บทที่23 :: ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ 1/3 NC

เขาไม่เพียงแค่แกล้งชักเข้าออกอย่างเนิบนาบ ยั่วเย้าประสาทสัมผัส เขายังยกสะโพกเธอให้ลอยขึ้นจนเห็นท่อนเนื้อที่ยาวเหยียดกำลังเสียดสีเข้าออกอยู่ในตัวเธออย่างชัดเจน

กลีบเนื้อนุ่มหุบเข้าหุบออกไปตามแรงกดที่กดแทงเข้าออก สายตาคมมองภาพการเชื่อมต่อระหว่างกัน พลันช้อนสายตามองเอยที่ขบเม้มริมฝีปากมองมันเช่นกัน

"..." เอยใช้ความเงียบต่อกร เธอจิกเล็บลงกับผ้าปูที่นอนที่บัดนี้ยับยู่ยี่

"ไม่ตอบ?" อรรถพลยิ้ม พลางกระแทกเข้าหาเอยจนมิดอีกครั้ง

ปัก!

"อื้ออ..."

ปัก! ปัก!

เขาหยุดชะงักแล้วกระแทกต่อ ทำอยู่อย่างนั้นให้เอยได้เห็นและซึมซับจดจำว่าตัวตนของเขาคือสิ่งเดียวที่ครอบครองเธอ

ปัก ปัก ปัก!

"อื้อออ..."

ท้ายที่สุดอรรถพลก็เริ่มโหมพายุพิศวาสใส่เอย ซึ่งทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามอารมณ์ดิบในใจ เมื่อร่างสองร่างหลอมรวมผสานเข้าด้วยกันจนแนบแน่น อรรถพลจึงโถมกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่โหมกระหน่ำหนักหน่วงและถี่ยิบ

เอยหลับตาแน่นแอ่นกายรับแรงกระแทกจากเขาอย่างจำนน เสียงครางแผ่วหวานเล็ดลอดจากริมฝีปากบาง ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่าแกร่งเพื่อรองรับสัมผัสอันลึกซึ้งรุนแรงตามอารมณ์

ความคับแน่นและความร้อนรุ่มบีบรัดตัวตนของอรรถพลจนแน่น ตอดรัดเสียจนอรรถพลครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านผสมผสานความทรมานอันแสนหวาน

"อ่าห์..."

เขาเร่งจังหวะในตอนสุดท้าย ถาโถมเข้าใส่ร่างบางอย่างถี่ยิบ รุนแรงและหนักหน่วงจนอกอิ่มสั่นคลอน อรรถพลแสยะยิ้มยื่นมือออกไปบีบเค้นอกอิ่มทั้งสองข้างที่ล่อสายตา พลางซอยสะโพกเข้าหาเอยไม่หยุดหย่อน

"อื้ออ..." เอยหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นคลอนจนเหงื่อซึมตามไรผม จนกระทั่งในที่สุด เพลิงปรารถนาก็ปะทุขึ้นสู่จุดสูงสุด อรรถพลใช้นิ้วเค้นคลึงจุดอ่อนไหวของเอยไปพร้อมกับกระแทกกระทั้นเข้าหา กระทั่งนำพาเอยก้าวข้ามขอบเขตแห่งอารมณ์ไปจนจุดสูงสุดพร้อม ๆ กัน

อ่าห์~

เอยกระตุกตอดรัดรอบแก่นกายแกร่งจนปวดหนึบ ร่างหนากระตุกเกร็งไปพร้อมกับเธอ ร่องเนื้ออุ่นบีบรัดรีดน้ำรักขาวขุ่นจากแก่นกายแกร่งจนอัดแน่นเต็มช่องท้อง

"..."

เมื่อแรงกระตุกสงบลง เอยนอนนิ่งหอบหายใจอยู่ใต้ร่างแกร่งของอรรถพลเงียบ ๆ แผงอกหนาที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อที่หยดติ๋งลงบนผิวกายขาวนวลของเธอ

อรรถพลหยัดกายมองจุดที่ผสานรวมกันโดยไม่คิดถอดถอน พลางก้มลงสบตาหญิงสาวที่นอนหมดแรง

"เห็นหรือยัง... ว่าร่างกายของเอยตอบสนองเจ้าของของมันได้ดีแค่ไหน" ไม่พูดเปล่า อรรถพลยังแกล้งขยับกายเข้าออกเนิบนาบจนเอยสัมผัสได้ถึงความพองขยายที่เริ่มตั้งเค้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"ควรพอได้แล้วไหม?" เอยขมวดคิ้วเอ่ยถาม อรรถพลยิ้มมุมปากเอียงคอสบคนใต้ร่างด้วยแววตากวน ๆ

"ไม่... เพราะผมยังไม่อิ่ม"

"แต่เอยยังไม่หายดี! ถ้าคุณทำซ้ำอยู่แบบนี้ ตรงนั้นของเอยก็ไม่มีวันหายอักเสบหรอก!"

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มเริ่มได้สติ... จริงอยู่ว่าตรงนั้นของเอยยังอักเสบอยู่เล็กน้อย หากเขาเอาแต่ใจมากเกินไปมันก็อาจจะอักเสบหนักมากกว่าเดิม

"แต่มันตื่นแล้วจะให้ทำยังไง? เอยช่วยผมได้ไหมล่ะ?" เอยจ้องมองคนเอาแต่ใจพลางขบเม้มริมฝีปากแน่น

"ว่าไง?"

