บทที่4 :: ควรพอได้แล้ว 1/3

"ก็มึงสั่งไม่ใช่เหรอ?" นะโมหัวเราะร่วนก่อนจะตบบ่าเพื่อนอย่างสนิทสนม

"โธ่ ก็ใช้เงินแกไง"

"เหอะ!" ปอร์เช่แค่นขำในลำคอ ก่อนจะวางลังเบียร์ลงบนโต๊ะอาหาร แล้วดึงข้อมือนะโมไปอีกทางอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

"อะไรของแก?"

"เอยมันร้องไห้เปล่าวะ?" ปอร์เช่ถามเสียงเบา

"อยากรู้ก็เดินเข้าไปดูเองสิ" นะโมตอบกวน ๆ

"ไม่เอา... กูไม่อยากเห็นมันร้องไห้ กูกลัวจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ แล้วไปฆ่าไอ้แฟนเฮงซวยคนนั้นทิ้ง!"

นะโมกอดอกมองเพื่อนชายด้วยความเห็นใจ เธอรู้ว่าปอร์เช่รักและถนอมเอยมากแค่ไหน ถ้ามันรู้ความจริงว่าเอยยอมเป็น 'เด็กเลี้ยง' ของผู้ชายคนนั้น จนถูกทิ้งในวันนี้...

ปอร์เช่คงได้คลั่งของจริงแน่ ๆ

"ทำอย่างกับแกเคยเห็นหน้าแฟนเอยงั้นแหละ... เอาเถอะ เอยมันไม่ร้องไห้หรอก มันเข้มแข็งจะตายไป ไม่เชื่อก็เข้าไปดู"

"กูควรทำตัวปกติใช่ไหมวะ?" ปอร์เช่ถามอย่างไม่มั่นใจ

"เห็นนิ่ง ๆ แบบนี้มึงก็คิดมากเหมือนกันนะเนี่ย" นะโมเท้าสะเอวส่ายหน้า

"กูเพิ่งเห็นเพื่อนอกหักครั้งแรก ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบยังไง ทำได้แค่ไปสั่งสอนไอ้ผู้ชายที่ทำมันเจ็บนั่นแหละ"

"ทำตัวตามปกตินั่นแหละ ไปนั่งคุยเป็นเพื่อนมันหน่อย เดี๋ยวฉันจะไปรอรับอาหาร" เอาแต่ใช้กำลังจริง ๆเลยเพื่อนฉัน!

"เออ ๆ"

ปอร์เช่รับคำก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินไปที่ห้องของเอยเงียบ ๆ เขายืนพิงประตูมองร่างบางที่กำลังนั่งจัดของอย่างเหม่อลอยอยู่พักใหญ่ เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ตรงนี้

"เหม่อไปถึงไหนแล้วมึงน่ะ" เสียงอบอุ่นเรียกสติเอยให้กลับมา

"เหม่ออะไร... เอยไม่ได้เหม่อสักหน่อย" เอยตอบเสียงเบา

ปอร์เช่กระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน พลางก้าวไปนั่งบนเตียง โน้มตัวมองเพื่อนที่นั่งอยู่บนพื้น "ปากแข็ง... ถ้ากูเป็นงูก็ฉกมึงตายไปแล้วเนี่ย"

เอยเงยหน้ามองเพื่อนสนิทเงียบ ๆ ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา "ปิดปอร์ไม่ได้จริงๆ สินะ"

"กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปี แม้ช่วงที่มีแฟนจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่กูก็ยังมองแววตามึงออกว่าคิดอะไรอยู่"

"ยังเดาใจเก่งเหมือนเดิมเลย"

"แน่นอน... ก็มึงคือเพื่อนกู" ปอร์เช่สบตาเอยนิ่ง คล้ายจะบอกว่าเขาพร้อมจะเป็นที่พักพิงให้เสมอ สำหรับเขา... ความเจ็บปวดของเอย ก็เหมือนของเขา

"บอกได้ไหมว่ามันเป็นใคร... อยากให้กูจัดการมันยังไงบอกมาได้เลยนะ กูทำเพื่อมึงได้ทุกอย่างนะเอย"

"ใจเย็น ๆ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลยปอร์ เอยจบกับเขาแล้ว และไม่อยากเกี่ยวข้องกันอีก ที่สำคัญ... เราจบกันด้วยดี ปอร์ไม่ต้องไปทำอะไรเขาหรอกนะ"

"จบด้วยดี?" ปอร์เช่ถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู

"อืม"

"แล้วทำไมทำหน้าซังกะตายแบบนี้ล่ะ"

"คนเราจากกันทั้งที่ยังรัก... จะให้ทำหน้ายังไงล่ะ สามปีนะปอร์ ไม่ใช่แค่สามวัน" เอยถอนหายใจยาว "เอาเป็นว่ามันถึงจุดอิ่มตัว ไลฟ์สไตล์ไม่ตรงกัน หรืออะไรก็ช่างเถอะ แต่มันจบแล้ว เอยจัดการความรู้สึกตัวเองได้... แค่ต้องใช้เวลาหน่อย ทุกคนก็ต้องการเวลากันทั้งนั้น จริงไหม?"

