บทที่ 7

#####บทที่ 7

            หลังจากกลับจากเรือนหย่งชางจิตใจนางก็คิดแต่เรื่องการหาหนทางออกจากจวนแห่งนี้ คราแรกนางขอมาอาศัยในจวนเพราะตอนนั้นนางเพิ่งย้อนมายุคโบราณ ทุกอย่างรอบตัวล้วนใหม่ไปหมด ประกอบกับร่างกายนางร่างนี้ไม่แข็งแรงจะให้รอนแรมข้างนอกโดยไร้เงินสักตำลึงนั้นเป็นเรื่องยาก พอเป็นบ่าวในจวนนี้ไปเรื่อย ๆ ค่อยคุ้นเคยขึ้นตอนนี้นางก็พอมีเงินไว้ประทังชีพ และพอจะรู้ว่าเมืองต่าง ๆในชาตินี้มีอะไรบ้าง หากนางยังอาศัยในจวนนี้ต่อไปคงยากจะได้กลับบ้าน วัน ๆได้แต่ขลุกอยู่ในจวน ทำงานในหน้าที่ของตนก็หมดวันแล้ว

            …และวันนี้ก็เป็นวันที่ซูเมิ่งจะเริ่มแผนการหนีออกจากจวน นางจะได้รับอิสรภาพเสียที

            ซูเมิ่งตื่นเช้าตามปรกติ นางล้างหน้าเสร็จแล้วจึงเดินไปยังห้องครัว งานในห้องครัวจะมีทั้งงานหนักและงานเบา ซึ่งงานหนักที่ว่าคือหน้าที่ก่อเตาไฟที่ใช้ทำกับข้าว ไฟที่ใช้ต้องมีคนคอยดูความแรงของไฟตลอดเวลา เนื่องด้วยตอนนี้เป็นฤดูคิมหันต์อากาศตอนกลางวันจะร้อนอบอ้าวมาก หน้าที่นี้จึงแทบไม่มีใครอยากทำ

            ในทุกวันนางมักหาทางเลี่ยงงานก่อไฟเช่นกัน แต่วันนี้ไม่เป็นอย่างนั้น นางรับอาสาเองเสียเลย

            สองสามวันที่ผ่านมามีคนทำไฟเกือบไหม้ครัวหลายคราจนทุกคนเห็นเป็นเรื่องปรกติ บ่าวผู้ชายอายุไม่เกินนางที่มาใหม่มักได้รับหน้าที่ก่อไฟ ด้วยความมือใหม่และอากาศที่ร้อนอบอ้าวใครเล่าจะเฝ้ากองไฟได้ตลอดเวลา บ่าวบุรุษผู้นั้นด้วยความเป็นคนใจร้อน ความอดทนต่ำ เฝ้าเตาไฟได้ไม่นานชอบแอบออกไปข้างนอกทำให้ไฟลามอยู่เรื่อยไป แต่ก็ไม่มีอะไรเสียหาย หัวหน้าบ่าวในครัวจึงตำหนิและปล่อยไปทุกครา

            …และนั่นก็เป็นตัวจุดประกายเเผนการหนีของนาง

            นางจะทำให้ไฟไหม้ครัวและเเสร้งให้ทุกคนคิดว่านางตายในกองไฟ จากนั้นตัวตนของนาง บ่าวที่ชื่อ เหมยฮวาผู้ที่มีใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัวก็จะหายไปจากที่นี่

            ตอนนี้บ่าวในครัวต่างขะมักเขม้นทำกับข้าวมื้อเช้าในนายในจวน ซูเมิ่งนั่งยองก่อไฟ เหงื่อใสหยดไหลรินเต็มหน้า เหนียวเหนอะหนะแต่มุมปากกลับไม่ไร้รอยยิ้ม

            …ทำไงได้ คนมันมีความสุขที่อีกไม่นานจะได้เป็นอิสระอย่างไรเล่า

พอทำโจ๊กเสร็จ บ่าวในครัวจึงได้นั่งพักผ่อน เหลือซูเมิ่งที่ยังคงต้องคุมไฟเพื่อตุ๋นไก่ ที่นางเลือกวันนี้เพราะวันนี้มีตุ๋นไก่เนี่ยเเหละ ในทุกวันไม่จำเป็นต้องคุมไฟตลอดเวลา แต่วันนี้เจ้านายสักคนในเรือนสั่งไว้ล่วงหน้าจึงต้องทำ

