บทที่24 :: สงครามเย็น 1/2

ทว่าคล้อยหลังไม่นาน... ร่างสูงโปร่งก็ก้าวตามเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับโซ่ตรวนเส้นเล็กในมือ!

ภาพนั้นทำให้เอยเบิกตากว้าง "คุณอรรถ! คุณมันบ้าไปแล้วจริง ๆ!"

"ผมมันก็บ้ามาตั้งนานแล้วเอย... ทนเอาหน่อย แค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น"

"อย่าล่ามเอยเลยนะ... เอยขอร้อง เอยสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนจริง ๆ!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ยอมอ้อนวอนขอร้อง

"ขอโทษด้วยนะที่ผมไม่ไว้ใจเอย..." ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ หากเธอไม่ดื้อรั้นและประท้วงเขาตลอดเวลา เขาก็คงไม่ต้องล่ามเธอแบบนี้

"นี่!"

แกร๊ก!

เสียงล็อกแม่กุญแจดังขึ้นพร้อมกับความเย็นเยียบของเหล็กที่สัมผัสผิวบนข้อเท้าบาง เอยกัดฟันจ้องมองชายหนุ่มที่ย่อตัวนั่งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับหยัดยืนตัวตรงขึ้นเต็มความสูง

"เป็นเด็กดี... แล้วรอผมกลับมานะ" อรรถพลยกยิ้ม ก่อนจะหมุนกายก้าวเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามองเอยอีก

"คนสารเลว! ไอ้คนบ้า!!!" เอยแผดเสียงด่าทอตามหลังด้วยความขุ่นเคืองและอัดอั้นตันใจ มือบางคว้าหมอนบนเตียงได้ก็ขว้างตามหลังร่างสูงไปสุดแรง...

บ้าที่สุด! คนใจดำ!

เอยกระแทกตัวลงนั่งบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า พลางเหลือบมองโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ไม่ไกลเงียบ ๆ

ป่านนี้ปอร์เช่จะเป็นยังไงบ้างนะ...

เธอไม่กล้าแม้แต่จะปลดบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขา เพราะในส่วนลึกของหัวใจ เธอยังคงละอายใจและขี้ขลาดเกินกว่าจะสู้หน้าปอร์เช่ได้

เอยขอโทษนะปอร์... ขอโทษที่เอยขี้ขลาดขนาดนี้...

เอยทำได้เพียงหลับตาลงนิ่ง ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลรินลงมาอย่างเงียบ ๆ

ช่วงพักเที่ยง...

อรรถพลเดินทางกลับมาที่วิลล่าส่วนตัวพร้อมกับเมนูอาหารโปรดหลายอย่างของเอย ชายหนุ่มหวังจะใช้ของอร่อยช่วยไถ่โทษและเอาใจร่างบางที่เขาจำเป็นต้องล่ามโซ่ทิ้งไว้ให้อุดอู้อยู่ในห้องนอนนานหลายชั่วโมง

ทว่าบรรยากาศในห้องอาหารที่ควรจะรื่นรมย์กลับถูกปกคลุมไปด้วยความอึดอัดจนเขารู้สึกหงุดหงิด อรรถพลทอดสายตามองเอยที่นั่งตัวตรงหน้าตึงอยู่ตรงข้ามเขา

อาหารเลิศรสตรงหน้าที่เขาตั้งใจสั่งมาเอาใจไม่ได้ช่วยให้ใบหน้าหวานคลายความบึ้งตึงลงได้เลยแม้แต่น้อย

เอยยังคงโกรธเคืองอรรถพลอย่างหนักหน่วงในทุก ๆ เรื่อง แม้รสชาติอาหารจะอร่อยเพียงใด ทว่าสำหรับเอยมันกลับฝืดเคืองในคอจนแทบจะกลืนไม่ลง ยิ่งต้องมานั่งสบตาคมกริบคู่นั้นด้วยแล้ว ความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งแล่นขึ้นมาจนหมดความอยากอาหารไปเสียดื้อ ๆ

เคร้ง!

เสียงวางช้อนส้อมกระทบจานเบา ๆ พร้อมกับน้ำเสียงแผ่วเบาที่เอ่ยขึ้น "เอยอิ่มแล้วค่ะ"

อรรถพลมองจานข้าวของหญิงสาวที่แทบจะไม่พร่องลงไปเลยสักนิดด้วยสายตานิ่งเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้ดุดันแต่แฝงไปด้วยความกดดันอันทรงอำนาจ "กินไปแค่นิดเดียวจะอิ่มได้ยังไง? ทานต่อให้หมด"

"ก็เอยบอกว่าอิ่มแล้ว... ขอตัวค่ะ!" หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องอาหาร ทว่าคนเผด็จการกลับไม่ยอมปล่อยให้เธอได้กระทำตามใจตนเองได้ง่าย ๆ

ฟึ่บ!

ไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้ตั้งตัว วงแขนแกร่งก็รวบเอวคอดของเอยขึ้นมานั่งบนตักกว้างของเขาในชั่วพริบตา เอยผงะตื่นตกใจพยายามดิ้นรนทว่าขัดขืนแรงมหาศาลไม่ได้ จึงทำได้เพียงใช้สองมือยันแผงอกแกร่งเอาไว้แน่น อรรถพลโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้กระซิบชิดใบหูนุ่มจนเอยต้องหดคอย่นหนีสัมผัสร้อนผ่าว

"กินซะ... ถ้าเอยทานไม่หมดจาน ผมนี่แหละจะเป็นคนป้อนให้เอยเอง... แต่ผมคงไม่ได้ใช้ช้อนป้อนนะ"

เอยชักสีหน้าเคืองขุ่น ตวัดสายตาตัดพ้อสบตาคนเจ้าเล่ห์ แต่อรรถพลกลับทำเพียงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

"เลือกเอาเองแล้วกัน... จะทานเองดี ๆ หรือจะให้ผมใช้ปากป้อนเอย?"

"ทานเองค่ะ! เอยจะทานเอง!" หญิงสาวหลับตาข่มอารมณ์ รีบละล่ำละลักตอบรับทันที เพราะรู้ซึ้งดีว่าหากเธอดื้อดึง เขาทำอย่างที่พูดจริง ๆ!

อรรถพลยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะยามเห็นท่าทางจำนนของลูกแมวน้อย อรรถพลอาศัยจังหวะที่เธอเผลอตัวรั้งท้ายทอยเข้ามาใกล้แล้วกดริมฝีปากบดจูบลงบนกลีบปากบางอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ

เป็นเวลาที่ยาวนานด้วยความหมั่นเขี้ยวอยู่พักใหญ่จนเขาพอใจถึงได้ค่อยๆปล่อยเธอ

อืม...

เอยกลับมานั่งจัดการอาหารในจานของตัวเองต่อ เธอรีบใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ด้วยความขัดเคืองใจเล็กน้อย อรรถพลเห็นท่าทางนั้นก็แค่นยิ้มหยันยั่วโทสะ

"ไม่ต้องทำท่ารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้... เพราะร่างกายของเอยตอบสนองสัมผัสของผมได้ดีแค่ไหน เอยเองก็น่าจะรู้แก่ใจดีที่สุดนะ"

เอยได้ยินถ้อยคำร้ายกาจแดกดันนั้นก็ทำได้เพียงขบเม้มริมฝีปากอดทนอดกลั้น เพราะรู้ดีแก่ใจดีว่าเถียงกับผู้ชายหน้ามึนคนนี้ไปก็ไร้ประโยชน์...

เถียงอย่างไรเธอก็ไม่มีวันชนะเขาได้อยู่ดี!

"..."

"เย็นนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?" อรรถพลเอ่ยถามทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง ขณะเฝ้ามองเอยฝืนตักข้าวเข้าปากเงียบ ๆ

เอยเงยหน้าสบตาเขาก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แววตาคู่สวยหม่นแสง "ไม่หิวค่ะ... เอยไม่รู้เหมือนกันว่าอยากทานอะไร"

"งั้นเป็นเซ็ตทะเลเผาแล้วกัน ของสดที่นี่ขึ้นชื่อ"

"งั้นก็ตามใจคุณอรรถค่ะ" เธอตอบรับเสียงเนือย ๆ อย่างจำนน ก่อนจะรวบรวมความกล้าช้อนสายตาไหวระริกขึ้นสบประสานสายตากับเขาอีกครั้ง

"คุณอรรถคะ... อย่าล่ามเอยไว้อีกเลยนะคะ เอยอึดอัด... เอยอยากออกไปเดินเล่นที่ชายหาดบ้าง อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมมันน่าเบื่อ เอยสัญญาว่าจะไม่หนี... จริง ๆ คุณอรรถควรจะไว้ใจเอยได้แล้วนะคะ เอยไม่กล้าหนีหรอกค่ะ เอยไม่โง่พอจะเอาชื่อเสียงและชีวิตในวงการบันเทิงที่สร้างมาไปแลกหรอก... คุณอรรถข่มขู่ไว้สารพัดขนาดนั้น เอยเองก็กลัวเป็นเหมือนกันค่ะ"

อรรถพลได้ฟังคำพูดของเอยก็นิ่งงันไป สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเอยเพื่อค้นหาร่องรอยของคำลวง ทว่าเมื่อเห็นเพียงความหวาดหวั่นและเหนื่อยล้าจริง ๆ อรรถพลก็ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ คล้ายยอมผ่อนปรนให้

"ผมจะลองเชื่อใจเอยดูอีกสักครั้งก็ได้... แต่จำไว้นะ ถ้าเอยตลบหลังคิดหนีกลับกรุงเทพฯ ไปก่อนล่ะก็... อย่าหาว่าผมใจร้ายใจดำกับเอยก็แล้วกัน"