"เหอะ! พูดดี แล้วถ้ามันกลับมาขอคืนดี มึงจะกลับไปไหม?" ปอร์เช่ถามตรง ๆ ลึก ๆ เขาไม่อยากให้เอยกลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีก

"ไม่... ไม่มีวันที่เอยจะกลับไปหาเขาอีก" เอยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะตัดขาดกันครั้งนี้เธอจะไม่กลับไปหาเขาอีก และเขาก็จะไม่มีวันกลับมาหาเธอได้อีกเช่นกัน

เพราะอรรถพลกำลังจะหมั้นกับคนที่คู่ควร และเธอก็ไม่ใช่ของเล่นที่จะให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำซากได้อีก

"จำคำมึงไว้นะ ถ้ากลับไปเจ็บอีกกูจะเขกหัวให้เลย"

"ใจร้ายจัง ไม่เคยอ่อนโยนกับเอยเลยนะ" เอยทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อน

"กูก็เป็นของกูแบบนี้แหละ" เสียงของปอร์เช่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ปอร์ก็ดีกับเอยที่สุดใช่ไหมล่ะ?" เอยเอียงคอถามอย่างน่ารัก หวังจะละลายพฤติกรรมความขรึมของเพื่อน

"หึ!" ปอร์เช่ไม่ตอบ แต่แอบยกยิ้มมุมปากเพื่อซ่อนความขัดเขิน

"เอยโชคดีที่มีเพื่อนอย่างโมกับปอร์ ต่อให้เจ็บเจียนตายแค่ไหนเอยก็ไม่กลัว เพราะเอยรู้ว่ายังมีคนที่รักเอยอยู่ตรงนี้ตั้งสองคน"

"ดี ป่ะ รีบเก็บเดี๋ยวกูช่วย หิวเบียร์แล้ว!"

"อื้อ!" เอยยิ้มๆ พยักหน้ารีบเก็บตามคำพูดของปอร์เช่อย่างตั้งใจ

"เอย... กูรู้ว่ามึงเจ็บ แต่กูเชื่อว่าความเจ็บปวดจะทำให้มึงแกร่งขึ้น ถึงมันจะต้องใช้เวลา... แต่กูเชื่อว่ามึงจะกลับมาร่าเริงได้จริงๆ อีกครั้ง" และไม่จมปรักรักผู้ชายคนนั้น

"ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าปอร์จะปลอบใจคนเป็นกับเขาด้วย" เอยแซวขำ ๆ เพราะปกติปอร์เช่จะมาแนวสายนิ่งขรึม ปากหมา ปลอบใครไม่เป็นเสียมากกว่า

"เหอะ หยุดคิดที่จะแซวกูเลย มันกำลังจะดูดีอยู่แล้วเชียว"

เอยหัวเราะขบขันก่อนจะลุกไปนั่งข้าง ๆ ปอร์เช่ "ขอบคุณนะ เรารู้ว่าปอร์ไม่อยากให้เราเสียใจ"

เอยโผเข้ากอดเพื่อนรักน้ำตาคลอ ปอร์เช่ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เขาไม่ได้กอดเอยมานานแค่ไหนแล้วนะ... เมื่อตั้งสติได้ เขาจึงยกมือขึ้นลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน

"รู้ก็ดี งั้นต่อไปอย่าให้กูเห็นน้ำตามึงอีก"

"อื้อ" เอยพยักหน้าทั้งที่ยังกอดอยู่ ความรู้สึกเหมือนมีคนช่วยพยุงไม่ให้เธอล้มลง ทำให้เธอเริ่มมั่นใจว่าจะยืนหยัดได้อย่างเข้มแข็งอีกครั้ง

"ปลอบกันเสร็จยังจ๊ะ? อยากตี้แล้ว!" นะโมเดินเข้ามาขัดจังหวะซึ้งพอดี ปอร์เช่ทำหน้าเซ็งที่ถูกขัดจังหวะกอด

"ตัวขัดจริงๆ นะมึง!"

"อ้าว!" นะโมทำหน้ามุ่ย "นี่ฉันมาขัดจังหวะเหรอเนี่ย!?"

"อย่าไปฟังปอร์เลย ไปตั้งวงกันเถอะ!"

เอยเดินกอดไหล่นะโมออกไปยังโซนห้องนั่งเล่น ปอร์เช่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แต่ในใจเขากลับรู้สึกดีใจและโล่งใจอย่างประหลาดที่รู้ว่าเอยจะไม่กลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีก...

...และครั้งนี้ เขาจะไม่ปล่อยให้เอยหลุดมือไปอีกเด็ดขาด!

***********

ยัยน้องจะมีคนมาดามใจแล้วมั้ยนะ…

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*