บทที่24 :: สงครามเย็น 1/1

บทที่24

สงครามเย็น

แสงอาทิตย์ในช่วงสายลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบาเข้ามาในห้องนอนหรู เอยถูกแสงแดดยามสายปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกระบมไปทั้งร่าง หญิงสาวจึงพยายามขยับตัวสลัดพันธนาการจากท่อนแขนแกร่งออกไปอย่างแผ่วเบา

พลางพยุงร่างกายอันบอบช้ำก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ เพื่อชำระล้างคราบคาวและความเหนื่อยล้าให้ร่างกายรู้สึกสบายตัวขึ้น

เมื่อจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอยจึงเปิดประตูห้องน้ำ แต่ต้องชะงักนิ่งงัน เมื่ออรรถพลยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ก่อนแล้ว

"ตื่นแล้ว ไม่เรียกกันเลยนะ"

เอยสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที เธอไม่คิดจะเอ่ยปากตอบคำถามใด ๆ ทำเพียงเดินเลี่ยงผ่านร่างแกร่งของเขาไปที่ตู้เสื้อผ้า เพื่อเลือกหาชุดเดรสตัวใหม่มาสวมใส่

"ผมพูดกับเอยอยู่... ไม่ได้ยินหรือไง?" ชายหนุ่มสาวเท้าตามมาหยุดยืนซ้อนหลังทันที

เอยมองสบตาเขาผ่านเงาสะท้อนในบานกระจกตู้เสื้อผ้า ก่อนจะถอนหายใจยาวและก้มหน้าก้มตาเลือกเดรสในมือต่อไปอย่างไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบ

"เอย!"

อรรถพลเริ่มหัวเสียกับท่าทางนิ่งงันและเย็นชาของเธอ ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปจับไหล่บาง บังคับให้เธอหันกลับเผชิญหน้าสบตากับเขาตรง ๆ เอยจึงต้องยอมเงยหน้าถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

"เอยไม่อยากคุยกับคุณอรรถค่ะ" เอยเค้นเสียงบอกแผ่วเบา เขาทำร้ายจิตใจและร่างกายของเธอสารพัดจนเธอเหนื่อยเกินกว่าจะสรรหาคำพูดใดมาเสวนาด้วยอีก

"ทำไม? หรือว่าอยากคุยกับไอ้ปอร์เช่คนเดียวว่างั้น?"

"อย่าหาเรื่องกันดีกว่าค่ะ!" หญิงสาวตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความกรุ่นโกรธ พยายามสะบัดไหล่ให้ออกจากการเกาะกุม ทว่าแรงบีบมหาศาลของอรรถพลกลับมีเหนือกว่า

ชายหนุ่มออกแรงผลักเพียงนิดก็ดันร่างบางจนแผ่นหลังกระแทกติดกับตู้เสื้อผ้า เอยนิ่งงันเพราะรู้ดีว่าหากยังดิ้นรนสู้ คนที่ต้องเจ็บตัวก็คือตัวเธอเอง

"เอยไม่อยากทะเลาะ..." หญิงสาวพูดออกไปอย่างอ่อนแรง แม้จะเจ็บปวดจากแรงบีบที่หัวไหล่จนกระดูกแทบหัก แต่เธอก็เลือกที่จะข่มใจกล้ำกลืนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้

"ไม่อยากทะเลาะ... แต่ท่าทางต่อต้านท้าทายผมไม่หยุดแบบนี้คืออะไร?"

เอยสบตาคมกริบของเขานิ่ง หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาทว่าชัดถ้อยชัดคำ "เอยไม่ได้ท้าทาย... เอยแค่เหนื่อย เหนื่อยที่จะต้องพูดกับคนพูดไม่รู้เรื่องอย่างคุณอรรถ"

เมื่อคืนเขาทำกับเธอขนาดนั้น จะให้เธอยิ้มแย้มเสวนากับเขาอย่างหน้าชื่นตาบานได้อีกเหรอ เธอทำไม่ได้จริง ๆ

"โอเค ได้เลยเอย ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด! อย่าให้ผมได้ยินเสียงเอยก็แล้วกัน!" อรรถพลตวาดเสียงเข้มอย่างบันดาลโทสะ ก่อนจะสะบัดมือออกแล้วก้าวเข้าห้องน้ำไปอย่างหัวเสีย เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเอยจะเงียบใส่เขาไปได้สักกี่น้ำ!