"ก็ได้ค่ะ..." เพราะอยากให้มันจบ สุดท้ายเอยก็ต้องทำตามความปรารถนาของอรรถพล เธอเปลี่ยนให้เขานอนอิงพนักหัวเตียง ส่วนตัวของเธอนั่งอยู่ระหว่างขาแกร่ง จ้องสบตาอรรถพลนิ่งก่อนจะลงมือลูบไล้แก่นกายที่ยังคงขยายตัว จากนั้นก็ครอบครองท่อนเอ็นร้อนเต็มลำใช้ริมฝีปากเม้มขึ้นลง

สลับใช้ลิ้นเรียวละเลียดไปพร้อมกับมือบางที่กำรอบส่วนกลางลำ จนอรรถพลหลับตาซี้ดปากด้วยความเสียวซ่าน มือหนาไม่ลืมบีบขยี้เล่นที่ยอดอกสีหวาน ทั้งบีบทั้งขยำเค้นคลึง จนในที่สุดอรรถพลก็ปล่อยเสียงครางฮึมในลำคอออกมาอย่างพึงพอใจ

"อืม..."

พรึ่บ

และในวินาทีต่อมาอรรถพลก็ผลักเอยลงไปนอนกับเตียงเตียงเบา ๆ พร้อมกับรูดแก่นกายของเขาเพื่อปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นลงบนหน้าอกของเธอจนหมดสิ้น

"อาบน้ำด้วยกัน แล้วผมจะทายาให้" อรรถพลไม่พูดเปล่าแต่เขายังช้อนตัวอุ้มเอยตรงไปยังห้องน้ำ สลับอาบน้ำให้กันในทุกขั้นตอนจนเสร็จ

"เอยจะนอนแล้ว" เมื่ออรรถพลทายาให้เธอเสร็จ เอยก็เอ่ยขึ้นทันที

"ได้สิ ผมก็เพลียแล้วเหมือนกัน" อรรถพลพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ เอยจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมและล้มตัวนอนหันหลังให้กับเขาทันที

"จะนอนก็ต้องนอนกอดกันเท่านั้น ไม่งั้นคืนนี้ผมไม่ให้เอยนอน" เมื่อเอยตั้งท่าจะดิ้นรนออกจากอ้อมแขน อรรถพลจึงกระซิบขู่เธอที่ซอกคอหอมกรุ่นทันที

เฮ้อออ...

เอยผ่อนลมหายใจ สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงยอมจำนนต่อเขาเหมือนเดิม

อย่าให้ถึงวันที่เธอเอาคืนได้บ้างนะ จะทำให้เขาเจ็บปวดไม่ต่างกันเลย!

เอยคิดในใจก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง ปล่อยให้คนหน้ามึนโอบกอด ส่วนตัวเองก็เหนื่อยล้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

"ฝันดีครับ"

"..." เอยเลือกที่จะเงียบไม่ยอมตอบกลับ ทั้งยังแสร้งทำเป็นหลับ

อรรถพลจึงเท้าแขนขึ้นมามอง และดูเหมือนว่าเธอจะหลับไปแล้วจริงๆ ชายหนุ่มเบะปากเล็กน้อยที่เอยไม่ยอมบอกฝันดีตอบ

"เหอะ!"

เช้าวันต่อมา....

แสงอาทิตย์ในยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาส่องกระทบในห้องนอนโทนเข้ม ซึ่งเตียงนอนยังคงยับยู่ยี่เพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาอย่างหนักหน่วงแทบทั้งคืน ร่างบางของเอยบอบช้ำระบมจนแทบขยับตัวไม่ได้  สมองของเธอขาวโพลนจนเหนื่อยล้าไร้ความรู้สึกใด ๆ พอสติเริ่มแจ่มชัด เธอก็ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงกับหมอนเงียบ ๆ

เอยพยายามขยับกายหนี ทว่าอรรถพลที่รู้สึกตัวตื่นตามกลับยังไม่ยอมปล่อยเธอ ร่างสูงยังคงหลับตาพริ้มพลางรั้งร่างเล็กของเอยเข้ามาสวมกอดไว้แน่นอย่างหน้ามึน บังคับให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกอุ่น

ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มเป่ารดที่ซอกคอและท้ายทอย พร้อมกับพรมจูบไปตามไหล่มนอย่างหวงแหน ก่อนจะแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการขบเม้มเบา ๆ ไปตามผิวเนียนละเอียด

"เอยเป็นผู้หญิงของผม" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูเบา ๆ ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มเนียนฟอดใหญ่ "มอนิ่งคิสนะครับ"

"..."

"...?" อรรถพลเม้มปากแน่นเมื่อปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่า ร่างแกร่งขยับกายเท้าศอกค้ำศีรษะ นอนมองใบหน้าหวานที่ยังคงนิ่งงันไร้การตอบกลับ...

อีกแล้ว...

เขาเฝ้ามองใบหน้าของหญิงสาวที่ทอดกายอยู่ในอ้อมกอด เธอหลับตาลงทั้งที่ยังมีหยาดน้ำตาเม็ดโตเกาะอยู่ตรงหางตา ภาพนั้นทำให้อรรถพลลอบถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วงในอก

"หลับต่อเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางใช้นิ้วเรียวเกลี่ยซับหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนให้อย่างเบามือ

"..." ทว่าทุกอย่างยังคงเดิม มีเพียงความเงียบงันอันไร้หัวใจที่ตอบกลับมา... จนเขาปักใจเชื่อว่าเอยน่าจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าแล้วจริง ๆ

สุดท้ายอรรถพลก็ทำได้เพียงล้มตัวลงนอนตามเดิม

ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดรั้งร่างบางเข้าหาอกอุ่นแน่นหนา ก่อนจะค่อย ๆ ดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราตามเธอไปติด ๆ อย่างไม่คิดอะไร...