บทที่29 :: ปั่นประสาท 1/2

"เฮียแค่อยากมาเตือน" ปอร์เช่ก้าวเท้าเข้าหาจีรนาช้า ๆ บีบให้จีรนาต้องถอยร่นหนีโดยอัตโนมัติ

"เตือนอะไรคะ?" จีนถามพลางพยายามรักษาท่าที

"คิดดีแล้วเหรอที่จะหมั้นกับคนอย่างอรรถพล" จีรนาหยุดนิ่ง เลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย

"ทำไมคะ? เฮียอรรถไม่ดีตรงไหน ทั้งเก่ง หล่อ รวยระดับนั้น จีนต้องคิดมาดีแล้วสิคะถึงเลือกเขา"

"แต่มันแอบเลี้ยงผู้หญิงไว้นะจีน!" ปอร์เช่โพล่งออกมา ทว่าจีรนากลับเพียงแค่ยิ้มมุมปาก

"แล้วไงคะ? บอกตอนนี้จะเปลี่ยนอะไรได้ จีนหมั้นไปแล้ว"

"เฮียนัดเจอเราแต่เราไม่ยอมพบ บล็อกเบอร์เฮียทุกทาง เฮียแค่อยากจะบอกให้จีนคิดดี ๆ อย่างน้อยเรื่องของเราสองคน..."

"ไม่ต้องพูดถึงอดีตค่ะ มันจบไปแล้วก็ให้มันตายไปพร้อมกับความรู้สึกเถอะ" จีรนาเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้เขาเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตา

"จีน... แต่ถึงอย่างนั้นเฮียก็ห่วงจีนนะ"

"ไม่ต้องห่วงจีนหรอกค่ะ จีนรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ เฮียบอกว่าคุณอรรถมีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมคะ?"

"ใช่... จีนเชื่อเฮียไหม?"

"เชื่อค่ะ เพราะจีนรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร" คำตอบของเธอทำให้ปอร์เช่อึ้งไปชั่วครู่ เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม

"จีนรู้... แต่ก็ยังยอมหมั้นกับมันเนี่ยนะ?"

"ค่ะ เพราะเฮียอรรถเลือกจีน ไม่ได้เลือกผู้หญิงคนนั้น ถึงเขาจะเลือกไม่ทิ้งผู้หญิงคนนั้นไป แต่นั่นก็คือการเก็บไว้เป็นความลับ... ซึ่งมันก็เท่ากับให้เกียรติจีนมากพอแล้ว"

"จีน..." ปอร์เช่แทบไม่เชื่อหูว่าจีรนาจะยอมรับสถานะเมียหลวงของอรรถพลได้

"และจีนก็รู้ด้วยนะคะว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เฮียรัก" จีนแค่นยิ้มสะใจลึก ๆ ที่เห็นท่าทางของเขา ซึ่งมันดีต่อเธอแล้วที่อรรถพลเลือกกักขังผู้หญิงคนนั้นไว้แบบนี้ เพราะต่อให้ปอร์เช่จะรักเอยมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันได้ครอบครองเธอ!

"จีน!"

"ขอแค่เฮียอรรถไม่เปิดเผยยัยนั่นออกมา จีนก็พอใจแล้วค่ะ"

"แล้วจีนจะเสียใจ..."

"ไม่หรอกค่ะ เพราะคนที่ต้องเสียใจคือเฮียต่างหาก! ส่วนจีนน่ะกำลังจะได้สามีที่สมบูรณ์แบบ แต่เฮียกำลังจะโดนแย่งผู้หญิงไป!"

ใช่...

เธอต้องการใช้อรรถพลเป็นเครื่องมือทำลายความสัมพันธ์ของปอร์เช่กับเอย เธอไม่มีวันยอมให้คนที่เธอรักได้สมหวัง

หากเธอไม่ได้ครอบครองเขา ใครหน้าไหนก็ต้องไม่ได้เช่นกัน! แม้ต้องแลกด้วยความเสียใจที่ต้องแต่งกับคนที่ไม่ได้รักเลยก็ตาม

"นี่จีนรู้ตัวไหม ว่าพูดอะไรออกมา!?" ปอร์เช่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ นี่เธอกำลังใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อเอาคืนเขาอย่างนั้นหรือ

"จีนจะโกรธเฮียก็ได้ แต่อย่าไปลงที่เอย"

"เป็นห่วงกันเหลือเกินนะคะ แต่เฮียลืมไปหรือเปล่าว่าเอยเป็นของเฮียอรรถไปแล้ว! ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางตกถึงมือเฮียแน่นอน เพราะจีนจะไม่มีวันขัดขวางพวกเขา!"

"เหอะ! ที่แท้เฮียก็ยังโง่งม หลงกลจีนอยู่ดีสินะ" ปอร์เช่พึมพำกับตัวเอง ความใจอ่อนที่เคยนึกถึงความสัมพันธ์เก่าก่อนทำให้เขาโดนเธอปั่นหัวจนยับเยิน

"จีนคนเดิมหายไปแล้วจริง ๆ สินะ" ปอร์เช่มองเธอด้วยแววตาผิดหวังอย่างรุนแรง ไม่คิดเลยว่าน้องสาวที่แสนดีจะกลายเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจได้ขนาดนี้

"เพราะจีนเป็นแบบนี้ไง เฮียถึงรักจีนไม่ลง"

คำพูดแผ่วเบานั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ จีรนาน้ำตาคลอเบ้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ

"เพราะจีนไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เฮียถึงไม่เคยชายตามามองจีนเลยต่างหาก!" รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้าสวย จีนขบเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะปรับสีหน้าให้เข้มแข็งขึ้น

เธอเจ็บ... ดังนั้นเขาต้องเจ็บยิ่งกว่า!

"เฮียไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ชีวิตต่อจากนี้จีนเลือกเอง และจะเลือกทางเดินให้ผู้หญิงคนนั้นด้วย! อ้อ... จีนคงต้องแสดงความเสียใจด้วยนะคะที่เฮียอาจจะต้องรอเศษซากเหลือเดนจากเฮียอรรถอีกนาน ดูทรงแล้วผู้หญิงคนนั้นก็สวยดี เรื่องบนเตียงคงเด็ดไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่จับเฮียอรรถอยู่หมัดได้ขนาดนี้หรอก!"

พึ่บ!

"อย่าปากดีให้มันมากนะจีน!!" ปอร์เช่พุ่งเข้าไปบีบคอจีนทันที ความโกรธแค้นทำให้เขาหน้ามืดตามัว เขาเริ่มเกลียดความคิดสกปรกของผู้หญิงคนนี้ แม้แต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่เขาเคยชอบ ตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

จีนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ มือบางทุบตีอกแกร่งอย่างแรงแต่ไม่อาจทำให้เขาสะทกสะท้านได้เลย

"อิจฉาเอยจนต้องทำเรื่องต่ำ ๆ แบบนี้เลยเหรอ!?" เขาเคยคิดว่าเธอก็แค่เด็กเอาแต่ใจคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาคิดผิดมาตลอด

"คนอย่างจีนไม่มีวันอิจฉายัยนั่น! เพราะผู้หญิงคนนั้นมันน่าสมเพชเกินกว่าที่จีนจะชายตามอง!"

อื้อออ!

แรงบีบที่คอเพิ่มขึ้นจนจีนเริ่มหายใจไม่ออก เธอจิกเล็บลงบนมือหนาเพื่อประท้วง ความเสียใจแล่นพล่านเมื่อรู้ว่าเพียงเพื่อปกป้องเอย ปอร์เช่ถึงกับลงมือทำร้ายเธอได้อย่างไม่ลังเล!