            “พี่สาวทั้งหลายออกไปสูดอากาศข้างนอกได้นะ เดี๋ยวข้าคอยดูแกงไก่นี้เอง”

            ไป๋ซูเมิ่งเอ่ยขึ้นเสียงหวาน ซึ่งพอนางพูดจบบ่าวทั้งหลายก็รีบร้อนเดินเรียงกันออกไปข้างนอกทันทีราวกับรอใครสักคนเอ่ยอยู่แล้ว

            …ใครจะอยากอยู่ในครัวอันร้อนอบอ้าวกันเล่า

            เห็นในห้องครัวไม่เหลือใคร พอชะโงกหน้าไปดูข้างนอกก็ไร้ผู้คนเช่นกัน หญิงสาวเพียงคนเดียวก็ลุกขึ้นยืน สองมือประคองไม้ติดเปลวไฟไว้

            “ขออภัยด้วยครัวตระกูลเย่ ไว้คราวหน้าหากมีโอกาส ข้าจะชดใช้ให้นะ” 

            พูดจบมือบางก็ปล่อยไม้ติดไฟในมือลง เปลวไฟร้อนระอุโหมลามจากจุดเล็กขยายกว้างขึ้น ใบหน้าเรียวเผยความมากเล่ห์ซ่อนเร้นขัดกับคำพูดก่อนหน้าอย่างยิ่ง

            “ไฟไหม้!!! ช่วยด้วย ไฟไหม้!!!" 

            เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังรอบทิศ ตอนนี้บ่าวทั้งจวนวิ่งวุ่น แต่ละคนที่วิ่งผ่านไปต่างแบกถังบรรจุน้ำคนละใบ

            หนิงหลินเร่งฝีเท้าเดินตามบ่าวที่มาแจ้งข่าวว่าไฟไหม้ครัวเล็ก คราแรกนางลมแทบจับพอปรับลมหายใจให้เป็นปรกติได้จึงตามบ่าวมาดู พอนางมาถึงก็เห็นสามีของตนและฮูหยินรองยืนอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าเคร่งขรึมของสามีตนทำเอาหัวใจนางตกวูบไปที่เท้า

            “ท่านพี่ ไยกลับมาจวนแต่หัววันเจ้าคะ”

            ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามสามีเสียงหวานซึ้ง หวังลดอารมณ์คุกกรุ่นบนหน้าสามีให้คลายลง

            “ไม่กลับมาเร็วข้าจะเห็นหรือว่าเจ้าดูแลจวนได้ดีเพียงใด!”

            ฮูหยินใหญ่ถึงกับผงะ สามีตนปรกติใบหน้าอบอุ่น นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เห็นเขาโกรธ สาเหตุมาจากครัวของจวนไฟไหม้หรือมีใครใส่สีตีไข่กันแน่ พอคิดได้ดังนั้น ตาเรียวก็เลื่อนมองหญิงสาวในชุดเขียวมรกตที่ยืนข้าง ๆ

            ฮูหยินรองมีหรือจะไม่รู้ นางก้าวไปหาสามีของนางหรือก็คือสามีของหนิงหลินก่อนเอ่ยเสียงหวานเสแสร้งเป็นห่วงหญิงอีกนาง

            “อย่าว่าพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดไฟไหม้ขึ้นได้ แต่ เอ มิใช่หน้าหนาวแท้ ๆไม่น่าเกิดไฟไหม้ได้นะเจ้าคะ”

            พอฮูหยินใหญ่ได้ยินดังนั้นหน้าก็ขึ้นสีเเดงสลับซีด สองมือกำเเน่น

            คำพูดของฮูหยินรองดูเหมือนจะช่วยนาง แต่จริงแล้วกลับยิ่งทำให้นางดูแย่กว่าเดิม คำพูดนั้นกล่าวเป็นนัยว่านางดูเเลจวนไม่ดี ไม่สอนสั่งบ่าวไพร่ให้ระวังฟืนไฟ หากเป็นหน้าหนาวอากาศแห้งสิ่งของติดไฟง่ายก็ว่าไปอย่างแต่นี่ฤดูร้อน ฉะนั้นที่ไฟไหม้ครานี้เป็นเพราะนางละเลยนั่นเอง

