บทที่29 :: ปั่นประสาท 1/1

บทที่29

ปั่นประสาท

หัวใจของจีรนากระตุกวูบ เธอหลงลืมไปเสียสนิทว่าป๊าของเธอเชิญแขกจากทุกตระกูลใหญ่ และตระกูลชาร์นเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ย่อมติดโผอยู่ในนั้นด้วย

แค่เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะกล้าปรากฏตัว... และยิ่งไม่คิดว่าเขาจะเดินตรงดิ่งมาหาเธอและอรรถพลด้วยท่าทีคุกคามเช่นนี้!

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!?

จีรนายืนตัวแข็งทื่อจนอรรถพลสังเกตเห็นความผิดปกติ ชายหนุ่มละสายตาจากน้องชายทั้งสองแล้วมองตามสายตาของคู่หมั้นไป จนกระทั่งปะทะเข้ากับร่างสูงของปอร์เช่...

เพื่อนสนิทที่เอยมักกางปีกปกป้องเสมอมา

บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงทันทีเมื่ออรรถพลจ้องมองผู้มาเยือนด้วยแววตาเคร่งขรึมและกร้าวระด้าง

"สวัสดีครับจีน... คุณอรรถพล" ปอร์เช่กระตุกยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาของเขาฉายชัดถึงความชิงชังที่อยากจะพุ่งเข้าไปอัดหน้าอรรถพลให้จมดินเสียตรงนี้

"เฮีย งั้นพวกเราไปหาป๊ากับมี้ก่อนนะ" พฤกษาและตฤณกรที่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างจึงรีบเอ่ยขอตัว เพื่อปล่อยให้พี่ชายจัดการสถานการณ์ตรงหน้าด้วยตัวเอง

"อืม" อรรถพลตอบสั้น ๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ปอร์เช่ไม่วางตา พร้อมรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้ามาได้ทุกเมื่อ...

"ยินดีด้วยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของปอร์เช่เอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ปอนด์' พี่ชายคนโตของตระกูลชาร์นที่ก้าวเข้ามาสมทบข้างน้องชายอย่างมีเชิง

"สวัสดีครับ ยินดีกับคุณอรรถและคุณจีนด้วยนะครับ" ปอนด์เอ่ยทักทายตามมารยาททางสังคม อรรถพลพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มธุรกิจ ทว่าจีรนาที่ยืนเคียงข้างกลับเริ่มมีอาการตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

"เป็นอะไรหรือเปล่าจีน?" อรรถพลก้มลงกระซิบถามด้วยความสงสัย จีรนารีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน พยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"ยังไงก็ขอให้รักกันนาน ๆ นะครับ... หวังว่างานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นอย่างราบรื่นโดยไม่มีอุปสรรคอะไรมาขัดขวางนะ" ปอร์เช่เน้นคำชัดเจน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่อรรถพลอย่างเอาเรื่อง

อรรถพลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เขาอ่านสายตานั้นออกทะลุปรุโปร่ง... ปอร์เช่รู้เรื่องเอยแล้ว และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสะใจลึก ๆ ที่ได้เป็นเจ้าชีวิตของเธอ

"งานแต่งต้องได้จัดแน่นอนครับ" อรรถพลตอบกลับพลางกระชับวงแขนที่ควงจีรนาไว้แน่นขึ้น "งั้นผมขอเชิญล่วงหน้าเลยแล้วกัน อีกสองเดือนข้างหน้าหวังว่าพวกคุณจะให้เกียรติมาร่วมงานนะครับ"

"ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณอรรถ ที่น้องชายผมชอบใช้คำพูดแปลก ๆ" ปอนด์รีบปรามพร้อมสะกิดเตือนปอร์เช่ที่ดูเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้าใส่คู่หมั้นหนุ่มได้ทุกเมื่อ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ... เขายังอายุน้อย ประสบการณ์อาจจะยังไม่โชกโชนเท่าพวกเรา คงต้องเรียนรู้อีกเยอะกว่าจะก้าวขึ้นมาเทียบชั้นได้" อรรถพลเหน็บแนมกลับด้วยท่วงท่าสุขุมเยือกเย็น แต่วาจาเชือดเฉือน

"เหอะ! งั้นผมคงต้องขอเรียนรู้วิธีการของคุณอรรถไว้เยอะ ๆ เสียแล้วล่ะครับ" ปอร์เช่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นแทนเอยที่ต้องตกเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ของคนตรงหน้า

"ยินดีเสมอครับ... ถ้าคุณไหว"

"เฮียอรรถ... จีนขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" จีรนารีบตัดบทสนทนาที่แสนอึดอัดนี้ เธอทนมองหน้าปอร์เช่ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ทุกความรู้สึกที่ปอร์เช่แสดงออกมา ทุกอาการขบกรามแน่นที่เขามีต่ออรรถพล จีรนารู้ดีที่สุดว่าเขาทำเพื่อใคร...

และนั่นคือสิ่งที่กรีดแทงใจเธอที่สุด เพราะมันตอกย้ำว่าผู้ชายที่เธอนึกถึงทุกลมหายใจ รักผู้หญิงคนอื่นจนหมดหัวใจ

ซึ่งผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางเป็นเธอ!

"ให้เฮียไปส่งไหม?" อรรถพลถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นคู่หมั้นดูซีดเซียวผิดปกติ

"ไม่เป็นไรค่ะ จีนไปเองได้" หญิงสาวรวบชายชุดไทยเดินเลี่ยงออกจากสถานการณ์มาคุนั้นทันที

"งั้นผมขอพาน้องชายไปทักทายผู้ใหญ่ทางด้านโน้นก่อนนะครับ" ปอนด์เอ่ยลาเพื่อตัดไฟเสียต้นลม

"ตามสบายครับ"

อรรถพลยืนนิ่ง ส่งสายตาฟาดฟันกับปอร์เช่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฝ่ายนั้นจะเดินจากไป ความรู้สึกหวงก้างเริ่มปะทุขึ้นในอกอย่างรุนแรง เพียงแค่เห็นหน้าปอร์เช่ ภาพของเอยที่อยู่ในอ้อมกอดเขาก็ผุดขึ้นมา...

ทุกคำพูดและท่าทีของปอร์เช่มันประกาศชัดว่ารักเอยมากแค่ไหน... และนั่นยิ่งทำให้อรรถพลนึกอยากจะกำราบเอยให้อยู่ในกำมือของเขามากกว่าเดิม!

จีรนาเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องโถงจัดเลี้ยงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก เธอพยายามหลบมายังโซนทางเดินที่เงียบสงบซึ่งเชื่อมต่อไปยังห้องน้ำวีไอพี มือบางที่สั่นเทายกขึ้นลูบอก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

ทว่า... เสียงฝีเท้าที่ก้าวตามมาอย่างมั่นคงทำให้เธอต้องชะงัก

"จีน มาคุยกับเฮียหน่อย" น้ำเสียงที่คุ้นเคยแต่เย็นเยียบทำให้จีรนาค่อย ๆ หันไปมอง ปอร์เช่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้เรียบเฉยจนน่าใจหาย

"ตามจีนมาทำไมคะ?"