เอยมองตามร่างสูงที่หายลับเข้าไปในห้องน้ำด้วยแววตาหม่นแสง เธอปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาทิ้งไปอย่างรวดเร็วแล้วก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม

หญิงสาวจัดการสวมเดรสสีขาวแขนตุ๊กตาตัวสวยที่เตรียมมา ก่อนจะกลับไปนั่งบนเตียงนอนนิ่งเงียบ ๆใช้ความคิดกับตัวเอง

กระทั่งอรรถพลก้าวกลับออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิท เส้นผมหนาเปียกชื้นเพราะเพิ่งสระเสร็จ เอยก็หันหน้าหนีไปอีกทางทันที 

 

 

อรรถพลลอบถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ชายหนุ่มรู้ดีว่าเอยโกรธเขาเรื่องเมื่อคืน... แต่แล้วยังไงล่ะ? คนอย่างเขาจำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกของเธอด้วยเหรอ!

เหอะ!

"ออกมากินข้าว" เสียงทุ้มสั่งเรียบ ๆหลังจากแต่งตัวเสร็จ ทว่าเอยยังคงนั่งนิ่ง จนอรรถพลต้องเน้นเสียงขู่เข้มขึ้นอีกครั้ง

"ถ้าไม่ออกมาทานข้าวทานยา ผมจะยกข้าวมาป้อนเอยถึงในห้องเอง" เอยตวัดสายตาค้อนขวับใส่เขาด้วยความเคืองขุ่น ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมจำนนลุกก้าวตามออกไปที่โต๊ะอาหารแต่โดยดี

"วันนี้ผมต้องเข้าไปดูงานที่โครงการ" อรรถพลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่เอยกำลังฝืนตักอาหารเช้าเข้าปาก

"..." มือบางชะงักนิ่งรับรู้คำพูดนั้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเคี้ยวข้าวต่อโดยไม่เอ่ยปากรับคำใด ๆ

"โดนเอาจนกลายเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?" อรรถพลค่อนขอดเมื่อเห็นท่าทีเฉยเมย

"คงงั้นมั้งคะ..." เอยเงยหน้าสบตาเขานิ่ง และอดไม่ได้ที่จะประชดประชันกลับไป

"เหอะ!" ชายหนุ่มแค่นขำในลำคอกับความพยศที่แฝงแววประชดประชันของเธอ "ทานเสร็จแล้วก็กลับเข้าห้องนอนซะ"

เอยเอียงคอขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไงคะ?"

"ผมจำเป็นต้องล่ามเอยไว้ในห้องในระหว่างที่ผมไม่อยู่"

คำเฉลยนั้นทำเอาใบหน้าหวานตึงขึ้นมาทันที "เอยไม่ใช่สัตว์เลี้ยง! เอยยอมรับปากว่าจะอยู่ที่นี่กับคุณแล้ว นั่นก็หมายความว่าเอยไม่มีวันหนี! ได้โปรดอย่าทำเหมือนเอยเป็นนักโทษหรือสัตว์เลี้ยงในกรงของคุณ!"

"ผมก็อยากจะเชื่อคำพูดของเอยนะ... แต่อาการต่อต้านที่แสดงออกตลอดเวลามันทำให้ผมวางใจไม่ลงจริง ๆ"

เอยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด รู้สึกเกลียดชังในความเอาแต่ใจของอรรถพล "เอยเกลียดคุณ!"

"พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง?" ชายหนุ่มยั่วประสาทกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน เอยแทบอยากจะตรงดิ่งเข้าไปทุบตีเขาให้สาสมกับความเจ็บช้ำใจ ทว่าเธอก็ตระหนักดีว่ายิ่งใช้กำลังและอารมณ์โต้ตอบกับปีศาจร้ายตรงหน้าเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งทวีคูณความใจร้ายรังแกเธอมากขึ้นเป็นเท่าตัว

"เอยแค่อยากจะพูดให้คุณจำให้ขึ้นใจ..."

"ครับ... งั้นก็เชิญเกลียดผมได้ตามสบายเลยนะครับ" อรรถพลยกยิ้มตอบอย่างกวนโทสะ เอยได้แต่กัดฟันข่มความโกรธแค้นเอาไว้ในใจ รีบทานอาหารในจานจนหมดเพื่อที่จะพาตัวเองหนีกลับเข้าห้อง ไม่อยากจะเสวนาหรือมองหน้าคนใจดำคนนี้อีกแล้ว!