            “ฮูหยินเจ้าคะ ดับไฟหมดได้แล้วเจ้าค่ะ” 

            บ่าวรับใช้ส่วนตัวของหนิงหลินวิ่งเข้ามารายงาน ใบหน้ามีรอยดำของเขม่าควันติดอยู่

            “ครัวส่วนเตาไฟเสียหายมากสุดเจ้าค่ะ ส่วนบริเวณอื่นเสียหายเพียงเล็กน้อย”

            นางลอบถอนใจ “เหตุใดเกิดไฟไหม้ที่ครัวได้ ไปเรียกบ่าวที่รับผิดชอบดูเเลครัวนี้มา!”

            ไม่นานบ่าวหัวหน้าคนครัวถูกลากเข้ามา ร่างอวบอั๋นสั่นระริก ก้มหน้าแนบพื้น

            “บ่าวไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ บ่าวให้นางเหมยฮวาเฝ้าเเกงไก่ที่ตุ๋นไว้ ก่อนออกไปทำงานอย่างอื่นข้างนอก พอกลับมาไฟก็ไหม้แล้วเจ้าค่ะ”

            …เหมยฮวารึ ชื่อคุ้นนัก หยางเหวินที่เพิ่งเข้ามาก้มหน้ามองยังบ่าวที่พูดทันที เขาเดินมาหยุดห่างจากฮูหยินใหญ่เพียงสามก้าว

            “ไปเรียกนางมา!!”

            บ่าวที่หน้าเปื้อนรอยดำตะโกนบอกบ่าวคนอื่นอย่างรู้ใจนาย แต่พอเห็นสีหน้าอึกอักของเหล่าบ่าวดูเเลครัวก็นึกฉงนใจ

            “ยังไม่รีบไปเรียกมาอีก!!!”

            “เอ่อ นา นาง นางตายแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีใครเห็นนางหลังจากนั้น แต่เห็นปิ่นอันนี้ตกอยู่ข้างในเจ้าค่ะ”

            พูดพลางยื่นมือเปื้อนรอยดำที่สั่นเทาออกไปข้างหน้า ในมือมีปิ่นเงินตรงปลายมีผีเสื้อห้อย แต่ก่อนบ่าวข้างฮูหยินใหญ่จะรับไปก็มีอีกมือแย่งรับตัดหน้าเสียก่อน

            เจ้าของมือก็คือ หยางเหวิน คุณชายใหญ่สกุลเย่นั่นเอง

            “มีใครเห็นศพนางหรือไม่”

            น้ำเสียงมั่นคงของหยางเหวินดังขึ้น ใครจะรู้ว่าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นเขาตระหนกเพียงใด

            “มะไม่มีเจ้าค่ะ นางเป็นคนเดียวที่อยู่ในครัวเป็นคนสุดท้ายก่อนไฟไหม้ บ่าวคิดว่า ว่า ร่างน่าจะถูกไฟเผาหมดเหลือเพียงปิ่นนี้”

            หยางเหวินก้มมองปิ่นในมือด้วยใบหน้าครุ่นคิดแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

            ทางฮูหยินใหญ่ผู้ที่ได้รับหน้าที่ดูเเลความเรียบร้อยในจวนจึงสั่งลงโทษบ่าวที่ดูเเลครัวนี้ตามกฎ พอดับไฟแล้วทุกคนต่างแยกย้าย ส่วนเรื่องที่มีบ่าวรับใช้ตายย่อมปล่อยให้เงียบหายไปไม่มีใครใส่ใจเพียงบ่าวขั้นต่ำคนหนึ่งหรอก

            …ผู้เป็นถึงฮูหยินใหญ่ได้เเต่มองตามสามีตนเดินเคียงคู่ไปกับร่างงามในชุดเขียวมรกต ส่วนหยางเหวินก็เดินกลับเรือนไปอย่างเงียบเชียบ