างไรเล่า

            ซูเมิ่งเดินไปสักครู่นางก็เดินไปต่อไม่ได้เพราะเบื้องหน้ามีชาวบ้านมากหน้าหลายตามุงดูบางอย่างอยู่เป็นวงกว้าง พอนางเดินเข้าไปใกล้หน่อยก็เห็นว่าในวงล้อมนั้นมีคนยืนอยู่สามคน หนึ่งชายใส่เสื้อผ้าเนื้อหยาบและอีกสองคนเป็นแม่นาง คนทางขวายืนสงบนิ่งใบหน้าอ่อนโยนแต่หัวคิ้วขมวดมุ่นบุคลิคอย่างคนได้รับการอบรมมาอย่างดี ส่วนอีกคนน่าจะเป็นบ่าวเพราะท่าทางโวยวายและกำลังเถียงกับชายคนเดียวในกลุ่มนั้น

            “เจ้าเอาเงินของคุณหนูข้าคืนมาเสียดีดีนะ!!!” 

            เสียงเเหลมดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่ทำอย่างไรชายตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยถุงผ้าปักสีชมพูอ่อนในมือเสียที แขนนางข้างหนึ่งก็ถูกคุณหนูของตนเขย่าหลายครั้งเช่นกัน

            “ไป๋จื่อ พอเถอะข้าไม่เอาเงินนั้นคืนก็ได้ เดี๋ยวเรื่องใหญ่โต ข้าไม่อยากให้ ‘คนคนนั้น’ รู้นะ” 

            แม่นางคนสวมชุดชมพูเนื้อผ้าเบาบางเหมาะกับหน้าร้อนเอ่ยเสียงเบา แต่ซูเมิ่งที่อยู่ข้างหลังของทั้งสองกลับบังเอิญได้ยิน

            “ไม่ได้เจ้าค่ะคุณหนู นั่นมันเงินของคุณหนูแท้ ๆแต่กลับมีใครที่ไหนไม่รู้มาขโมยไปแถมยังหน้าหนาบอกว่าเป็นของตนเอง คุณหนูยังไม่ได้กินอะไรเลยนะเจ้าคะ”

            พอคนที่ถูกกล่าวว่าหน้าหนาได้ยินก็ยังคงกำถุงเงินสีชมพูไว้เเน่น ใบหน้าไร้ร่องรอยความรู้สึกผิดใดใด

            “เจ้ามีหลักฐานรึ ว่านี่เงินของพวกเจ้า”

            พอซูเมิ่งในคราบชายผู้ท่องยุทธภพได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ว่าใครมองก็รู้ว่าถุงเงินนั้นเป็นของฝ่ายหญิงแต่ก็ไม่มีใครคิดยื่นมือเข้าช่วย ส่วนชายในชุดผ้าเนื้อหยาบก็เหมือนจะรู้เช่นกันว่าชาวบ้านที่มามุงเหล่านี้มักชอบดูเรื่องสนุกแต่ไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น บนใบหน้าของเขาเลยประดับยิ้มระรื่น

            “เจ้า เจ้ามันไร้ยางอาย! นั่นมันถุงเงินที่ข้าปักไว้ใช้ชัด ๆ ข้าเดินไปซื้อเซาปิ้ง[6]มาให้คุณหนูยังหยิบเงินออกมาให้พ่อค้าอยู่เลย พอได้เงินทอนข้าก็นับอย่างดีและเก็บใส่ถุงใบนั้น แต่พอเดินกลับมาหาคุณหนูแล้วถูกเจ้าชนเงินก็หายไปแล้ว มันอยู่บนมือเจ้าชัด ๆ”

            บ่าวใช้ชี้หน้าชายตรงหน้า มือสั่นด้วยความโกรธ

            “มีหลักฐานหรือไม่ว่าถุงนี้เจ้าปัก แล้วก็เงินนี่เป็นของเจ้า มีก็เอาออกมาสิ ฮะฮ่า” 

            เหล่าคนที่รายล้อมบางคนก็หัวเราะตาม บางคนก็ชวนกันกระซิบด่าชายหน้าหนา แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยหญิงสาวเจ้าของเงินสักคน ซูเมิ่งส่ายหน้าระอากับคนเหล่านนั้น แม้นางไม่ใช่คนดีแต่พอเห็นเพศเดียวกันถูกรังแกกันซึ่งหน้าก็อดร้อนรุ่มในใจไม่ได้

            ไวเท่าความคิดเท้าบางก็ก้าวออกไปพร้อมเอ่ยเสียงดัง สายตาทุกคู่มองมายังเจ้าของใบหน้าขาวดั่งหิมะที่มีหน้ากากสีขาวบดบังทันที

            “แม่นางทั้งสองพูดไปก็ไร้ประโยชน์ เอาเงินนั้นมาดูก็รู้เองว่าเป็นของใคร”